ความลับของธนา

หน้าจอโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะไม้สักในห้องนอนของกรณ์สั่นครืดคราดยาวนาน แสงสีฟ้าอมเขียวจากหน้าจอสะท้อนเข้ากับม่านตาที่เบิกกว้างของเขา ชื่อบนหน้าจอยังคงกระพริบหลอกหลอน—*กวินตา (น้องสาวฝาแฝด)*—ทั้งที่ความจริงอันโหดร้ายฝังรากลึกอยู่ใต้แผ่นดินมานานนับปีแล้ว เสียงสั่นของเครื่องยังคงคำรามต่อราวกับมันมีลมหายใจ กรณ์กลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก นิ้วเรียวยาวสั่นเทาจนแทบไม่กล้าแตะลงบนกระจกหน้าจอ แต่ก่อนที่เขาจะได้กดปฏิเสธหรือรับสาย ข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันสีดำสนิท—*แชทมรณะ: เที่ยงคืนเปลี่ยนวิญญาณ*—ก็เด้งขึ้นมาขัดจังหวะทุกความคิด [แอดมินนิรนาม]: *สายเรียก้านั้น... ปลอมเปลือกเสแสร้งพอไหมล่ะ คุณกรณ์? อยากคุยกับคนตายนักไม่ใช่เหรอ งั้นเรามาเปลี่ยนบรรยากาศ ดูเพื่อนร่วมกลุ่มของคุณสารภาพความโสมมกันบ้างดีกว่า* ในห้องนั่งเล่นที่บ้านของพิมพ์ แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะกะพริบไหวราวกับมันกำลังจะดับลง พิมพ์กำลังกวาดนิ้วรัวบนแป้นคีย์บอร์ดแล็ปท็อปด้วยความเร็วสูง เหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้า เสียงหอบหายใจของเธอดังแข่งกับเสียงพัดลมระบายอากาศของเครื่องคอมพิวเตอร์ที่ส่งเสียงคำรามราวกับเครื่องยนต์เจ็ต "กรณ์ ทางนี้แย่แล้ว!" พิมพ์ตะโกนผ่านโทรศัพท์เปิดสปีกเกอร์โฟน น้ำเสียงของเธอสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ "ระบบเจาะข้อมูลของฉันโดนบล็อก... ไม่สิ มันไม่ได้โดนบล็อก แต่มันกำลังถูกดึงข้อมูลจากเครื่องอื่น... เครื่องของธนา!" ณ อีกมุมหนึ่งของเมือง ธนากำลังยืนพิงผนังห้องน้ำในคอนโดมิเนียมหรูหราของตนเอง มือขวาถือสมาร์ทโฟนแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาของเขาลอยเคว้งอย่างไร้จุดหมาย หูอื้อตาลายราวกับออกซิเจนในห้องกำลังจะหมดลง ข้อความในกลุ่มแชทมรณะพรั่งพรูออกมาไม่ขาดสายราวกับหิมะถล่ม [พิมพ์]: ธนา! นายเงียบทำไมวะ? ตอบแชทสิเว้ย! [กรณ์]: ธนา นายเห็นสิ่งที่แอดมินมันส่งมาไหม? [แอดมินนิรนาม]: @ธนา สมาชิกหมายเลข 04 ความเงียบไม่ได้ช่วยให้บาปในใจสะอาดขึ้นหรอกนะ การใช้ชีวิตบนความตายของคนอื่นมันรสชาติเป็นยังไงล่ะ? หอมหวานดีไหม? [ธนา]: ...พ...