หักมุมครั้งใหญ่

“นายคิดจริงๆ เหรอว่าความตายของน้องสาวนายมันคืออุบัติเหตุ?” น้ำเสียงแหบพร่าดังก้องอยู่ในความเงียบงันของห้องไอซียูที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ กรณ์ตัวแข็งทื่อ มือที่สัมผัสได้ถึงไอเย็นเยียบจากสัมผัสบนบ่าเมื่อครู่สั่นระริก เขาค่อยๆ หันกลับไปมองเตียงคนไข้ที่ควรจะเป็นจุดจบของทุกเรื่องราว ทว่าสิ่งที่เห็นกลับทำให้หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น พิมพ์ไม่ได้นอนแน่นิ่งเหมือนร่างไร้วิญญาณอีกต่อไป เธอกำลังยันกายลุกขึ้นช้าๆ สายน้ำเกลือที่ระโยงระยางถูกกระชากออกอย่างไม่ใยดี ดวงตาที่เคยสั่นคลอนด้วยความกลัวบัดนี้กลับเรียบเฉยและลุ่มลึกราวกับมหาสมุทรที่กักเก็บความลับนับพันปี “พิมพ์... เธอ...” กรณ์ถอยหลังจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับผนังห้อง ลมหายใจของเขาติดขัด “เธอตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ฉันเห็นกับตา... สัญญาณชีพจรมันหยุดไปแล้ว!” พิมพ์เหยียดยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่เลย มันเป็นรอยยิ้มที่กรีดลึกลงไปในความรู้สึกราวกับจะเยาะเย้ยความโง่เขลาของเขา เธอก้าวลงจากเตียงด้วยท่วงท่าที่สง่างามผิดปกติ เสียงฝีเท้าที่เหยียบลงบนพื้นกระเบื้องนั้นเงียบกริบ ไร้ซึ่งน้ำหนักของมนุษย์ “ความตายเป็นแค่สถานะหนึ่งในโลกออนไลน์เท่านั้น กรณ์ นายมันก็แค่ตัวหมากที่ขยับตามเกมที่ฉันกับแอดมินเขียนไว้” พิมพ์ก้าวเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้แห้งที่คล้ายกับกลิ่นในห้องนอนของน้องสาวเขาโชยแตะจมูก “เธอพูดอะไร?” กรณ์แค่นเสียงหัวเราะทั้งน้ำตา ความสับสนตีรวนอยู่ในอก “เราเป็นเพื่อนกัน! ฉันพยายามช่วยเธอจากแชทมรณะนั่นนะ!” “ช่วยเหรอ?” พิมพ์หัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะของเธอฟังดูคล้ายเสียงกระซิบของปีศาจ “นายไม่ได้ช่วยใครเลย นายแค่พยายามลบปมในใจตัวเองเพื่อความสบายใจ นายไม่ได้สนหรอกว่าใครต้องเจ็บปวดบ้าง ขอแค่ความลับเรื่องวันนั้น... เรื่องที่นายปล่อยมือน้องสาวตัวเองที่หน้าผา... จะไม่ถูกเปิดเผยออกมา” กรณ์หน้าซีดเผือดราวกับคนถูกสูบเลือดออกจากร่าง ความลับที่เขาซุกซ่อนไว้ลึกที่สุดในจิตใจถูกขุดคุ้ยออกมาโดยคนที่เขาไว้ใจที่สุด “เธอ... เธอรู้ได้ยังไง?” “แอดมินน่ะเหรอ?” พิมพ์เอียงคอเล็กน้อย ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทไร้แววตา “แอดมินก็คือ ‘เงา’ ที่สะท้อนความบาปของนายออกมาไงล่ะ และฉัน... ฉันคือคนคุมคีย์บอร์ดที่พิมพ์ทุกข้อความส่งหาตัวนาย” บรรยากาศในห้องบีบคั้นจนน่าอึดอัด แสงไฟเพดานกะพริบถี่ๆ ราวกับจะขาดใจ พิมพ์หยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งขึ้นมาจากใต้หมอน หน้าจอของมันสว่างวาบเผยให้เห็นแอปพลิเคชันแชทนิรนามที่เปิดค้างไว้ มีข้อความนับร้อยที่เธอกำลังพิมพ์ค้างไว้เพื่อส่งถึง ‘เหยื่อ’ รายต่อไป “พวกเราไม่ได้ต้องการแค่ชีวิตนาย กรณ์” พิมพ์ขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเกือบชนกัน ลมหายใจที่พ่นออกมากลับกลายเป็นไอเย็นจัด “เราต้องการ ‘ความสิ้นหวัง’ ของนายต่างหาก ยิ่งนายดิ้นรน ยิ่งนายพยายามหาความจริงมากเท่าไหร่ นายก็ยิ่งตอกย้ำว่านายมันก็แค่ฆาตกรที่ขี้ขลาดตาขาว” กรณ์สั่นเทาไปทั้งตัว เขาคว้าคอเสื้อของพิมพ์ด้วยความโกรธแค้นที่ปนเปไปกับความเจ็บปวด “เธอหลอกฉันมาตลอด... ทุกอย่างที่ผ่านมา... ทั้งความกลัว ทั้งมิตรภาพ มันคือเรื่องโกหก!” พิมพ์ไม่ได้ขัดขืน เธอทำเพียงแค่มองดูมือของเขาที่บีบคอเธอด้วยสายตาเวทนา ก่อนที่เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในมือของกรณ์จะดังขึ้นก้องห้องที่เงียบสงัด *ตึ๊ง!* กรณ์ชะงัก สายตาเหลือบไปมองหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองโดยสัญชาตญาณ ข้อความจากแอดมินนิรนามเด้งขึ้นมาตรงหน้า: *[ความลับเปิดเผยแล้ว... ต่อไปคือเวลาชดใช้ พิมพ์ไม่ได้มีแค่คนเดียว แต่คนรอบตัวนายทั้งหมด คือองคาพยพของฉัน เตรียมตัวรับความจริงที่เจ็บปวดกว่านี้ในอีกสามนาทีข้างหน้า ได้เลยไหม... พี่ชายที่แสนดี?]* ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าจำนวนมากก็ดังขึ้นจากด้านนอกห้องไอซียู เสียงนั้นไม่ใช่เสียงพยาบาลเดินตรวจเวร แต่มันคือเสียงลากของมีคมครูดไปกับพื้นปูน พิมพ์ปล่อยมือจากกรณ์แล้วเดินถอยหลังกลับไปหาหน้าต่างบานใหญ่ที่เปิดอ้าทิ้งไว้ ลมพายุพัดเข้ามาหอบเอาผ้าม่านสีขาวให้ปลิวไสวราวกับวิญญาณที่กำลังเต้นรำ เธอหันกลับมามองเขาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะทิ้งตัวลงจากหน้าต่างห้องพักผู้ป่วยชั้นสี่ไปโดยไม่มีแม้แต่เสียงกรีดร้อง กรณ์รีบวิ่งไปที่ขอบหน้าต่างด้วยหัวใจที่เต้นรัวเกินขีดจำกัด แต่สิ่งที่เขาเห็นเบื้องล่างกลับทำให้เขาทรุดเข่าลงกับพื้นทันที ไม่มีร่างของพิมพ์อยู่บนพื้นเบื้องล่าง... มีเพียงร่างของคนกลุ่มหนึ่งที่เขารู้จักดี ยืนล้อมวงอยู่รอบจุดที่พิมพ์ควรจะตกกระแทก ทุกคนแหงนหน้ามองขึ้นมาที่เขาด้วยรอยยิ้มที่เหมือนกันเป๊ะ ทั้งพ่อ แม่ และเพื่อนสนิทที่เหลืออยู่ ต่างยืนถือโทรศัพท์มือถือในมือพร้อมกัน และแสงไฟจากหน้าจอโทรศัพท์นับสิบเครื่องก็ส่องสว่างขึ้นพร้อมกับคำสั่งสุดท้ายที่ปรากฏบนหน้าจอของกรณ์ *[จบเกมของนายแล้ว กรณ์... หันหลังกลับไปมองที่ประตูสิ แล้วนายจะเห็นว่าใครคือคนสุดท้ายที่รอพิพากษาโทษของนาย]* กรณ์ค่อยๆ หันหน้ากลับไปที่ประตูห้องไอซียูที่ค่อยๆ เปิดออกช้าๆ พร้อมกับเงาร่างสูงใหญ่ที่คุ้นตาภายใต้เสื้อฮู้ดสีดำสนิทที่เขาเห็นเพียงในความฝันร้ายมาตลอดชีวิต ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมดำดิ่งไปกับความมืดมิดในตอนนี้ด้วยกันนะคะ