เสียงกระซิบจากลำโพง

[แชทมรณะ: เที่ยงคืนเปลี่ยนวิญญาณ] ตอนที่ 24: เสียงกระซิบจากลำโพง เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ลากผ่านขั้นบันไดไม้เก่าทีละก้าว... ทีละก้าว... มันไม่ได้เร่งรีบ แต่มันจงใจกดน้ำหนักลงมาในทุกย่างก้าว ราวกับต้องการประกาศให้คนในความมืดรู้ตัวว่า ความตายกำลังเดินทางมาเยือนอย่างใจเย็น กรณ์กลั้นหายใจจนหน้าดำคร่ำเครียด สองมือที่กำท่อนเหล็กไว้แน่นชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังประตูห้องโถงที่ถูกปิดตายด้วยตู้ไม้เก่า ร่างของพิมพ์ตัวสั่นเทาอยู่ด้านหลัง มือบางข้างหนึ่งปิดปากตัวเองแน่นไม่ให้เสียงสะอื้นเล็ดลอดออกมา ดวงตาเบิกโพงด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ขณะที่แสงไฟจากหน้าจอสมาร์ทโฟนสาดสะท้อนใบหน้าซีดเผือดเป็นสีฟ้าเรื่อ เสียงฝีเท้าหยุดลงแล้ว... ตรงหน้าประตูพอดิบพอดี ความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวแผ่ซحุบเข้าปกคลุมทุกอณูอากาศ กลิ่นอับชื้นผสมกับกลิ่นดินเปียกโชกโชยลอดรอยแยกของบานประตูเข้ามาเตะจมูก จนกรณ์รู้สึกคลื่นไส้ หัวใจของเขาเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึกในอก แต่วินาทีที่สมองกำลังประเมินทางหนีทีไล่ เสียงแจ้งเตือนข้อความแชทก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ *(ติ๊ง!)* กรณ์สะดุ้งสุดตัว ก้มมองหน้าจอโดยสัญชาตญาณ พิมพ์เองก็เบียดกายเข้ามาใกล้เพื่อมองหน้าจอด้วยความตื่นตระหนก [แอดมินนิรนาม]: *เก่งมากที่ลากสังขารมาถึงขั้นนี้ได้... แต่เสียดายนะ กรณ์ นายลืมคิดไปหรือเปล่า ว่า "บ้านหลังนี้" ไม่ได้มีแค่พวกนายสองคน* พิมพ์ส่ายหัวรัว น้ำตาไหลพรากด้วยความสิ้นหวัง "กรณ์... มันหมายความว่ายังไง? ใครอยู่ข้างนอก... หรือว่า..." "เงียบก่อน!" กรณ์กระซิบเสียงลอดไรฟัน สายตาไม่ละไปจากลูกบิดประตูที่เริ่มหมุนช้าๆ *แกร๊ก... แกร๊ก...* บานประตูไม้ส่งเสียงร้องประท้วงเบาๆ มันกำลังถูกผลักเปิดออกทีละน้อย ความมืดมิดจากโถงบันไดด้านนอกไหลทะลักเข้ามาในห้องราวกับกลุ่มควันสีดำ พิมพ์หวีดร้องออกมาเบาๆ ด้วยความตกใจจนต้องคว้าชายเสื้อกรณ์ไว้แน่น แต่แล้ว... ก่อนที่ร่างของใครบางคนจะก้าวพ้นขอบประตูเข้ามา โทรศัพท์มือถือทุกเครื่องในห้อง—ทั้งของกรณ์ ของพิมพ์ และแม้กระทั่งเครื่องสำรองที่วางอยู่บนโต๊ะ—ก็สั่นสะเทือนพร้อมกันอย่างรุนแรง หน้าจอมืดสนิทสว่างวาบขึ้นมาเองโดยไม่มีการกดปุ่มใดๆ *ฮ่า... ฮ่าๆๆๆ... ฮ่าฮ่าฮ่า!* เสียงหัวเราะแหลมสูง น่าขนลุก ขะยักขะย่อน และเต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้ายดังระเบิดออกมาจาก "ลำโพงโทรศัพท์" ของทุกเครื่องพร้อมเพรียงกัน! เสียงนั้นไม่ใช่เสียงสังเคราะห์ แต่มันเป็นเสียงหัวเราะของเด็กผู้หญิงหลายๆ คนซ้อนทับกัน ดังก้องสะท้อนไปทั่วห้องจนแก้วหูแทบแตก ทั้งๆ ที่บนหน้าจอไม่มีสัญญาณอินเทอร์เน็ตแม้แต่ขีดเดียว โหมดเครื่องบินถูกเปิดค้างไว้ด้วยซ้ำ! "ปิดมัน! ปิดเสียงเดี๋ยวนี้กรณ์!" พิมพ์สติแตกหวีดร้องลั่น เอามือปิดหูและทรุดฮวบลงไปนั่งกองกับพื้น ร่างกายสั่นเทิ้มราวกับลูกนกตกน้ำ กรณ์หน้าซีดเผือด มือสั่นเทาจนเกือบถือโทรศัพท์ไม่อยู่ เขารีบกดปุ่มปิดเครื่องรัวๆ แต่ไร้ผล เสียงหัวเราะยังคงดังบาดลึกยิ่งขึ้นเรื่อยๆ ราวกับตัวต้นเหตุของเสียงกำลังพยายามแทรกตัวผ่านลำโพงโทรศัพท์ออกมาสู่โลกแห่งความจริง ในวินาทีที่วิกฤตถึงขีดสุดนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่หน้าประตูกลับหยุดชะงักลงทันที แทนที่จะเป็นการพังประตูเข้ามาอย่างที่คิด บานประตูกลับเปิดผางออกจนสุดในคราวเดียวเผยให้เห็นความว่างเปล่า... ไม่มีใครยืนอยู่ตรงนั้น! แต่บนหน้าจอสมาร์ทโฟนทุกเครื่องที่ยังคงส่งเสียงหัวเราะหลอนประสาท ข้อความใหม่จากแอดมินนิรนามก็เด้งขึ้นมาทับหน้าจอ พร้อมกับภาพถ่ายปัจจุบันกาลของ "ด้านหลังของกรณ์และพิมพ์" ที่เพิ่งถูกถ่ายไปเมื่อเสี้ยววินาทีที่ผ่านมานี้เอง! [แอดมินนิรนาม]: *หันไปมองข้างหลังซิ... น้องสาวฝาแฝดของนาย เธอคิดถึงนายจนตัวสั่นเลยนะ กรณ์* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเผชิญความสยองขวัญนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ "แมวดำใต้แสงจันทร์"