เกมที่ไม่มีวันจบ

“อย่าเข้ามา... ถ้าแกก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ฉันจะเผาทุกอย่างที่นี่ให้วอด!” เสียงของกรณ์แหบพร่า สั่นระริกจนแทบจะกลายเป็นเสียงกรีดร้อง ลมหายใจของเขาหอบถี่ราวกับปอดถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น สายตาของเขาจับจ้องไปยังร่างในชุดฮู้ดสีดำสนิทที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าประตูห้องไอซียู กลิ่นอับชื้นของยาฆ่าเชื้อผสมกับกลิ่นเน่าจางๆ คล้ายซากศพโชยออกมาจากตัวบุคคลปริศนานั้น ร่างสูงใหญ่หยุดนิ่ง ไม่ได้รุกคืบเข้ามา แต่ก็ไม่ได้ถอยห่าง มันยืนนิ่งดุจรูปปั้นในสุสาน มือที่สวมถุงมือหนังสีดำค่อยๆ เอื้อมขึ้นมาดึงฮู้ดออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้หัวใจของกรณ์หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ไม่ใช่คนแปลกหน้า... แต่เป็น ‘ใครบางคน’ ที่เขาไม่ควรจะเห็นอีกตลอดกาล “พี่ชายที่แสนดี... แกยังคงหวาดกลัวเงาของตัวเองเหมือนเดิมเลยนะ กรณ์” เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าดังขึ้น มันเป็นน้ำเสียงที่กรีดลึกลงไปในความทรงจำที่แตกสลายของเขา กรณ์กำโทรศัพท์ในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด หน้าจอที่แตกร้าวแสดงข้อความแชทที่เด้งขึ้นมาพร้อมกันนับสิบครั้งจากกลุ่ม ‘เที่ยงคืนเปลี่ยนวิญญาณ’ แสงสีฟ้าหม่นของหน้าจอสะท้อนในดวงตาที่เบิกกว้างของเขา [แอดมินนิรนาม: เลือกสิ กรณ์... ระหว่างความจริงที่แกหนีมาตลอด กับการดับสูญที่แกเรียกร้องหา] [แอดมินนิรนาม: ถ้าแกไม่ ‘ทำ’... คนต่อไปที่จะต้องกลายเป็นหมากในกระดานนี้ ไม่ใช่แค่แก แต่คือเพื่อนสนิทคนเดียวที่เหลืออยู่ของแก] “พิมพ์...” กรณ์พึมพำชื่อนั้นออกมาด้วยความสิ้นหวัง เสียงฝีเท้าที่ดังแว่วมาจากทางเดินด้านหลังทำให้กรณ์สะดุ้ง พิมพ์วิ่งกระหืดกระหอบมาหาเขา มือของเธอถือแท็บเล็ตเครื่องจิ๋วที่หน้าจอระยิบระยับด้วยโค้ดคำสั่งสีแดงฉาน “กรณ์! ฉันเจอมันแล้ว... ไอ้ตัวการที่คุมระบบนี้ มันไม่ได้อยู่ที่นี่ แต่มันกระจายสัญญาณมาจากข้างในสมองของแกเอง... กรณ์ ฟังฉันนะ! สิ่งที่แกเห็นอยู่ตรงหน้า มันเป็นแค่ภาพหลอนจากการแทรกแซงประสาทสัมผัส!” พิมพ์พยายามจะคว้าแขนของกรณ์ แต่เขากลับถอยกรูดด้วยสายตาหวาดระแวง ความสงสัยที่กัดกินใจมานานเริ่มทำงานเหมือนพิษร้าย หรือว่าพิมพ์เองก็เป็นส่วนหนึ่งของเกมนี้? “แกบอกว่ามันแทรกแซงประสาทสัมผัส... แต่กลิ่นเลือดนี่ล่ะ พิมพ์? กลิ่นที่คอของแก... กลิ่นเดียวกับในวันที่น้องสาวฉันตาย!” กรณ์ตวาดกลับ ร่างในชุดฮู้ดที่เคยยืนนิ่งเริ่มหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูผิดเพี้ยนจนน่าขนลุก ร่างนั้นก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว