การหักหลังครั้งแรก

หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของกรณ์สั่นสะท้านเป็นจังหวะ ราวกับมันมีชีวิตและกำลังหวาดกลัวสิ่งเดียวกันกับเขา แสงสีฟ้าอมม่วงจากหน้าจอแชทกลุ่ม "เที่ยงคืนเปลี่ยนวิญญาณ" สาดกระทบใบหน้าที่ซีดเผือดจนไร้สีเลือด ปลายเล็บของเขาจิกเข้ากับขอบโต๊ะไม้เก่าๆ ในห้องใต้ดินของตึกร้าง จนเนื้อไม้แทบปริแตก ความเงียบงันรอบตัวช่างหนักหน่วงราวกับถูกถ่วงด้วยก้อนตะกั่ว มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของพิมพ์ที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในความมืด "กรณ์... นายเห็นมันหรือยัง" เสียงของพิมพ์สั่นพร่า ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความหวาดระแวง เธอยกมือขึ้นกอดตัวเองแน่น ร่างกายสั่นเทาเหมือนคนเป็นไข้จับสั่น ขณะที่นิ้วเรียวยาวก็ชี้ไปยังหน้าจอที่แสดงข้อความใหม่ล่าสุดจากแอดมินนิรนาม [แอดมินนิรนาม]: *เกมน่าสนุกกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว... ขอขอบคุณความร่วมมือจากสมาชิกผู้แสนชาญฉลาด ที่ทำให้เราไม่ต้องเสียเวลาตามหาเหยื่อ* พิกัด GPS ล่าสุดถูกส่งเข้ามาในแชทกลุ่ม... และตัวเลขพิกัดเหล่านั้น มันคือจุดที่พวกเขากำลังยืนอยู่ ณ วินาทีนี้ กรณ์หันขวับไปมองหน้าเพื่อนสนิททันที ดวงตาคมกริบของเขาฉายแวววาวโรจน์ด้วยความตกตะลึงปนผิดหวัง ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านจากไขสันหลังขึ้นมาถึงท้ายทอย เมื่อภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ย้อนกลับมาในหัว ขณะที่เขากำลังงงงันกับการถอดรหัสไอ피ของแอดมิน พิมพ์คือคนเดียวที่ถือโทรศัพท์เครื่องนี้อยู่... พิมพ์คือคนเดียวที่มีสิทธิ์เข้าถึงระบบส่งพิกัดฉุกเฉิน "พิมพ์..." กรณ์เค้นเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงของเขาแหบแห้งและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "เธอทำแบบนั้นทำไม?" พิมพ์สะดุ้งสุดตัว เธอยถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นหนังสือเก่า ฝุ่นละอองฟุ้งกระจายในอากาศ แต่นั่นไม่ได้ทำให้เธอน่าสนใจเท่ากับรอยยิ้มบิดเบี้ยวที่มุมปากของเธอ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด ความกลัว และความเห็นแก่ตัวที่ถูกเปิดโปง "ฉัน... ฉันไม่อยากตายนะกรณ์!" พิมพ์โพล่งออกมา น้ำตาเอ่อล้นทะลักออกจากเบ้าตาไหลอาบแก้ม "นายก็เห็นนี่! สองคนเมื่อคืนก่อนสภาพเป็นยังไง พวกมันถูกฉีกกระชากจนไม่เหลือชิ้นดี! ฉันยังไม่อยากตาย... ฉันยังมีแมวที่ต้องดูแล มีแม่ที่รออยู่ที่บ้าน... ฉันผิดมากเหรอที่อยากมีชีวิตรอด!" "แล้วความไว้วางใจล่ะพิมพ์? มิตรภาพที่เรามีให้กันตลอดสามปีที่ผ่านมา