ตามล่าหาตัวหนอน

"หน้าต่างแชทกลุ่มถูกบล็อกการตอบกลับจากสมาชิกทุกคนชั่วคราว... แต่ข้อความเมื่อครู่ยังกะพริบเรืองแสงสีแดงฉานอยู่บนหน้าจอ OLED ราคาแพงของฉัน" พิมพ์สูดลมหายเข้าลึกจนไหล่ห่อเกร็ง มือเรียวสั่นเทาจนแทบทำสมาร์ทโฟนร่วงลงพื้นห้องแล็บคอมพิวเตอร์ร้างผู้คนในยามวิกาล บรรยากาศรอบตัวหนתทึบและเย็นเยียบจนกลายเป็นไอหมอกจางๆ เมื่อลมหายใจกระทบกับความหนาวของเครื่องปรับอากาศที่ถูกเร่งอุณหภูมิให้ต่ำลงผิดปกติ "ขอโทษนะกรณ์... น้องของนายฝากความคิดถึงมาบอกแน่ะ" กรณ์ไม่ได้พูดอะไรเลยสักคำตั้งแต่ข้อความนั้นปรากฏขึ้น ร่างสูงโปร่งยืนนิ่งสนิทอยู่เบื้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่สามจอที่สะท้อนแสงสีฟ้าสว่างวาบเข้ากับม่านตาคู่คมที่แดงก่ำ ดวงตาคู่นั้นว่างเปล่า ไร้รอยน้ำตา ไร้เสียงสะอื้น แต่มันคือความนิ่งงันที่น่ากลัวยิ่งกว่าคนสติแตก ราวกับวิญญาณของเขาได้หลุดลอยตามน้องสาวฝาแฝดผู้ล่วงลับไปตั้งแต่วินาทีที่ประโยคฆาตกรถูกส่งเข้ามาในระบบ "กรณ์... ตั้งสติก่อนนะ นายจำแผนที่เราตกลงกันไว้ไม่ได้แล้วเหรอ?" พิมพ์เอ่ยเสียงสั่น พยายามเอื้อมมือไปแตะไหล่หนาที่เกร็งเครียดจนกล้ามเนื้อปูดโปน แต่แล้วเธอก็ต้องชะงัก เมื่อกรณ์ค่อยๆ หันกลับมามองช้าๆ มุมปากของเขายกยิ้มขึ้นเล็กน้อย—รอยยิ้มที่บิดเบี้ยวจนหัวใจของพิมพ์หล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม "ฉันมีสติยิ่งกว่าใครทั้งหมด พิมพ์" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าลอดไรฟัน "มันคิดว่ามันฉลาดนักใช่ไหม... ส่งข้อความนี้มาเพื่อขยี้ประสาทฉัน ให้ฉันสติหลุดแล้ววิ่งพล่านเหมือนคนบ้า แต่มันลืมไปอย่างหนึ่ง... ว่าหนอนตัวนี้น่ะ มันกำลังเหยียบหางตัวเองอยู่" นิ้วเรียวยาวของกรณ์เลื่อนเมาส์คลิกเปิดโปรแกรมดักจับสัญญาณไอพีเฉพาะกิจที่พิมพ์เป็นคนเขียนขึ้นมาเพื่อการนี้โดยเฉพาะ หน้าจอคอมพิวเตอร์ปรากฏชุดตัวเลขรหัสฮับและพิกัดการเชื่อมต่อที่กำลังกระพริบถี่รัว ท่ามกลางรายชื่อสมาชิกสิบกว่าคนใน "แชทมรณะ: เที่ยงคืนเปลี่ยนวิญญาณ" มีเพียงคนเดียวที่ไม่ได้ใช้ระบบพร็อกซีซ่อนเร้นไอพี แต่มันจงใจเปิดช่องโหว่เล็กๆ ทิ้งไว้ เพื่อส่งข้อความเยาะเย้ยทางจิตวิทยา "มันอยู่ที่ตึกวิศวกรรมศาสตร์เก่า... ชั้น 4 ห้องสมุดที่ถูกปิดตาย" พิมพ์ก้มมองหน้าจอแท็บเล็ตในมือ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก "จุดสัญญาณที่ส่งข้อความเมื่อกี้มาจากที่นั่นจริงๆ... กรณ์ นายอย่าเพิ่งบุ่มบ่ามนะ นั่นมันหลุมพรางชัดๆ!" "ถ้าไม่เดินลงหลุม แล้วเราจะจับหางจิ้งจอกได้ยังไงล่ะ" กรณ์หยิบมีดพับด้ามโลหะสีดำสนิทออกจากกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ต เสียงคลิกเปิดใบมีดดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน มันสะท้อนประกายวับวับวาววับรับกับแสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ แววตาของชายหนุ่มไม่ได้มีความกลัวหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความแค้นเคืองและสัญชาตญาณดิบของนักล่าที่พร้อมจะขยี้ทุกอย่างให้แหลکคามือ การเดินทางข้ามผ่านทางเดินมืดทึบของมหาวิทยาลัยยามตีสองเป็นไปอย่างเงียบเชียบ กลิ่นอับชื้นของฝุ่นละอองและกระดาษเก่าผสมปนเปกับกลิ่นสนิมเหล็กจางๆ ลอยมาเตะจมูก พิมพ์เดินตามหลังกรณ์ติดๆ มือข้างหนึ่งถือเครื่องสแกนสัญญาณคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่ส่งเสียงเตือนเบาๆ *ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...* ถี่ขึ้นเรื่อยๆ ตามจังหวะก้าวเดินที่ใกล้เข้ามาถึงห้องเป้าหมาย ประตูไม้บานใหญ่ของห้องสมุดเก่าแก่ขึ้นสนิมเขียวครึ้ม แง้มเปิดออกเพียงเล็กน้อย มีแสงไฟสลัวสีส้มอมแดงเล็ดลอดออกมาจากรอยแยก พร้อมกับเสียงหัวoเราะเบาๆ ที่ชวนให้ขนหัวลุก *ฮึ... ฮึ... ฮึ...* กรณ์ส่งสัญญาณมือให้พิมพ์หยุดรออยู่มุมเสา ก่อนที่เขาจะใช้เท้าถีบประตูไม้บานนั้นให้เปิดผางออกเสียงดังสนั่น! *ปัง!* ฝุ่นผงตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ แสงไฟฉายจากมือถือสาดส่องกราดยาวไปทั่วห้องสมุดร้างที่เต็มไปด้วยกองหนังสือเก่าระเกะระกะ ทว่า... ภาพที่ปรากฏตรงหน้า กลับไม่ใช่ฆาตกรโรคจิตที่นั่งถือโทรศัพท์รอรับความผิด แต่กลับเป็นเก้าอี้โยกไม้ตัวเก่าที่กำลังโยกไปมาด้วยตัวเอง และโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งถูกวางไว้บนโต๊ะกลางห้อง หน้าจอยังคงเปิดหน้าต่างแชทค้างไว้ พร้อมข้อความใหม่ที่เพิ่งถูกพิมพ์เสร็จสดๆ ร้อนๆ *“ยินดีต้อนรับสู่กับดัก... กรณ์ นายมาช้าไปสามวินาทีนะ”* พิมพ์หน้าถอดสี ก้าวถอยหลังจนชนเข้ากับชั้นหนังสือเสียงดังโครม "กรณ์! ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้! มันไม่ใช่แค่คนคนเดียว... พวกมันรู้ว่าเราจะมา!" ทว่า ยังไม่ทันที่กรณ์จะได้ขยับตัว ประตูไม้บานใหญ่ที่พวกเขาเพิ่งพังเข้ามาก็กระแทกปิดลงใส่กันอย่างแรงด้วยฝ่ามือปริศนาจากด้านนอก เสียงกลอนเหล็กถูกสับล็อกดัง *คลิก!* สนั่นหวั่นไหว พร้อมๆ กับเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครหลายคน ที่กำลังเดินรายล้อมเข้ามาปิดตายทุกทางเข้าออกของห้องสมุดแห่งนี้ และเสียงแจ้งเตือนข้อความใหม่จากโทรศัพท์มือถือในมือของกรณ์ก็ดังขึ้นพร้อมกันทุกเครื่องในตึก *“ล่าเสร็จแล้ว... ต่อไปก็ตาพวกนายกลายเป็นศพรายต่อไป”* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางระทึกขวัญมาด้วยกันจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - แมวดำใต้แสงจันทร์