คำถามแรกจากความมืด

หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของกรณ์ไม่ได้สว่างวาบ แต่มันระเบิดแสงสีแดงฉานจนแสบตา กลิ่นควันธูปจางๆ ที่ไม่รู้ว่าลอยมาจากไหนเริ่มตลบอบอวลอยู่ในห้องนอนแคบๆ ของเขา ทั้งที่หน้าต่างและประตูห้องปิดตายสนิท แชทกลุ่มสีดำสนิทที่มีสมาชิกเพียงสองคน—คือตัวเขาเองกับบัญชีไร้รูปโปรไฟล์ที่ใช้ชื่อว่า **"ผู้ดูแล"**—ปรากฏข้อความใหม่ขึ้นมาอย่างเชื่องช้า ตัวอักษรสีเลือดแต่ละตัวค่อยๆ พิมพ์ทีละเคาะ ราวกับมีใครบางคนกำลังนั่งบรรจงเคาะแป้นพิมพ์อยู่จริงๆ ในความมืดเบื้องหลังหน้าจอ *(ผู้ดูแล ส่งรูปภาพ)* กรณ์กลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก เสียงนาฬิกาแขวนผนังดัง "ติ๊ก... ติ๊ก..." ราวกับนับถอยหลังสู่วาระสุดท้าย นิ้วเรียวยาวสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อสัมผัสหน้ากระจกจอภาพ ภาพที่ปรากฏคือซากอาคารเรียนไม้เก่าแก่ที่ถูกไฟไหม้เกรียมจนดำเป็นตอ ตะไคร่น้ำและเถ้าถ่านสีเทายังคงดูสมจริงจนน่าสะพรึงกลัว—มันคือโรงเรียนมัธยมปลายแสงตะวัน สถานที่ที่เขาพยายามลบมันออกจากความทรงจำมาตลอดห้าปีเต็ม ครืด... เสียงสั่นเตือนข้อความข้อความต่อมาดังขึ้นแทรกความเงียบงัน **ผู้ดูแล:** *“ยินดีต้อนรับสู่บทเรียนแรกค่ะ คุณกรณ์... 5 ปีก่อน ในคืนวันที่เปลวเพลิงลุกท่วมตึกวิทยาศาสตร์ ใครเป็นคนล็อกประตูห้องทดลองจากด้านนอกคะ?”* หัวใจของกรณ์หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เลือดในกายเย็นเฉียบจนปลายนิ้วชาดิก เขารีบกดโทรศัพท์หาพิมพ์ทันที เสียงสัญญาณรอสายดังซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความกระวนกระวายใจ ก่อนที่ปลายสายจะกดรับด้วยน้ำเสียงหอบสะท้านและตื่นตระหนก "กรณ์! แกเห็น... แกเห็นเหมือนที่ฉันเห็นใช่ไหม!" เสียงของพิมพ์ลอดผ่านมาอย่างขาดห้วง เธอกำลังสติแตก ปลายสายมีเสียงเคาะกระจกหน้าต่างดังรัวๆ "มันส่งข้อความมาหาฉันด้วย... มันถามเรื่องเดียวกัน! แกรู้ได้ยังไงว่าใครล็อก... ไม่สิ ใครเป็นคนทำ!" "ตั้งสติก่อนพิมพ์!" กรณ์พยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น แม้ว่ามือข้างที่ถือโทรศัพท์จะกำแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว "อย่าเพิ่งเปิดหน้าต่าง ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ห้ามเปิดเด็ดขาด!" "แต่มันอยู่ข้างนอก... กรณ์ ฉันเห็นเงาคนยืนอยู่หลังกระจกห้องนอนฉัน มันสูงยาวผิดมนุษย์..." เสียงของพิมพ์สะอื้นไห้ด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ก่อนที่สายจะตัดขาดไปพร้อมกับเสียงกรีดแหลมสูงที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "พิมพ์! พิมพ์!" กรณ์ตะโกนเรียกชื่อเพื่อนสนิทสุดเสียง หน้าจอโทรศัพท์ของเขากลับมาแสดงหน้าต่างแชทมรณะอีกครั้ง ตัวอักษรสีแดงเด่นชัดขึ้นมากลางจอราวกับเยาะเย้ยความพยายามของเขา **ผู้ดูแล:** *“การโทรหาผู้อื่น ไม่ช่วยให้บาปในอดีตจางหายหรอกนะคะ คุณกรณ์... คุณมีเวลาตอบคำถามนี้ 180 วินาที หากตอบผิด หรือหมดเวลา... เพื่อนสนิทของคุณจะไม่ได้เห็นแสงตะวันในวันพรุ่งนี้อีกต่อไป”* ตัวเลขถอยหลังสีแดงเริ่มเดินเครื่อง 180... 179... 178... กรณ์จ้องมองหน้าจอด้วยความเคียดแค้นและความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจ ภาพเหตุการณ์คืนนั้นย้อนกลับมาในหัวราวกับฉากภาพยนตร์สלอโมชัน กลิ่นไหม้ของเนื้อหนังและเสียงกรีดร้องขอความช่วยเหลือยังคงก้องกังวานในโสตประสาท ความลับที่เขาและพิมพ์พยายามปกปิดมาตลอดห้าปี กำลังถูกกระชากหน้ากากออกทีละน้อยโดยตัวตนปริศนาที่ล่วงรู้ทุกซอกมุมของความผิดบาป นิ้วมือของกรณ์สั่นระริกขณะจรดลงบนแป้นพิมพ์ เขาต้องเลือกพิมพ์ชื่อใครบางคนลงไปเพื่อแลกกับการรอดชีวิต หรือเขาจะต้องสารภาพความจริงที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดออกมา หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้นอีกครั้งพร้อมกับการแจ้งเตือนข้อความเสียงความยาว 5 วินาทีจากพิมพ์—แต่นั่นไม่ใช่เสียงของพิมพ์ เพราะเสียงที่ลอดออกมาจากลำโพง กลับเป็นเสียงหัวเราะเยือกเย็นของเด็กผู้หญิงที่ตายไปแล้วเมื่อห้าปีก่อน... และเสียงเคาะประตูก็จดังขึ้นจาก *หน้าห้องนอนของเขาเอง* ขอขอบคุณคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในความมืดด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในบทถัดไปค่ะ