เสียงเรียกเข้าจากอดีต

กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าและฝุ่นผงที่ลอยวนอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ แทบจะกลืนกินลมหายใจของกรณ์จนหมดสิ้น หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือยังคงสว่างวาบด้วยแสงสีฟ้าเย็นยะเยือก ข้อความจากแชทมรณะยังคงค้างคาอยู่บนหน้าจอ ประโยคที่กรีดแทงลงบนแผลเป็นในใจของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า—*“พี่คะ... หันมามองกานดาสิคะ พิมพ์เขากำลังรอให้พี่ช่วยอยู่... เหมือนที่พี่เคยปล่อยให้กานดาตายคนเดียวไงล่ะคะ”* กรณ์ยืนนิ่งอยู่กลางห้องสมุดร้างของคณะ ที่ซึ่งเวลาดูเหมือนจะหยุดเดินไปตั้งแต่คืนที่เกิดเหตุโศกนาฏกรรมเมื่อสามปีก่อน ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบตัวด้วยความระแวงระวัง หัวใจเต้นโครมครามราวกับจะกระโดดออกมานอกอก ความเงียบงันภายในห้องนี้ช่างน่ากลัว มันไม่ใช่ความเงียบสงบ แต่เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยเสียงกระซิบ เสียงสะท้อนจากอดีตที่เขาพยายามหนีมาตลอดชีวิต "กรณ์... นายได้ยินฉันไหม กรณ์!" เสียงตะโกนผ่านอินเตอร์คอมจากเครื่องรับส่งวิทยุขนาดเล็กที่พิมพ์ถือไว้ดังแทรกขึ้นมา ทำลายความเงียบงันจนกรณ์ต้องสะดุ้งสุดตัว ลมหายใจของพิมพ์หอบกระชั้น น้ำเสียงสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ บ่งบอกถึงความตื่นตระหนกขั้นสุดที่อยู่อีกฟากหนึ่งของอาคาร "ฉันได้ยิน... พิมพ์ เธออยู่ที่ไหน ตอนนี้เกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่" กรณ์กรอกเสียงกลับไปอย่างร้อนรน นิ้วมือเรียวยาวกำตัวเครื่องวิทยุแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด "ฉัน... ฉันไม่รู้ ฉันอยู่ในห้องเซิร์ฟเวอร์ชั้นใต้ดิน แต่... แต่ประตคอมันถูกล็อกอัตโนมัติ ระบบไฟในตึกนี้กำลังจะดับ และที่สำคัญที่สุด..." เสียงของพิมพ์ขาดห้วงไปครู่หนึ่ง เสียงสะอื้นไห้เบาๆ เล็ดลอดออกมาจากลำโพง "มีใครบางคน... หรือบางสิ่ง กำลังเคาะประตูกระจกด้านนอก... ทั้งๆ ที่นี่มันชั้นใต้ดินสามชั้นนะกรณ์!" กรณ์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา ความคิดในหัวตีกันยุ่งเหยิง เขาต้องรีบลงไปช่วยพิมพ์ แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ก้าวเท้าออกจากจุดที่ยืน เสียงหนึ่งก็ทำลายทุกย่างก้าวของเขาให้หยุดชะงักลง *Rrrrr... Rrrrr...* เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์มือถือในมือ... ดังขึ้น ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนข้อความแชท ไม่ใช่เสียงเรียกจากแอปพลิเคชันปริศนา แต่มันคือสายโทรเข้าแบบปกติ เสียงริ่งโทนเพลงกล่อมเด็กเก่าๆ ที่กานดา น้องสาวฝาแฝดของเขาเคยชอบเปิดฟังก่อนนอน เสียงเพลงที่ไม่ได้ยินมาสามปีเต็ม ดังบาดแก้วหูท่ามกลางความมืดมิด กรณ์ก้มมองหน้าจอโทรศัพท์ด้วยความรู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นเฉียบ ชื่อที่ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอไม่ใช่ชื่อของพิมพ์ ไม่ใช่เบอร์แปลกปลอมจากแอดมินนิรนาม แต่บนหน้าจอสีดำสนิทนั้น ปรากฏชื่อ... *“กานดา”* พร้อมกับรูปถ่ายประจำตัว เป็นภาพถ่ายเซลฟี่ของเด็กผู้หญิงผมยาวสวมชุดนักศึกษาที่ยิ้มให้กล้องอย่างสดใส... รอยยิ้มเดียวกับวันที่เธอมีชีวิตอยู่ ก่อนที่ร่างของเธอจะจมดิ่งลงสู่ก้นบึงน้ำอันหนาวเหน็บ มือของกรณ์สั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ เขากลืนน้ำฝาดเหนียวหนืดลงคออย่างยากลำบาก ความกลัวที่ฝังรากลึกในจิตใต้สำนานกำลังกัดกินความสุขุมทั้งหมดที่เขาสั่งสมมา โทรศัพท์ในมือหนักอึ้งราวกับแบกภูเขาไว้ทั้งลูก ปลายนิ้วชี้ลังเลอยู่เหนือปุ่มรับสายสีเขียว ชั่งใจระหว่างความจริงอันโหดร้ายกับความหวังลมๆ แล้งๆ ที่จะไถ่บาปในอดีต *จะกดรับ... หรือจะกดตัดสายทิ้ง?* หากเขาไม่รับ เขาก็จะเป็นพี่ชายขี้ขลาดคนเดิมที่ปล่อยให้น้องสาวต้องเผชิญหน้ากับความตายลำพัง แต่ถ้าเขากดรับ... สิ่งที่อยู่ปลายสายอาจไม่ใช่เสียงของกานดาอันเป็นที่รัก แต่อาจเป็นเสียงสะท้อนจากขุมนรกที่พร้อมจะลากวิญญาณของเขาลงไปแทน ด้วยความตัดสินใจที่กึ่งกลางระหว่างความกล้าและความบ้าคลั่ง กรณ์ใช้นิ้วโป้งปัดสไลด์หน้าจอเพื่อรับสายอย่างไร้ทางเลือก เขาแนบโทรศัพท์เข้ากับใบหูอย่างช้าๆ ความเย็นเยียบแผ่ซ่านจากหน้าจอโทรศัพท์ผ่านเข้ามาสัมผัสกับผิวแก้ม ราวกับมีใครบางคนเอาน้ำแข็งมาแนบไว้ ความเงียบสงบชั่วอึดใจก่อนที่ปลายสายจะส่งเสียงลมหายใจเฮือกใหญ่... เสียงลมหายใจที่แห้งผาก เย็นยะเยือก และเต็มไปด้วยความเจ็บปวดทรมานเกินกว่ามนุษย์ทั่วไปจะเปล่งออกมาได้ *(...แออด...)* เสียงคล้ายบานประตูเหล็กขึ้นสนิมถูกเปิดออกเบื้องหลังเขา พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ลากยาวและเชื่องช้ากำลังคืบคลานเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ในความมืด แล้วเสียงกระซิบที่แหบพร่าจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม ก็ดังขึ้นข้างใบหูของเขา ผ่านทั้งทางโทรศัพท์ในมือและจากความว่างเปล่าด้านหลัง... *"พี่คะ... ช่วยหันมามองกานดาสิคะ... ตอนนี้พิมพ์เขาลงมาอยู่เป็นเพื่อนกานดาข้างล่างนี้แล้วนะ... พี่ไม่อยากลงมาสมทบกับเราเหรอคะ... พี่กรณ์..."* สายตาของกรณ์เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด เมื่อเงาสามเงาที่ทอดยาวบนกำแพงห้องสมุดยามต้องแสงจันทร์ ไม่ได้มีแค่เงาของเขาคนเดียวอีกต่อไป... และหนึ่งในเงานั้น กำลังเอื้อมมืออันผอมแห้งเข้ามาแตะที่ไหล่ขวาของเขาอย่างแผ่วเบา ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดในบทนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