มันไม่มีค่าเท่ากับลมหายใจของเธอคนเดียวเลยงั้นเหรอ!" กรณ์ก้าวเข้าไปใกล้เธอทีละก้าว หัวใจของเขาร้าวรานราวกับถูกบดขยี้ด้วยค้อนเหล็ก ความเจ็บปวดจากการถูกหักหลังโดยคนที่ไว้ใจที่สุด มันกัดกินความรู้สึกภายในจนแทบแหลกสลาย "มิตรภาพกินไม่ได้หรอกกรณ์!" พิมพ์กรีดร้องเสียงหลง สติของเธอขาดผึ่งลงอย่างสิ้นเชิง ความหวาดกลัวต่อความตายทำให้ความเป็นมนุษย์ในตัวเธอพังทลายลง "แอดมันบอกว่า... ถ้าฉันส่งพิกัดของนายให้ มันจะปล่อยฉันไป! มันบอกว่าเหยื่อมีแค่คนเดียว... และคนๆ นั้นต้องไม่ใช่ฉัน!" บทสนทนาอันน่าเวทนาถูกตัดขาดลงทันที เมื่อเสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเชื่องช้าดังขึ้นที่บันไดทางลงห้องใต้ดิน... *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงรองเท้าบูทกระทบขั้นบันไดปูนทีละก้าว ทีละก้าว มันจงใจเดินช้าๆ เพื่อทรมานประสาทสัมผัสของคนทั้งคู่ กลิ่นคาวเลือดและกลิ่นอลวนของความตายโชยมาแตะจมูก รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ตามจังหวะก้าวเดินที่ใกล้เข้ามาทุกที พิมพ์ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ปิดหูและกรีดร้องออกมาอย่างคนเสียสติ ความสำนึกผิดเริ่มกัดกินเธอเมื่อรู้ว่าการกระทำของตนไม่ได้ช่วยให้รอดพ้น แต่กลับเป็นการเปิดประตูต้อนรับปีศาจเข้ามาหาตัวเร็วยิ่งขึ้น กรณ์สูดลมหายใจเข้าลึก ศาสตราแห่งความสุขุมที่เขาสั่งสมมานานถูกดึงกลับมาใช้ในวินาทีเป็นตาย เขารีบกวาดสายตามองไปรอบห้องใต้ดินเพื่อหาทางหนีทีไล่ แต่มันไม่มีทางอื่น... ห้องนี้มีทางเข้าออกเพียงทางเดียว และตอนนี้ ประตูทางออกนั้นกำลังถูกปิดตายด้วยเงาดำทะมึนที่ทอดยาวลงมาจากบันได แสงไฟจากหลอดไฟนีออนบนเพดานกะพริบถี่ๆ และดับวูบลง เหลือเพียงแสงจันทร์สลัวที่ส่องลอดผ่านหน้าต่างบานเล็กๆ เข้ามา หน้าจอโทรศัพท์ของกรณ์สั่นขึ้นอีกครั้ง แสงไฟสีฟ้าสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมิด พร้อมกับข้อความใหม่จากแอดมินที่ถูกส่งตรงเข้าสู่แชตส่วนตัวของเขา... ไม่ใช่กลุ่ม [แอดมินนิรนาม]: *น่าประทับใจจริงๆ ครับ... แต่คุณรู้ไหมกรณ์ ว่าคนที่กดส่งพิกัดของคุณเมื่อครู่... ไม่ใช่ผู้หญิงที่กำลังนั่งร้องไห้ตรงนั้นหรอก* กรณ์ชะงักกึก หัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ เขาก้มมองหน้าจอโทรศัพท์สลับกับเงาร่างของพิมพ์ที่ยังคงกรีดร้องอยู่บนพื้น และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงกระซิบเย็นเยียบก็ดังขึ้นข้างใบหูของเขา... เสียงกระซิบที่คุ้นเคยเสียจนน่าขนพองสเกล "ขอโทษนะกรณ์... น้องของนายฝากความคิดถึงมาบอกแน่ะ" แมวดำใต้แสงจันทร์ขอขอบคุณคุณรี้ดทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางระทึกขวัญมาด้วยกันในตอนนี้นะคะ