เวลาถอยหลัง 60 นาที

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงนั้นไม่ได้มาจากจอโทรศัพท์มือถือราคาถูกที่กำลังสั่นระรัวจนแทบจะหลุดจากอุ้งมือที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบของกรณ์ แต่มันดังมาจาก... *บานไม้สักเก่าคร่ำคร่าของห้องนอน* ที่ถูกลงกลอนไว้อย่างแน่นหนาตั้งแต่หัวค่ำ สามครั้ง... หนักแน่น เชื่องช้า และเต็มไปด้วยเจตนาคุกคาม นิ้วมือของกรณ์ที่กำลังจะกดเปิดฟังข้อความเสียงความยาว 5 วินาทีจาก ‘พิมพ์’ ถึงกับแข็งค้าง ลมหายใจของเขาติดขัดอยู่ในลำคอ ราวกับมีใครเอาสำลีก้อนโตมาอุดไว้ อุณหภูมิภายในห้องนอนแคบๆ ลดฮวบลงจนสัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่ไต่ไล่จากปลายเท้าขึ้นมาถึงต้นคอ สายตาของชายหนุ่มจดจ้องไปยังลูกบิดประตูที่เริ่มหมุนวนด้วยตัวเองอย่างเชื่องช้า ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกำลังพยายามทดสอบความแข็งแรงของกลอนประตู *ตึ้ง!* หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับข้อความใหม่จากแอปพลิเคชันแชทสีดำสนิทที่ไม่มีชื่อผู้ส่ง [แอดมินนิรนาม]: *นาฬิกาทรายเริ่มจับเวลาแล้วค่ะ... 60 นาทีสุดท้าย หากพวกคุณไม่อยากให้เสียงเคาะเปลี่ยนเป็นเสียงพังประตูเข้าไประหว่างที่คุณยังตอบคำถามไม่เสร็จ จงเปิดแชทกลุ่มแล้วเริ่มเถียงกันให้ฉลาดนะคะ... กรณ์ พิมพ์ และทุกคนที่กำลังแอบอ่านอยู่* กรณ์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก กล้ามเนื้อทุกส่วนในร่างกายเกร็งเครียดจนปวดร้าว เขาค่อยๆ ขยับตัวถอยหลังช้าๆ จนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ ดวงตาเบิกโพลงจ้องเขม็งไปยังประตูที่ตอนนี้เสียงเคาะหยุดลงแล้ว แต่ถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจแผ่วเบา... เสียงลมหายใจที่ดังมาจาก *อีกฝั่งหนึ่ง* ของบานประตู "พิมพ์..." กรณ์กระซิบเรียกชื่อเพื่อนสนิทผ่านไมโครโฟนของแชทกลุ่มด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ร่างกายของเขาสั่นเทาจนแทบควบคุมไม่ได้ "เธอ... เธอได้ยินเสียงนั่นไหมพิมพ์" ผ่านไปเกือบสิบวินาทีที่ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงหอบหายใจรัวเร็วของพิมพ์ที่ดังลอดลำโพงออกมา ก่อนที่ปลายนิ้วอันสั่นเทาของหญิงสาวจะพิมพ์ข้อความตอบกลับด้วยความเร็วสูงจนแทบจะพิมพ์ผิดพิมพ์ถูก [พิมพ์]: *ก-กูได้ยิน! กรณ์! มึงอย่าบอกนะว่า... เสียงนั่นคือเด็กคนนั้น... เด็กที่ตายในตึกร้างเมื่อห้าปีก่อนคนที่มึงกับกู...* [แอดมินนิรนาม]: *ชู่ว... อย่าเพิ่งสปอยล์ความลับสิคะ คุณพิมพ์ ความทรงจำสีเลือดไม่ได้ถูกลบเลือนไปไหนหรอกค่ะ มันแค่รอเวลาที่จะกลับมาทวงคืน... เอาล่ะ คำถามข้อแรกสำหรับกลุ่มแชทนรกแตกนี้ เริ่มต้นขึ้นแล้วค่ะ* หน้าจอแชทปรากฏกรอบข้อความสีแดงฉาน พร้อมกับโจทย์ปัญหาที่ทำเอาลมหายใจของกรณ์แทบหยุดเดิน [แอดมินนิรนาม]: *ในคืนที่ฝนตกหนักเมื่อห้าปีก่อน ใครคือคนสุดท้ายที่ถือ 'กุญแจดอกนั้น' และเป็นคนลงกลอนประตูห้องเก็บของชั้นสี่... ก่อนที่เพลิงพิมพ์จะลุกโชนขึ้นมากลืนกินทุกอย่าง?* [แอดมินนิรนาม]: *ตัวเลือกที่ 1: กรณ์ (ผู้พี่ที่วิ่งหนีเอาตัวรอด)* [แอดมินนิรนาม]: *ตัวเลือกที่ 2: พิมพ์ (ผู้ที่ซ่อนตัวอยู่ใต้บันได)* [แอดมินนิรนาม]: *ตัวเลือกที่ 3: กวินตา (น้องสาวฝาแฝดผู้ถูกขังอยู่ข้างใน)* [แอดมินนิรนาม]: *หรือตัวเลือกที่ 4: ไม่มีใครเลย เพราะประตูถูกล็อกมาจากข้างนอกด้วยฝีมือของ 'พวกคุณทั้งคู่'* บรรยากาศในห้องนอนของกรณ์เงียบสงัดลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงติ๊กต็อกของนาฬิกาแขวนผนังที่ดังแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรำรัวราวกับกลองเพล