เบาะแสไอพีแอดเดรส

แสงสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ส่องกระทบใบหน้าตึงเครียดของพิมพ์จนซีดเซียว ราวกับคนไร้เลือดฝาด นิ้วเรียวเล็กที่สั่นเทาเคาะแป้นพิมพ์รัวเร็วราวกับกำลังเล่นเปียโนในบทเพลงมรณะ เสียง *คลิกๆๆ* ของแป้นพิมพ์ดังแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวระส่ำในอกของกรณ์ ซึ่งยืนกอดอกอยู่ด้านหลัง สายตาคมกริบจับจ้องตัวเลขโค้ดที่ไหลผ่านหน้าจออย่างไม่กะพริบ "อย่ากระพริบตาเด็ดขาด... อีกนิดเดียว... อีกนิดเดียวเท่านั้น กรณ์!" เสียงของพิมพ์แหบพร่า ลำคอแห้งผากจนแทบไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา หยาดเหงื่อเม็ดโตผุดพรายเต็มขมับและไหลย้อยลงมาตามกรอบหน้า ทว่าไม่มีเวลาแม้แต่จะยกมือขึ้นปาดมันออก ความกดดันในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ นี้มันหนาแน่นเสียจนแทบจะคว้ามาคั้นเป็นน้ำได้ บรรยากาศรอบตัววังเวงเงียบงัน มีเพียงเสียงพัดลมระบายความร้อนของเคสคอมพิวเตอร์ที่ส่งเสียงคำรามต่ำๆ ราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังแยกเขี้ยวขู่ ย้อนกลับไปเมื่อสิบนาทีที่แล้ว หลังจากที่พวกเขาเกือบเอาชีวิตไม่รอดจากเกมทายมรณะในแชทกลุ่ม พิมพ์ใช้ความสามารถด้านไอทีขั้นสูงสุดเจาะระบบย้อนรอยทราฟฟิกอินเทอร์เน็ตที่ส่งข้อความล็อกอินเข้าสู่ระบบ "แชทมรณะ: เที่ยงคืนเปลี่ยนวิญญาณ" แอดมินนิรนามผู้นั้นชะล่าใจเกินไป หรืออาจจะจงใจทิ้งร่องรอยไว้เพื่อล่อให้พวกเขาเดินตกลงไปในหลุมพราง แต่นาทีนี้ ไม่มีทางเลือกอื่นให้เดินถอยหลังอีกแล้ว "เจอแล้ว!" พิมพ์อุทานเสียงหลง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงระคนหวาดผวา บนหน้าจอสีดำสนิท ปรากฏแผนที่ดิจิทัลพิกัดจีพีเอสสีแดงฉานกำลังกะพริบถี่ๆ อยู่ใจกลางกรุงเทพมหานคร ทว่ามันไม่ใช่ตึกสูงระฟ้าใจกลางเมือง ไม่ใช่สถานีตำรวจ หรือสถานที่ราชการอันโอ่อ่า แต่พิกัดนั้นชี้ชัดไปยัง... *ชุมชนแออัดริมคลองเก่าแก่ย่านธนบุรี* ที่ถูกทิ้งร้างและขึ้นป้ายรอการรื้อถอน กรณ์โน้มตัวลงมาเพ่งมองหน้าจออย่างใกล้ชิด กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าและเหงื่อผสมปนเปกันในอากาศ "แน่ใจนะว่าไม่ใช่ไอพีปลอม หรือพร็อกซี่หลอกตาที่พวกแฮกเกอร์ชอบใช้?" "มั่นใจยิ่งกว่าหน้าตัวเองเสียอีก!" พิมพ์สูดหายใจเข้าลึก, มือยังคงรัวแป้นพิมพ์ต่อเพื่อดึงภาพจากกล้องวงจรปิดละแวกใกล้เคียงที่ยังพอใช้งานได้ "มันใช้สัญญาณอินเทอร์เน็ตไร้สายความเร็วสูงแบบพกพา แต่เสาสัญญาณตัวสุดท้ายที่เชื่อมต่อกับเซิร์ฟเวอร์หลักของแชทบอတ် มันปักหลักนิ่งอยู่ที่นั่น... อาคารพาณิชย์ร้างเลขที่ 44/8 ซอยวิญญาณ... เดี๋ยวนะ ชื่อซอยอะไรนะ?" พิมพ์ชะงัก นิ้วที่กำลังพิมพ์หยุดค้างกลางอากาศ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจจนแทบถลنออกจากเบ้า เมื่อชื่อจริงของซอยปรากฏขึ้นบนฐานข้อมูลแผนที่เก่า *ซอยป่าช้าเก่า...* กรณ์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา ความทรงจำสีเทาในอดีตเกี่ยวกับน้องสาวฝาแฝดที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเมื่อสองปีก่อนพรั่งพรูเข้ามาในหัว สมุดบันทึกเล่มสุดท้ายที่น้องสาวเขียนไว้ มีการกล่าวถึงสถานที่รกร้างย่านฝั่งธนฯ ที่มีลักษณะตรงกับภาพที่ปรากฏบนหน้าจอนี้ไม่มีผิดเพี้ยน ราวกับว่าเส้นด้ายแห่งโชคชะตากำลังดึงดูดเขากลับไปยังหลุมศพที่เขาเคยวิ่งหนีมันมาตลอดชีวิต "กรณ์... นายหน้าซีดมากเลย ไหวไหม?" พิมพ์หันมามองเพื่อนสนิตรด้วยแววตาห่วงใย มือเรียวเอื้อมมาแตะแขนเขาเบาๆ และพบว่ามันเย็นเฉียบราวกับคน "ฉันไม่เป็นไร" กรณ์ตอบเสียงเรียบ แต่แววตาไหววับด้วยเพลิงโทสะและความแค้นที่ถูกจุดขึ้นอีกครั้ง "เราต้องไปที่นั่น เดี๋ยวนี้" "เดี๋ยวสิ! นายจะบ้าเหรอ?" พิมพ์โพล่งขึ้นเสียงดังลั่นห้อง