บ้านหลังสุดท้าย

กลิ่นอับชื้นของโคลนตมและซากพืชเน่าเปื่อยตีเข้าจมูกทันทีที่ก้าวพ้นจากแนวป่าทึบ เบื้องหน้าของพวกเขาคือ "บ้านพักริมน้ำ" ทรุดโทรมหลังคาเอียงลาด ตัวเรือนไม้สักเก่าแก่ที่เคยเคลือบเงาสวยงาม บัดนี้ผุพังและถูกย้อมด้วยสีดำคล้ำของตะไคร่น้ำและคราบความตาย น้ำในบึงนิ่งสนิทรากับผืนกระจกสีดำสนิท สะท้อนเงาพระจันทร์เสี้ยวที่ถูกเมฆหมอกสีเลือดหมูบดบังจนแทบมองไม่เห็น กรณ์หยุดยืนนิ่งอยู่ที่เชิงบันไดทางขึ้น เสียงหอบหายใจของตัวเองดังสะท้อนอยู่ในความเงียบงัด เขารู้สึกเหมือนมีก้อนหินหนักอึ้งนับร้อยกิโลกรัมมากดทับอยู่บนหน้าอก ทุกย่างก้าวที่กลับมาที่นี่... เหมือนการเดินกลับลงไปในหลุมศพของตัวเอง "กรณ์... เรากลับกันเถอะ ฉันขอร้อง" พิมพ์เอ่ยขึ้น เสียงของเธอสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ มือเรียวเล็กกำชายเสื้อแจ็คเก็ตของกรณ์ไว้แน่นจนข้อตั๋วขาวซีด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวยามกวาดมองไปรอบตัว "แชทในมือถือของฉันมันแจ้งเตือนไม่หยุดเลยนะ นายไม่เห็นเหรอ... มันกำลังนับถอยหลังอีกแล้ว" กรณ์ไม่ได้หันกลับไปมองเพื่อนสาว สายตาของเขาตรึงอยู่กับบานประตูไม้เก่าที่มีรอยขูดขีดลึกน่ากลัวตรงระดับสายตา—รอยเล็บของ "กานต์" น้องสาวฝาแฝดของเขา ในคืนที่เธอพยายามตะเกียกตะกายหนีตายจากอะไรบางอย่างที่อยู่ในบ้านหลังนี้ "ถ้าเราไม่เข้ามาข้างใน... แชทมรณะนั่นก็จะไม่มีวันจบ พิมพ์" กรณ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท แต่มันเย็นเยียบจนพิมพ์สะท้อนเฮือก "แกก็รู้ว่าทำไมน้องฉันถึงตาย และแกก็รู้ว่าพวกเราหนีมันไม่พ้นหรอก" *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความจากแอปพลิเคชันปริศนาดังขึ้นพร้อมกันในโทรศัพท์มือถือของทั้งคู่ ทั้งสองสะดุ้งสุดตัว หน้าจอเรืองแสงวาบขึ้นในความมืดสลัว [แอดมินนิรนาม]: ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะ, กรณ์... น้องสาวของคุณรออยู่ข้างบนนานแล้วนะ เปิดประตูสิคะ รออะไรอยู่? พร้อมๆ กับข้อความนั้น ไฟฉายในมือของพิมพ์ก็กะพริบติดๆ ดับๆ ก่อนจะดับสนิทลง เหลือเพียงแสงสว่างอันน้อยนิดจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่ส่องให้เห็นโครงร่างเงาดำตะคุ่มของบ้านไม้โบราณ บรรยากาศรอบตัววังเวงจนได้ยินกระทั่งเสียงหัวใจของกันและกันเต้นรัวระรัวราวกับกลองเพล กรณ์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ มือสั่นเทาเอื้อมไปผลักบานประตูไม้ที่ไม่เคยลงกลอน เสียงเอี๊ยดอ๊าดบาดแก้วหูยามที่บานประตูค่อยๆ เปิดออก ปลดปล่อยกลิ่นอับชื้นและกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่กาลเวลาไม่อาจลบเลือนให้ลอยออกมาปะทะใบหน้า ภายในบ้านมืดสนิทและเย็นเยียบราวน้ำแข็ง