พอทีเถอะ ขอร้องล่ะ ใครก็ได้ หยุดมันที! ธนาพิมพ์ตอบกลับด้วยตัวอักษรที่พิมพ์ผิดๆ ถูกๆ ความตื่นตระหนกทำให้ปลายนิ้วของเขาไร้เรี่ยวแรง เงาตะคุ่มของตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่สะท้อนภาพชายหนุ่มผู้มีใบหน้าซีดเผือด นัยน์ตาแดงก่ำเต็มไปด้วยความหวาดกลัวขั้นสุด [แอดมินนิรนาม]: อยากให้หยุดเหรอ? งั้นก็กดปุ่ม 'แชร์ความจริง' ที่ปรากฏบนหน้าจอของคุณตอนนี้สิ... คุณมีเวลาสามนาที ถ้าไม่กด ภาพกล้องวงจรปิดในคืนวันที่ 15 มิถุนายน ค.2023 ที่สะพานข้ามแม่น้ำสายเก่า จะถูกส่งต่อไปยังตำรวจและครอบครัวของเหยื่อ... ทุกคนในกลุ่มจะได้เห็น 'ความจริง' ที่คุณพยายามฝังกลบมันด้วยเงินและอำนาจ ลมหายใจของธนาสะดุดกึก ภาพเหตุการณ์ในอดีตคืนนั้นไหลทะลักเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนแตก เสียงล้อรถยนต์เบรกบดถนนอย่างรุนแรง เสียงกรีดแหลมสูงที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ และร่างเล็กๆ ที่ร่วงหล่นลงไปในกระแสน้ำเชี่ยวกรากโดยที่เขาเลือกเหยียบคันเร่งหนีความผิดไปอย่างไร้ความปรานี มือที่สั่นเทาของธนากดลงบนปุ่มสีแดงเลือดบนหน้าจออย่างจำยอม ทันใดนั้น หน้าจอของสมาชิกทุกคนในกลุ่มแชทก็ปรากฏข้อความอัตโนมัติยาวเหยียด [ธนา (สารภาพบาป)]: "ผมเป็นคนชนเธอ... ผมเมาแล้วขับ ผมเห็นเธอยืนอยู่ข้างทาง แต่ผมเบรกไม่ทัน ร่างเธอกระแทกกระจกหน้ารังสีแตกละเอียด... แต่ผมกลัวติดคุก ผมเลยปล่อยให้เธอจมน้ำตายในแม่น้ำ... ผมขโมยกระเป๋าเงินเธอมาเพื่ออำพรางคดีว่าเป็นคดีชิงทรัพย์... ผมขอโทษ... ขอร้องล่ะ อย่าเอาชีวิตผมไปเลย!" บรรยากาศในห้องของกรณ์เงียบสงัดลงทันทีที่ข้อความนั้นปรากฏขึ้น เสียงหัวใจของกรณ์เต้นโครمครามดังจนก้องอยู่ในหู ชื่อของเหยื่อในข้อความสารภาพบาป—*กวินตา*—กระแทกเข้ากับความรู้สึกของเขาอย่างรุนแรงจนแทบหายใจไม่ออก "กรณ์..." เสียงของพิมพ์ลอดผ่านลำโพงโทรศัพท์มาด้วยความแผ่วเบาและหวาดกลัวยิ่งกว่าเดิม "วันที่ 15 มิถุนายน... นั่นมันวันเดียวกับที่... น้องสาวฝาแฝดของนาย..." กรณ์ยังไม่ทันได้เอ่ยปากตอบคำแถลงใดๆ เสียงแจ้งเตือนข้อความใหม่ก็ดังขึ้นอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่มาจากธนา... และไม่ใช่มาจากแอดมินนิรนาม [กวินตา]: *พี่คะ... ทำไมถึงปล่อยให้คนชนหนูรอดไปได้ล่ะคะ?* ดวงตาของกรณ์เบิกกว้างขึ้นสุดขีด เขาก้มมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในมือของตนเองอีกครั้งอย่างไม่เชื่อสายตา แชทของน้องสาวฝาแฝดที่เคยนิ่งสนิทมาตลอดหนึ่งปีเต็ม บัดนี้มีเครื่องหมายอ่านแล้ว และกำลังพิมพ์ข้อความตอบกลับมาสดๆ ร้อนๆ ต่อหน้าต่อตาเขา... ขอบคุณที่ติดตามและร่วมดำดิ่งไปกับความมืดมิดนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ — แมวดำใต้แสงจันทร์