ลุกพรวดขึ้นจนเก้าอี้กระแทกผนังด้านหลังเสียงดังสนั่น "นั่นมันกับดักชัดๆ! แอดมินมันรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเรา มันรู้อดีต รู้ความลับของเรา มารู้พิกัดที่เรากำลังแกะรอยมันอีก... ถ้ามันรู้ว่าเรากำลังจะไปหามันล่ะ? นายคิดว่าเราเดินเข้าไปแล้วจะได้เดินกลับออกมาสภาพไหนศพไม่สวยเหรอ!" "แล้วจะให้ฉันทำยังไง, พิมพ์?" กรณ์หันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาสีนิลคู่นั้นลẫวกด้วยประกายแห่งความเด็ดเดี่ยวและดุดัน จนพิมพ์ต้องผถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "ให้นั่งรอความตายอยู่ที่นี่ รอให้มันส่งภารกิจบ้าๆ มาฆ่าคนรอบตัวเราทีละคนอย่างนั้นเหรอ? กิ่งเพิ่งตายไปเมื่อวาน นายก็เห็นศพมันแล้ว... นายยังอยากรอให้ถึงตาเราเหรอ?" คำพูดของกรณ์เหมือนมีดกรีดลงบนแผลสด พิมพ์นิ่งอึ้ง เม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด น้ำตาคลอเบ้าด้วยความกลัวและความคับแค้นใจ เธอกลัว... กลัวเหลือเกิน มากกว่าสิ่งใดในชีวิต แต่เธอก็รู้ดีว่าไม่มีทางหนีพ้นเงื้อมมือของแชทมรณะนี้ไปได้ หากไม่เผชิญหน้า ก็ต้องรอวันตายอย่างไร้ทางสู้ พิมพ์สูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่เพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงกลับเข้าร่าง เธอปาดน้ำตาลวกๆ ด้วยหลังมือ ก่อนจะคว้าแจ็คเก็ตหนังสีดำคู่ใจมาสวมทับ "โอเค... ไปก็ไปวะ! ตายเป็นตาย เพื่อนกันเพื่อนตายอยู่แล้ว!" ทั้งสองคนตัดสินใจเด็ดเดี่ยว ไม่รอช้าที่จะควประเป๋าเป้ ยัดอุปกรณ์ไอทีจำเป็น ไฟฉายแรงสูง และมีดพกสั้นป้องกันตัวลงไป กรณ์ไม่ลืมที่จะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา หน้าจอยังคงสว่างวาบด้วยแอปพลิเคชันแชทมรณะที่ไม่มีทางปิดการแจ้งเตือนได้ ทันใดนั้นเอง... หน้าจอมือถือของกรณ์ก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมเสียงแจ้งเตือนข้อความใหม่ที่ดัง *ติ๊ง!* แหลมสูงบาดแก้วหูในความเงียบ กรณ์และพิมพ์สะดุ้งสุดตัว ทั้งคู่ชะงักค้าง ราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน สายตาทั้งสองคู่จดจ้องไปยังหน้าจอมือถือที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานอย่างหวาดผวา ข้อความใหม่จากแอดมินนิรนามปรากฏขึ้นบนหน้าจอทีละตัวอักษร ช้าๆ แต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ ราวกับมันกำลังจงใจยืดเยื้อเวลาเพื่อทรมานประสาทสัมผัสของพวกเขา *[แอดมินนิรนาม]: เดินทางระวังด้วยนะ... ถนนเส้นนั้นมืดมาก และฉัน... กำลังรอต้อนรับพวกเธออยู่ที่ปลายทาง* พร้อมๆ กับข้อความนั้น ไฟล์ภาพเคลื่อนไหวขนาดเล็กก็ถูกส่งตามมาทันที กรณ์กดเปิดดูด้วยมือที่สั่นระริก ภาพจากกล้องวงจรปิดแบบเรียลไทม์ปรากฏขึ้น... เป็นภาพโถงทางเดินมืดสลัวของตึกร้างเลขที่ 44/8 ที่พวกเขากำลังจะไปถึง กล้องตัวนั้นกำลังแพนส่ายไปมาอย่างช้าๆ ก่อนจะหยุดนิ่งที่... เงาร่างของใครบางคน กำลังยืนรออยู่หน้าประตูกระจกบานใหญ่ เงาร่างนั้นสู่งโปร่ง สวมเสื้อฮู้ดสีดำสนิทอำพรางใบหน้า ทว่าในมือข้างหนึ่ง... กำลังถือโทรศัพท์มือถือที่หน้าจอเรืองแสงสีแดงฉาน และอีกมือหนึ่งกำลังโบกทักทายมายังเลนส์กล้อง ราวกับรู้ดีว่าพวกเขากำลังจ้องมองอยู่! หน้าจอโทรศัพท์ในมือของกรณ์ดับวูบลงทันที พร้อมกับไฟนีออนบนเพดานห้องของพวกเขาที่กระพริบถี่ๆ สองครั้งก่อนจะดับสนิทลง ความมืดมิดเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ และในความเงียบสงัดนั้น... มีเสียงเคาะกระจกหน้าต่างห้องจากภายนอกดังขึ้น *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* ทั้งที่ห้องของพวกเขาอยู่ชั้นสี่! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ — แมวดำใต้แสงจันทร์