แรงจูงใจแห่งความแค้น

หน้าจอสมาร์ทโฟนของกรณ์สั่นรัวจนเกือบหลุดมือ แสงสีฟ้าเย็นเยียบสะท้อนเข้ากับดวงตาที่แดงก่ำจากการอดนอน ในห้องมืดมิดที่มีเพียงแสงจากหน้าจอเป็นตัวนำทาง พิมพ์กำลังนั่งตัวสั่นอยู่ข้างๆ กอดเข่าแน่นราวกับจะพยายามรักษาสติที่ใกล้จะแตกสลายเต็มที “มึงดูนี่สิพิมพ์... มันส่งรูปนี้มา” กรณ์พึมพำ เสียงของเขาแหบพร่าเหมือนคนไม่ได้ดื่มน้ำมาหลายวัน บนหน้าจอแอปพลิเคชัน 'Deadly Chat' ที่ไม่มีใครสามารถลบออกได้ ปรากฏภาพถ่ายเก่าๆ ใบหนึ่ง เป็นภาพอุบัติเหตุรถยนต์บนถนนสายเปลี่ยวเมื่อเจ็ดปีก่อน รถเก๋งคันสีดำสภาพยับเยินพลิกคว่ำอยู่ข้างทาง ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของกรณ์แทบหยุดเต้นไม่ใช่ซากรถ แต่เป็นรูปถ่ายของเขากับเพื่อนในกลุ่มอีกสามคน ที่ยืนมองเหตุการณ์นั้นจากระยะไกลด้วยแววตาที่เรียบเฉย [แอดมิน]: *จำความรู้สึกตอนนั้นได้ไหม กรณ์? ความเงียบงันที่คุณเลือกใช้แทนการโทรแจ้งกู้ภัย ความสนุกที่พวกคุณยังคงไปต่อจนถึงงานปาร์ตี้คืนนั้น ขณะที่ชีวิตของคนในรถคันนั้นกำลังดับสูญไปช้าๆ* “มัน... มันรู้ได้ยังไง” พิมพ์โพล่งออกมา น้ำตาไหลพราก “คืนนั้นพวกเราเมามาก กรณ์... เราตกลงกันแล้วว่าจะลืมมันไปให้หมด!” “เราไม่ได้ลืมพิมพ์ แต่เราแค่กดมันไว้ใต้จิตสำนึก” กรณ์กัดฟันแน่น จนกรามขึ้นเป็นสันนูน “คนในรถคันนั้น... แอดมิน มันต้องการอะไรกันแน่!” [แอดมิน]: *อยากรู้ไหมว่าใครอยู่ในรถ? ก้มลงมองใต้ฝ่าเท้าของพวกคุณสิ... ของดูต่างหน้าจากคนตาย ที่ผมเก็บไว้ให้พวกคุณระลึกถึงบาปที่ก่อ* กรณ์ก้มลงมองพื้นไม้ปาร์เกต์ที่เริ่มสั่นไหว แผ่นไม้ที่เคยปิดสนิทค่อยๆ เผยอออก เผยให้เห็นช่องลับใต้ดินที่ถูกซ่อนไว้ พิมพ์กรีดร้องเบาๆ ก่อนจะถอยกรูดไปติดมุมห้อง เมื่อกลิ่นเหม็นเน่าที่อบอวลคล้ายซากศพโชยขึ้นมา กรณ์หยิบไฟฉายขึ้นมาส่อง แสงสีขาวนวลวาดผ่านความมืดลงไปในช่องนั้น สิ่งที่เขาเห็นคือกล่องเหล็กสนิมเขรอะวางอยู่เพียงใบเดียว มือที่สั่นเทาของเขาเอื้อมลงไปหยิบมันขึ้นมา เมื่อเปิดออก สิ่งที่อยู่ข้างในทำให้เขาทรุดตัวลงกับพื้นทันที มันคือแหวนรุ่นของน้องสาวฝาแฝดเขา... และรูปถ่ายของ 'ธันวา' เด็กหนุ่มผู้ยากจนที่เป็นคู่กรณีในอุบัติเหตุครั้งนั้น “ธันวาไม่ได้ตายในที่เกิดเหตุ...” เสียงของแอดมินดังขึ้นผ่านข้อความใหม่ที่เด้งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว “เขาพิการ ส่วนน้องสาวของนาย... กาล่า เธอถูกผลักเข้าไปแทนที่ในรถคันนั้น เพื่อชดใช้ความเห็นแก่ตัวของพวกนายที่ขับรถชนรถของเขาจนตกเหว แล้วพวกนายก็หนีไป! กาล่าไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุ เธอตายเพราะพวกนายทอดทิ้งเธอไว้ในนรกที่พวกนายสร้างขึ้น!” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทั้งห้อง ราวกับอากาศถูกสูบออกไปจนหมด กรณ์รู้สึกเหมือนโลกหมุนคว้าง ความจริงที่เขาเคยพยายามปัดตกไปว่าน้องสาวฝาแฝดของเขาหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยในคืนนั้น ที่แท้กลับเป็นความผิดพลาดที่เขามีส่วนร่วมมาโดยตลอด “กาล่า... ไม่นะ” พิมพ์ปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาจควบคุม “พวกเราทำอะไรลงไป... เราฆ่าเธอหรือกรณ์?” กรณ์ไม่ได้ตอบ เขามองภาพในแชทอีกครั้ง แอดมินได้เปลี่ยนชื่อโปรไฟล์เป็นชื่อของ 'ธันวา' พร้อมกับประโยคสั้นๆ ที่เป็นดั่งคำพิพากษา [ธันวา]: *ถึงเวลาส่งคืนความเจ็บปวดแล้ว กรณ์... เพื่อนรักของนายที่เหลืออีกสองคน กำลังจะได้รับของขวัญชิ้นสุดท้ายในอีก 3... 2... 1...* ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องด้วยความทรมานจากห้องข้างๆ ก็ดังขึ้น เสียงนั้นเป็นเสียงของ 'เคน' เพื่อนในกลุ่มที่เขานัดให้มาหาที่นี่ แต่เขาเพิ่งยืนยันไปว่าเคนยังมาไม่ถึง! กรณ์พุ่งตัวไปที่ประตูห้อง ทว่าเมื่อเปิดออกสิ่งที่เขาเห็นไม่ใช่โถงทางเดิน แต่มันคือฉากหลังที่เป็นห้องทรมานที่เขาเพิ่งเห็นในภาพถ่ายเมื่อครู่ เคนกำลังถูกมัดอยู่บนเก้าอี้ไฟฟ้า โดยมีร่างหนึ่งที่สวมฮู้ดสีดำปิดบังใบหน้ายืนถือรีโมทอยู่ ร่างนั้นค่อยๆ หันมาหาเขา ช้าๆ... พร้อมกับเปิดหน้ากากออก ใบหน้าของคนผู้นั้นไม่ใช่ธันวา แต่เป็นใบหน้าที่เหมือนกับกาล่า น้องสาวฝาแฝดที่ตายไปแล้วราวกับแกะ! เธอแสยะยิ้มที่บิดเบี้ยว แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือกจนขนลุก “พี่ชายคะ... ของขวัญที่หนูเตรียมไว้ให้ มันยังไม่จบแค่คนเดียวนะคะ” นิ้วของเธอแตะลงบนสวิตช์ไฟฟ้า ขณะที่กรณ์ทำได้เพียงยืนแข็งทื่อด้วยความช็อกสุดขีด ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้นะคะ แมวดำใต้แสงจันทร์สัญญาว่าจะเขียนบทสรุปให้ถึงพริกถึงขิงที่สุดค่ะ