ฝุ่นละอองลอยวนอยู่ตามลำแสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างกระจกสีที่แตกเป็นรูโหว่ เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นถูกคลุมด้วยผ้าสีขาวเก่าๆ ที่ดูคล้ายร่างของคนตายที่นอนซ่อนอยู่ใต้ผ้าดิบ "กรณ์... มีคนอื่นอยู่..." พิมพ์กระซิบเสียงสั่น พลางคว้าแขนกรณ์ไว้แน่น เล็บของเธอจิกเข้ากับเนื้อจนกรณ์รู้สึกเจ็บ "ตั้งสติไว้พิมพ์... อย่ามองไปทางอื่น มองแค่ฉัน" กรณ์พยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น แม้ว่าในใจเขาจะหวาดกลัวไม่แพ้กัน สายตาดุจเหยี่ยวของเขาชำเลืองมองไปรอบโถงรับแขก บันไดวนไม้สักที่ทอดตัวขึ้นสู่ชั้นสองยังคงตั้งตระหง่านอยู่ที่เดิม—จุดที่ร่างของกานต์ร่วงหล่นลงมา เท้าของกรณ์ก้าวขึ้นบันไดขั้นแรก ไม้ส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งที่น้ำหนักกดทับ ทุกย่างก้าวเหมือนการเดินอยู่บนความตาย บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนไป อุณหภูมิลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว กลิ่นอับชื้นถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมหวานฉุนกึกของดอกไม้จันทน์ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นที่ชั้นบน... *ตึง... ตึง... ตึง...* เสียงนั้นกำลังเดินสวนลงมาหาพวกเขา! พิมพ์กรีดร้องออกมาเบาๆ ด้วยความตกใจจนแทบสิ้นสติ เธอยกมือขึ้นปิดปากตัวเอง ตัวสั่นเทาจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น กรณ์ยกโทรศัพท์มือถือขึ้นส่องแสงไปยังความมืดเบื้องบน บันไดวนโค้งงอจนบดบังสายตา แต่เงาดำร่างหนึ่งกำลังเคลื่อนตัวลงมาอย่างช้าๆ—เงาผมยาวสลวยยุ่งเหยิงและชุดเดรสสีขาวเปื้อนคราบโคลนที่คุ้นตาเกินกว่าจะลืม "กานต์..." กรณ์หลุดปากเรียกชื่อน้องสาวออกมาด้วยความเจ็บปวดและโหยหา แม้สัญชาตญาณส่วนลึกจะร้องเตือนว่าสิ่งที่อยู่เบื้องหน้านั้นไม่ใช่... และไม่มีทางเป็นน้องสาวของเขาอีกต่อไปแล้ว เงาร่างนั้นหยุดยืนอยู่ที่ขั้นบันไดช่วงกลาง ร่างกายบิดเบี้ยวผิดรูปกระดูกลั่นกรอบแกรบ ก่อนที่ใบหน้าซีดเซียวไร้เลือดฝาดจะค่อยๆ เงยขึ้นมาสบตากับแสงไฟจากหน้าจอโทรศัพท์ ดวงตาทั้งสองข้างกลกลวงโบ๋ มีเลือดสีดำไหลทะลักออกมาไม่ขาดสาย และริมฝีปากที่ฉีกยิ้มกว้างจนถึงใบหูเอื้อนเอ่ยออกมาด้วยเสียงแหบพร่าเย็นยะเยือก "พี่คะ... ทำไมนานจัง... กว่าจะกลับมาหาหนู..." ในวินาทีที่ร่างนั้นพุ่งเข้าใส่พร้อมเสียงกรีดร้องโหยหวน ประตูบ้านด้านล่างก็กระแทกปิดลงอย่างแรงด้วยแรงลมมหาศาล พร้อมกับหน้าจอโทรศัพท์ของกรณ์และพิมพ์ที่ดับวูบลงพร้อมกัน ทิ้งให้พวกเขาทั้งสองจมดิ่งลงสู่ความมืดมิดอันเป็นนิรันดร์—และเสียงกระซิบจากความตายที่ดังอยู่ข้างใบหู *ติ๊ง!* [แอดมินนิรนาม]: เกมจบแล้วค่ะ... ใครจะเป็นรายต่อไปดีคะ? — แมวดำใต้แสงจันทร์