คำสารภาพของคนบาป

หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของพิมพ์สะท้อนแสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นในความมืดทึบของห้องใต้ดิน นิ้วเรียวที่สั่นเทาของเธอกำลังกวาดสายตาอ่านข้อความล่าสุดจาก *แอดมินนิรนาม* ที่เพิ่งเด้งขึ้นมาบนหน้าจอราวกับเสียงกระซิบจากยมทูต **[แอดมินนิรนาม]:** *หมดเวลาเล่นซ่อนหาแล้วค่ะ... ในเมื่อความลับไม่มีในโลก งั้นเรามาฟังคำสารภาพจากปากของ ‘คนบาป’ ที่พยายามวิ่งหนีเงาตัวเองกันดีกว่า* กรณ์หันขวับไปมอง ‘ดนัย’ ชายหนุ่มรุ่นพี่ร่วมคณะที่นั่งคุดคู้ตัวสั่นอยู่มุมห้อง ใบหน้าของดนัยซีดเผือดไร้สีเลือด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มขมับจนเส้นผมเปียกชุ่ม ดวงตาเบิกโพงด้วยความหวาดกลัวสุดขีดราวกับคนกำลังจะจมน้ำตาย ทั้งที่อากาศในห้องนี้เย็นเยียบจนลมหายใจกลายเป็นไอขาว "มะ...ไม่ใช่ฉันนะ!" ดนัยละล่ำละลักละเมอพูดย้ำซ้ำๆ มือทั้งสองข้างยกขึ้นกุมศีรษะราวกับพยายามกดความทรงจำบางอย่างให้อยู่ "ถ้านายยังรักชีวิตอยู่ ก็พูดความจริงออกมาเถอะดนัย!" กรณ์ก้าวเข้าไปกระชากคอเสื้อของรุ่นพี่ด้วยความเหลืออด แรงอารมณ์ที่สะสมมาตั้งแต่บททดสอบแรกระเบิดออก ดวงตาคมกริบของกรณ์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นระริกของอีกฝ่าย "นายส่งอะไรให้มัน? นายขายความลับของเราให้แอดมินนั่นแลกกับอะไร?!" พิมพ์ถอยหลังกรูดด้วยความตกใจ มือข้างหนึ่งยกขึ้นปิดปากเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น เธอไม่เคยเห็นกรณ์ที่สุขุมและใจเย็นคนเดิมกลายเป็นคนดุดันและน่ากลัวได้ขนาดนี้ แต่อากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนไป... กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นอับชื้นของฝุ่นดิน หลอดไฟนีออนบนเพดานกะพริบถี่รัวจนเกิดเสียงฮัมต่ำๆ ในลำคอ ดนัยสะอื้นฮัก น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้มด้วยความตื่นตระหนก เขารู้ดีว่าหากไม่พูดตอนนี้ ชีวิตของเขาคงจบลงก่อนที่เข็มนาฬิกาจะขยับไปถึงเที่ยงคืน "กะ...I กูไม่ได้ตั้งใจ!" ดนัยแผดเสียงร้องไห้โฮออกมาอย่างหมดสภาพ สลัดภาพรุ่นพี่มาดเนี๊ยบผู้เพียบพร้อมทิ้งไปจนหมดสิ้น "ตอนนั้น... ตอนที่น้องสาวของนายตายที่ตึกร้าง... กูแค่อยู่ในเหตุการณ์ กูเห็นทุกอย่าง!" กรณ์ชะงัก คอเสื้อที่กำไว้คลายออกโดยอัตโนมัติ ลมหายใจของเขาติดขัดในลำคอ หัวใจเต้นกระหน่ำรัวราวกองศึก "แก... แกพูดว่าอะไรนะ?" "กูเห็น... กูเห็นว่าใครเป็นคนผลักน้องชาร์ล็อตต์ลงมา" ดนัยหอบหายใจสะท้าน ตัวสั่นเทายิ่งกว่าเดิมเมื่อเงาดำบริเวณมุมมืดของห้องเริ่มขยับไหว ราวกับมีบางสิ่งกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้พวกเขาทีละน้อย "แต่... แต่กูไม่กล้าช่วย! เพราะกูเป็นคนรับเงินใต้โต๊ะจากไอ้สารเลวนั่น เพื่อปิดปากเงียบไงล่ะ! กูมันขี้ขลาด... กูเลือกเอาชีวิตรอด มากกว่าจะพูดความจริง!" ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ราวกับอากาศถูกสูบออกไปจากห้อง พิมพ์เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ปริศนาการตายของน้องสาวฝาแฝดของกรณ์ที่ค้างคามานานนับปี บัดนี้กำลังได้รับการคลี่คลายด้วยคำสารภาพที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด "ไอ้..." กรณ์กัดฟันกรอดจนกรามขึ้นสันนูน หมัดขวาถูกกำแน่นจนเล็บจิกเข้า ทว่า ก่อนที่กรณ์จะได้พุ่งเข้าซัดคนทรยศ เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของทุกคนก็ดังขึ้นพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง — *ติ๊ง!* **[แอดมินนิรนาม]:** *บทลงโทษของคนขี้ขลาดและคนทรยศ... ได้เวลาชำระหนี้แล้วค่ะ* สิ้นเสียงแจ้งเตือน... ความมืดมิดรอบตัวก็ราวกับมีชีวิต มันพุ่งเข้ากลืนกินแสงไฟจากหลอดนีออนดวงเดียวที่เหลืออยู่จนห้องตกอยู่ในความมืดสนิททันที! "กรี๊ดดด!" พิมพ์หวีดร้องสุดเสียงเมื่อมือที่มองไม่เห็นฉุดกระชากข้อเท้าของเธอจนล้มลงไปกองกับพื้น กรณ์พยายามคว้าตัวเพื่อนสนิทไว้ ทว่าแรงลมประหลาดกลับพัดโหมกระหน่ำเข้ามาในห้องปิดตายนี้อย่างรุนแรง "ช่วยด้วย! ปล่อยฉันนะ! ช่วยด้วยกรณ์!" เสียงของดนัยดังขึ้นจากความมืดฝั่งตรงข้าม มันเป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ราวกับเขากำลังถูกฉีกกระชากออกจากกัน กรณ์ควานมือไปในความมืด คว้าจับแขนของดนัยไว้ได้ทันก่อนที่อีกฝ่ายจะหายลับไป เขาออกแรงดึงสุดชีวิตด้วยความโกรธแค้นและสัญชาตญาณของการเป็นมนุษย์ "จับฉันไว้แน่นๆ ดนัย! อย่าปล่อยมือนะ!" "กรณ์... มัน... มันดึงกู..." เสียงของดนัยขาดห้วยเป็นช่วงๆ ลมหายใจของเขาหอบกระชั้น ทันใดนั้น... แสงแฟลชจากหน้าจอโทรศัพท์ที่ตกอยู่บนพื้นก็สว่างวาบขึ้นเพียงเสี้ยววินาที เผยให้เห็นภาพที่ทำให้หัวใจของกรณ์หยุดเต้น ไม่มีเงาของใครอยู่ข้างหลังดนัย... แต่มี ‘มือสีดำสนิทนับสิบ’ ที่งอกเงยออกมาจากพื้นผิวผนังและรอยแตกของปูน กำลังพันธนาการข้อเท้าและลำตัวของดนัยไว้แน่น แล้วดึงร่างนั้นจมหายลงไปในพื้นคอนกรีตที่อ่อนนุ่มราวกับโคลนดูดต่อหน้าต่อตา! "อ๊ากกกกกก—!" ร่างของดนัยถูกกระชากหายลับไปในความมืดมิดเบื้องล่างอย่างรวดเร็ว เสียงกรีดร้องเงียบหายไปในพริบตา ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว และกลิ่นคาวเลือดที่ตลบอบอวลจนน่าคลื่นไส้ กรณ์คุกเข่าลงกับพื้น มือเปล่าของเขากำฝุ่นดินที่ว่างเปล่าไว้แน่น ดวงตาเบิกโพงจ้องมองรอยแยกบนพื้นคอนกรีตที่ปิดสนิทลงราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน ในความมืดมิดที่เหลือเพียงลมหายใจหอบสะท้านของเขากับพิมพ์ หน้าจอโทรศัพท์ของกรณ์ก็สว่างขึ้นอีกครั้ง... พร้อมกับข้อความใหม่จากซาตานในโลกดิจิทัล **[แอดมินนิรนาม]:** *เหลือเวลาอีกแค่สองชั่วโมงก่อนเที่ยงคืนนะคะ... คุณพี่ชายผู้แสนดี อยากรู้ไหมคะว่า ใครคือคนที่ผลักน้องสาวของคุณตกลงไปจริงๆ?* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ — แมวดำใต้แสงจันทร์