กรณ์เบิกตากว้าง จ้องมองตัวเลือกที่สี่ด้วยความรู้สึกเหมือนมีค้อนเหล็กทุบลงที่กลางศีรษะ ภาพความทรงจำที่พยายามฝังกลบมาตลอดห้าปีผุดวาบขึ้นมาในหัว สมองของเขาขาวโพลน มือข้างที่ถือโทรศัพท์สั่นสะท้านจนเกือบทำเครื่องตกพื้น ความผิดบาปในอดีตที่เขาหลอกตัวเองมาตลอดว่ามันเป็นอุบัติเหตุ กำลังถูกรื้อฟื้นขึ้นมาประจานต่อหน้าตัวตนปริศนาในโลกดิจิทัล [พิมพ์]: *ไม่จริง... ไม่จริงนะ! แอดมินมึงโกหก! พวกเราไม่ได้ตั้งใจล็อกประตู! พวกเราแค่... พวกเราแค่กลัวไฟคลอกตายเหมือนกัน!* [กรณ์]: *พิมพ์! หยุดพิมพ์เดี๋ยวนี้! ยิ่งเธอยอมรับ แอดมินมันก็ยิ่งได้ใจ...* [แอดมินนิรนาม]: *อุ๊ย... คุณกรณ์กำลังปกป้องเพื่อนรัก หรือกำลังปกป้องความลับสีดำของตัวเองกันแน่คะ? เวลาเดินถอยหลังไปเรื่อยๆ แล้วนะคะ เหลือเวลาอีกแค่ 45 นาทีเท่านั้น... และดูเหมือนว่า... เสียงเคาะที่หน้าประตูห้องของคุณกรณ์ จะเริ่มเปลี่ยนเป็นเสียง 'ขูดเล็บ' กับบานไม้แล้วล่ะค่ะ ฟังดูสิคะ... เสียงมันช่างน่าสงสารจัง* กริ๊ดดด—! เสียงกรีดแหลมเล็กของเด็กผู้หญิงดังแทรกผ่านรอยแตกของขอบประตูกระทบโสตประสาทของกรณ์จนเขาต้องยกมือขึ้นปิดหูด้วยความหวาดกลัว มันไม่ใช่เสียงเคาะธรรมดาอีกต่อไปแล้ว แต่มันคือเสียงเล็บคมๆ ที่ขูดกรีดลงบนเนื้อไม้ เสียงดังแกรกๆๆ เสียดแทงประสาทจนน่าขนพองสยองเกล้า กลิ่นอับชื้นผสมกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยทะลักเข้ามาตามร่องประตู คลื่นไส้จนกรณ์ต้องอาเจียนออกมาใส่พื้นห้อง [พิมพ์]: *กรณ์! กูควรทำยังไงดี! กูอยู่ที่ห้องน้ำ คราบเลือดที่กูพยายามล้างมันไม่ออก! มันไหลออกจากก๊อกน้ำเป็นสีแดงฉานแล้วกรณ์! ช่วยกูด้วย!* [กรณ์]: *พิมพ์ ตั้งสติไว้! อย่ามองกระจก! อย่ามองกระจกเด็ดขาด!* กรณ์ตะโกนใส่โทรศัพท์ทั้งน้ำตา ความกดดัน ความผิดบาป และความหวาดกลัวหลอมรวมกันจนเขารู้สึกหายใจไม่ออก สายตาของเขาเหลือบไปมองหน้าต่างห้องนอนที่ปิดสนิท นอกกระจกใส... ท้องฟ้ายามวิกาลมืดสนิทไร้ซึ่งดวงดาว มีเพียงเงาร่างบอบบางของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งในชุดนักเรียนเปียกโชก กำลังลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ นอกหน้าต่างชั้นสาม! ใบหน้าของร่างนั้นบิดเบี้ยว รอยแผลไหม้พองลามไปทั่วซีกขวา ดวงตาสองข้างกลกลวงโบ๋ที่มีเลือดสีดำไหลรินออกมาไม่ขาดสาย กำลังจ้องตรงมาที่กรณ์ผ่านกระจกหน้าต่าง รอยยิ้มฉีกกว้างถึงใบหูปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในหัวของชายหนุ่มโดยไม่ได้ผ่านลำโพงโทรศัพท์ *ก๊อก... ก๊อก... มึงจะเลือกใคร... กรณ์?* เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นที่ข้างหูซ้าย ทั้งๆ ที่ในห้องนี้มีเขาอยู่เพียงลำพัง กรณ์สะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองความว่างเปล่าข้างกาย แต่สิ่งที่เขาพบกลับเป็นรอยมือสีดำเปื้อนเขม่าควันไฟ ที่ประทับอยู่บนผนังห้องข้างเตียงนอน... สดๆ ร้อนๆ และกำลังหยดติ๋งๆ ลงบนพื้นห้อง เวลาบนหน้าจอโทรศัพท์กระพริบเตือนสีแดงฉดฉาน: *[เหลือเวลาอีก 30 นาที]* [แอดมินนิรนาม]: *เกมกำลังจะสนุกขึ้นเรื่อยๆ แล้วค่ะ... เตรียมตัวรับสายเรียกเข้าจาก 'บุคคลที่สาม' ที่พวกคุณคาดไม่ถึงได้เลยนะคะ...* ครืนนน—! หน้าจอโทรศัพท์ของกรณ์ดับวูบไปชั่วขณะ ก่อนที่ระบบจะเด้งสายเรียกเข้าวิดีโอคอลล์อัตโนมัติ โดยที่เขายังไม่ทันได้กดรับ และชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอก็ทำให้หัวใจของกรณ์หยุดเต้นสนิท— *สายเรียกเข้า: "กวินตา (น้องสาวฝาแฝด)"* แมวดำใต้แสงจันทร์ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมดำดิ่งสู่ความมืดมิดในตอนนี้ด้วยกันนะคะ