ประตูห้องใต้ดิน

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยอวลอยู่ปลายจมูก ไม่ใช่สิ่งที่จินตนาการขึ้นมาเองในความมืดแน่นอนค่ะ กรณ์ยืนนิ่งสนิทอยู่บนพื้นไม้เก่าคร่ำคร่าที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งยามขยับน้ำหนักตัว แสงไฟฉายจากสมาร์ทโฟนในมือสั่นไหวเล็กน้อยตามจังหวะการเต้นของหัวใจที่โหมกระหน่ำอยู่ในอกข้างซ้าย เบื้องหน้าของเขาคือแผ่นไม้กระดานขนาดใหญ่ที่ถูกอำพรางไว้ใต้พรมเช็ดเท้าผืนเก่าคร่ำคร่า รอยต่อของพื้นตรงจุดนั้นถูกปิดตายด้วยแม่กุญแจเหล็กขึ้นสนิมเขรอะตัวมหึมา ซึ่งส่งกลิ่นอายแห่งความตายโชยออกมาทางร่องไม้ทุกครั้งที่ลมหายใจปะทะ "กรณ์... แกแน่ใจนะว่าเราควรเปิดมัน" เสียงของพิมพ์สั่นพร่า มือเรียวเล็กข้างหนึ่งกำชายเสื้อของเขาไว้แน่นจนยับย่น ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวยามกวาดมองไปรอบห้องโถงมืดทึบของบ้านหลังเก่าในยามวิกาล "ฉัน... ฉันรู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังมองเราอยู่จากมุมมืด" "ถ้าเราไม่เปิด วันนี้พวกเราอาจไม่ได้ออกไปจากที่นี่ทั้งเป็นค่ะพิมพ์"กรณ์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า สติสัมปชัญญะของเขากำลังถูกกัดกร่อนด้วยข้อความแจ้งเตือนในหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบขึ้นมาในความมืดอีกครั้ง *[แอดมินนิรนาม]: กล้ามากที่เดินมาถึงจุดนี้... แต่อย่าลืมมองย้อนกลับไปดูอดีตของตัวเองด้วยล่ะกรณ์ ว่ามือนายมันเปื้อนเลือดสีเดียวกับสิ่งที่อยู่ใต้พื้นนั่นหรือเปล่า?* ข้อความนั้นทำให้กรณ์ชะงัก นิ้วมือที่กำกุญแจดอกใหญ่ซึ่งเพิ่งไปงัดมาจากลิ้นชักโต๊ะทำงานชั้นบนสั่นเทา ความทรงจำอันเจ็บปวดเกี่ยวกับน้องสาวฝาแฝดที่จมน้ำเสียชีวิตอย่างปริศนาเมื่อหลายปีก่อนผุดวาบขึ้นมาในหัว หรือว่าความลับทั้งหมดที่เขาพยายามปกปิด จะถูกซุกซ่อนอยู่ใต้พื้นไม้เบื้องหน้านี้? กร๊อก... เสียงโลหะกระทบกันดังสะท้อนก้องในความเงียบ เมื่อกรณ์ตัดสินใจเสียบกุญแจลงไปในแม่กุญแจแล้วบิดมันอย่างแรง สนิมร่วงกราวลงไปตามร่องพื้น พร้อมกับเสียงกลไกภายในที่ยอมจำนนต่อแรงกดดัน ทันทีที่ห่วงเหล็กหลุดออก กลิ่นอับชื้นผสมกลิ่นคาวเลือดที่เข้มข้นจนน่าสะอิดสะเอียนก็พวยพุ่งทะลักขึ้นมาจากเบื้องล่าง รุนแรงเสียจนพิมพ์ต้องยกมือขึ้นปิดปากและหันหน้าหนีด้วยความคลื่นไส้ กรณ์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ก่อนจะใช้ปลายเท้าดันแผ่นไม้กระดานหนักอึ้งนั้นให้เปิดอ้าออก ความมืดมิดสนิทจากเบื้องล่างกลืนกินแสงไฟฉายราวกับมันเป็นปากของอสุรกายที่อ้าคอยเหยื่อ แสงไฟสาดส่องลงไปกระทบกับขั้นบันไดไม้ผุพังที่ทอดตัวยาวลงสู่ห้องใต้ดินเบื้องล่าง ภาพที่ปรากฏแก่สายตาทำให้เลือดในกายของกรณ์เย็นเฉียบจนแทบหยุดไหล บนผนังปูนเปลือยมีรอยขูดขีดเป็นทางยาวคล้ายพยายามตะกุยหนีอะไรบางอย่าง และที่กลางห้องนั้น... มีร่างของตุ๊กตาผ้าเก่าๆ ตัวหนึ่งถูกวางทิ้งไว้ บนตัวมันเปรอะเปื้อนคราบสีน้ำตาลเข้มที่แห้งกรัง รอบๆ บริเวณเต็มไปด้วยข้าวของเครื่องใช้ที่คุ้นตาอย่างประหลาด มันคือนาฬิกาพกของน้องสาวฝาแฝดของเขาที่หายสาบสูญไปในคืนวันเกิดเหตุ "นั่นมัน... ของยัยมีนไม่ใช่เหรอกรณ์!" พิมพ์อุทานเสียงหลง ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด "ทำไมของๆ มีนถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ!" กรณ์ไม่ได้ตอบ เขาก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกผิดบาปและความโกรธเกรี้ยวตีรวนอยู่ในอก น้ำตาคลอเบ้าอย่างลืมตัวเมื่อตระหนักว่าเรื่องราวทั้งหมดไม่ได้เป็นเพียงแค่ออุบัติเหตุ ในวินาทีนั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์ในมือของพิมพ์ก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกัน เสียงแจ้งเตือนข้อความใหม่ดังขึ้นก้องกังวานในความเงียบสงัดของห้องใต้ดิน *[แอดมินนิรนาม]: ยินดีต้อนรับสู่ความจริงค่ะกรณ์... แต่น่าเสียดายนะ ที่ประตูทางออกข้างหลังคุณ ถูกล็อกเรียบร้อยแล้ว* เสียงกริ๊กเบาๆ ดังมาจากประตูด้านหลังห้องโถง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนกำลังเดินขึ้นบันไดบ้านมาอย่างเชื่องช้า... ขอบคุณที่ร่วมเดินทางระทึกขวัญไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ — แมวดำใต้แสงจันทร์