ปุ่มทำลายล้าง

“เลือกสิ กรณ์... ความยุติธรรมที่เน่าเฟะของนาย หรือลมหายใจของคนที่นายรักที่สุด” เสียงสังเคราะห์ที่บิดเบี้ยวผ่านลำโพงมือถือของพิมพ์ดังก้องอยู่ในห้องใต้ดินที่อับชื้น กรณ์ยืนนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหิน ความเย็นเยียบจากปลายกระบอกปืนที่จ่อเข้าที่ขมับของพิมพ์ในจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่ตรงหน้า ทำให้เขารู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบด้วยกรงเล็บที่มองไม่เห็น พิมพ์ที่ถูกมัดอยู่บนเก้าอี้โลหะพยายามดิ้นรน ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยคราบน้ำตาและรอยฟกช้ำ แต่ดวงตาคู่นั้นยังคงจ้องมองมาที่เขาผ่านกล้องวงจรปิดอย่างเว้าวอน... ไม่ใช่ให้เขาช่วยเธอ แต่เธอส่ายหัวช้าๆ เป็นเชิงห้ามปราม “อย่า... กรณ์... อย่าทำ...” พิมพ์พึมพำผ่านเทปพันปากที่หลุดลุ่ย กรณ์มองมือของตัวเองที่สั่นเทาอยู่เหนือปุ่มกดสีแดงฉานบนแผงควบคุมหลักตรงหน้า หากเขากด ปุ่มนี้จะส่งสัญญาณทำลายล้างไปยังเซิร์ฟเวอร์หลักของ 'แชทมรณะ' ทำลายข้อมูลทั้งหมดที่แอดมินใช้แบล็กเมล์ผู้คนนับร้อย รวมถึงความลับดำมืดที่แอดมินใช้บงการเขามาตลอดสองปี แต่นั่นหมายถึงแอดมินจะลั่นไกสังหารพิมพ์ทันทีที่กระแสไฟฟ้าตัดขาด “ติ๊ก... ต็อก...” เสียงนาฬิกานับถอยหลังดังขึ้นในจินตนาการของกรณ์ แอดมินจงใจทิ้งช่วงให้เขาจมลงไปในหุบเหวแห่งศีลธรรม “นายรู้อยู่แก่ใจใช่ไหม กรณ์?” แอดมินพิมพ์ข้อความขึ้นมาบนหน้าจอแท็บเล็ต “ถ้าข้อมูลนี้หายไป นายจะไม่มีทางรู้เลยว่าใครคือคนที่ฆ่าน้องสาวของนายจริงๆ แต่ถ้าพิมพ์ตาย... นายก็จะเป็นแค่ไอ้ขี้แพ้ที่เหลือตัวคนเดียวในโลกที่บิดเบี้ยวนี่” กรณ์แค่นหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง น้ำตาแห่งความอัดอั้นทะลักออกมา “แกมันก็แค่ปีศาจที่หลบหลังคีย์บอร์ด!” เขาก้าวเข้าไปใกล้แผงควบคุมมากขึ้น กลิ่นอายความตายลอยอบอวลอยู่ในอากาศ ลมหายใจของเขาสั้นและถี่ เขามองเห็นภาพสะท้อนของตัวเองในกระจกเงาที่แตกละเอียด—ชายหนุ่มผู้สูญเสียทุกอย่างเพื่อความถูกต้องที่ไม่มีใครมองเห็น พิมพ์หลับตาลง เธอหยุดดิ้นรนแล้ว ริมฝีปากของเธอขยับเป็นคำพูดไร้เสียงที่กรณ์อ่านออกได้แม่นยำที่สุด *‘ทำหน้าที่ของนาย...’* “พิมพ์...” เสียงของกรณ์แผ่วเบาเหมือนคนจะขาดใจ มือของเขาสัมผัสกับพื้นผิวที่เย็นเยียบของปุ่มกดสีแดงนั้น ความรู้สึกผิดบาปหนักอึ้งราวกับภูเขาที่กดทับลงมาบนบ่า เขานึกถึงใบหน้าของน้องสาวฝาแฝดที่จากไป ความโหยหาความจริงที่ตามหลอกหลอนมาตลอดสามปี กับมิตรภาพที่ฝ่าฟันมากับพิมพ์ในช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุด แอดมินส่งข้อความสุดท้ายเข้ามา: “เหลือเวลาอีกห้าวินาที 5... 4...” กรณ์หลับตาลงแน่น ความมืดมิดที่เขาเผชิญอยู่ตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับโลกทั้งใบที่กำลังจะล่มสลาย นิ้วชี้ของเขาออกแรงกดลงไปบนปุ่มสีแดงนั้นด้วยความเร็วที่รวดเร็วกว่าความคิด ทันใดนั้น หน้าจอโปรเจกเตอร์ก็ดับวูบไปพร้อมกับเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวมาจากห้องที่พิมพ์ถูกขังอยู่ แสงไฟในห้องใต้ดินที่เขายืนอยู่สั่นไหวและดับลงทันที ความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวเข้าปกคลุมทุกตารางนิ้ว ทว่า ในความมืดมิดนั้น เสียงหนึ่งที่ไม่ได้มาจากลำโพงกลับดังขึ้นข้างหูของเขา... เสียงลมหายใจที่เย็นเยียบและแผ่วเบาของใครบางคนที่ยืนอยู่ด้านหลังเขาเพียงไม่กี่เซนติเมตร “นายเลือกผิดแล้ว กรณ์...” เสียงนั้นไม่ใช่เสียงสังเคราะห์ แต่มันคือเสียงของน้องสาวเขา... น้องสาวที่ตายไปแล้วเมื่อสามปีก่อน มือที่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งค่อยๆ วางลงบนบ่าของเขา กรณ์หยุดหายใจ ความกลัวที่แท้จริงไม่ใช่การตายของพิมพ์ แต่มันคือความจริงที่เพิ่งถูกเฉลยออกมาว่าสิ่งที่เขาทำมาทั้งหมด คือความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดในบทนี้ไปกับแมวดำใต้แสงจันทร์นะคะ หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้หัวใจของทุกคนเต้นแรงจนลืมหายใจค่ะ