แสงไฟนีออนเหนือหัวห้องไอซียูกะพริบถี่ๆ จนเกิดเป็นภาพซ้อนราวกับวิดีโอเทปที่กำลังเสื่อมสภาพ กรณ์เห็นใบหน้าของร่างในฮู้ดเปลี่ยนไปมา ระหว่างใบหน้าของน้องสาวที่เสียชีวิตไปแล้ว กับใบหน้าของแอดมินที่เขาไม่เคยเห็นตัวจริง “เกมนี้ไม่มีวันจบหรอกนะ กรณ์” ร่างนั้นเอ่ยพลางยื่นมือออกมา “แกถูกเลือกให้เป็น ‘ผู้รับสืบทอด’ ไม่ใช่เหยื่อ... แต่เป็นคนที่จะต้องคอยต้อนเหยื่อรายต่อไปเข้าสู่ห้องเชือดนี้” “ฉันไม่ทำ!” กรณ์ตะโกนลั่น เขาขว้างโทรศัพท์ทิ้งลงพื้นจนแตกกระจาย แต่ทว่า... เสียงแจ้งเตือนของแชทมรณะกลับดังขึ้นจาก ‘ทุกทิศทาง’ ทั้งจากผนังห้อง จากเพดาน และจากในกระเป๋ากางเกงของเขาเอง พิมพ์ทรุดเข่าลงกับพื้น เธอพยายามพิมพ์รหัสคำสั่งแก้ไวรัส แต่ปลายนิ้วของเธอกลับสั่นเทาจนกดผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ไม่ได้... ทุกอย่างถูกล็อกไว้หมดแล้ว มันเปลี่ยนสถานะฉันให้เป็น ‘ผู้สมรู้ร่วมคิด’ แล้วกรณ์... พวกมันเห็นประวัติแชทของเราทั้งหมด!” กรณ์หันกลับไปมองประตูห้องไอซียูอีกครั้ง ประตูที่เคยปิดสนิทตอนนี้เปิดกว้างออกเผยให้เห็นห้องสีขาวโพลนที่ว่างเปล่า ทว่าบนเตียงคนไข้กลับมี ‘โทรศัพท์เครื่องใหม่’ วางอยู่ เครื่องที่เหมือนกับเครื่องที่เขาทิ้งไปไม่มีผิดเพี้ยน และมันกำลังสั่นไหวอย่างรุนแรง [แอดมินนิรนาม: รับมันสิ... กรณ์... ถ้ารับสายนี้ ชีวิตของพิมพ์จะรอด แต่ถ้าไม่... แกก็แค่ต้องเลือกว่าจะเห็นใครตายเป็นคนแรกระหว่างเพื่อนรักของแก กับคนแปลกหน้าอีกนับร้อยในรายชื่อผู้ติดต่อของแก] กรณ์เดินโซเซเข้าไปหาเตียงนั้น ร่างในชุดฮู้ดสลายกลายเป็นเพียงเงาดำที่จางหายไปกับอากาศ ทิ้งให้เขาเผชิญหน้ากับทางเลือกที่โหดร้ายที่สุด พิมพ์เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและคำถามที่เขาไม่กล้าตอบ “กรณ์... อย่ารับนะ...” พิมพ์กระซิบ กรณ์ยื่นมือสั่นเทาไปที่โทรศัพท์เครื่องนั้น ในจังหวะที่ปลายนิ้วสัมผัสกับหน้าจอเย็นเยียบ เสียงเตือนสุดท้ายก็ดังขึ้นลากยาวจนแก้วหูแทบแตก เขาหันกลับไปมองพิมพ์ แต่สิ่งที่เขาเห็นไม่ใช่เพื่อนสาวคนเดิมอีกต่อไป ร่างของพิมพ์เริ่มบิดเบี้ยว ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทเหมือนหลุมลึกที่ไม่มีก้นบึ้ง และที่ลำคอของเธอมี ‘เครื่องหมายบาร์โค้ด’ ที่เหมือนกับรอยแผลที่เขาเคยเห็นบนศพน้องสาวตนเองปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน “แก... แกเป็นใครกันแน่?” กรณ์ถามด้วยเสียงแผ่วเบาที่สุด พิมพ์—หรือสิ่งที่เคยเป็นพิมพ์—เผยยิ้มที่กว้างเกินมนุษย์ปกติ “ฉันคือเหยื่อรายแรกที่แกต้อง ‘ส่งต่อ’ เข้าสู่ระบบไงล่ะ... ขอบคุณนะกรณ์ ที่เปิดประตูให้ฉันเข้ามาได้สำเร็จ” ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงบทนี้ และหวังว่าจะยังคงอยู่เคียงข้างกันจนถึงตอนจบนะคะ