เงาในกระจก

กลิ่นคาวสนิมจางๆ ลอยคละคลุ้งอยู่ในห้องนอนที่ปิดทึบ แสงไฟนีออนสีขาวนวลกะพริบถี่ๆ สองครั้งก่อนจะนิ่งสนิท กรณ์ยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน ปลายนิ้วที่ถือสมาร์ทโฟนสั่นระริกจนแทบควบคุมไม่ได้ ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาในความมืด แชทของ “กานต์” น้องสาวฝาแฝดที่เสียชีวิตไปแล้วเมื่อหนึ่งปีเต็ม ปรากฏข้อความสั้นๆ สามพยางค์ที่กรีดแทงลงมากลางใจ [กานต์]: *พี่อยู่ไหน...* ความหนาแน่นของอากาศรอบตัวเหมือนลดลงจนหายใจไม่ออก เสียงเครื่องปรับอากาศเก่าๆ ที่ส่งเสียงครางหึ่งๆ อยู่บนผนังกลับฟังดูคล้ายเสียงกระซิบแหบพร่าจากมุมห้อง กรณ์กลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก เขาใช้นิ้วโป้งที่เย็นเฉียบกดแป้นพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งหวาดกลัว โหยหา และไม่เชื่อสายตาตัวเอง [กรณ์]: *กานต์เหรอ? นี่เธอ... นี่มันเรื่องอะไรกัน? ไหนบอกฉันทีว่านี่ไม่ใช่เรื่องจริง* ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นทันทีราวกับอีกฝ่ายรออยู่แล้ว [กานต์]: *หนูหนาวมากเลยค่ะพี่... ในนี้มันมืดแล้วก็แคบมากด้วย ไม่มีใครยอมเปิดประตูให้หนูเลยสักคน* ภาพถ่ายโลงศพสีขาวสะอาดตาเมื่อหนึ่งปีก่อนแวบเข้ามาในหัว กรณ์รู้สึกเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นมาบีบลำคอจนแน่น เขาจำความรู้สึกในวันนั้นได้ดี วันที่เขาต้องเซ็นชื่อในใบมรณะบัตร วันที่เขาต้องยืนมองร่างไร้ลมหายใจของน้องสาวถูกฝังกลบใต้ดินลึก แต่ข้อความบนหน้าจอนี่ล่ะ... มันคืออะไรกันแน่? ในจังหวะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถืออีกเครื่องบนโต๊ะก็แผדเสียงแหลมสูงขึ้น พิมพ์โทรเข้ามา! กรณ์สะดุ้งสุดตัว เขาละสายตาจากหน้าจอแชทที่น่าขนลุกนั้น แล้วรีบกดรับสายทันทีโดยไม่รอให้เสียงกริ่งดังขึ้นครั้งที่สอง "พิมพ์! เธอเห็น..." *(เสียงปลายสาย)* "กรณ์! แกตั้งสติฟังฉันให้ดีนะ!" เสียงของพิมพ์หอบสะท้านและขาดเป็นห้วงๆ น้ำเสียงของหญิงสาวเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกอย่างถึงที่สุด "ฉันเพิ่งเช็คไอพีแอคเคาน์ที่ส่งข้อความหาแกเมื่อกี้... มัน... มันไม่ได้มาจากเซิร์ฟเวอร์ในประเทศ!" "แล้วมันมาจากไหนวะพิมพ์?" กรณ์กรอกเสียงถามกลับไป มือซ้ายเผลอยกขึ้นลูบต้นแขนตัวเองเพราะความหนับหน่วงของบรรยากาศรอบตัวที่ลดฮวบลงจนขนลุกชัน *(เสียงปลายสาย)* "มันมาจาก... โทรศัพท์เครื่องที่ฝังอยู่กับศพของกานต์! ซิมการ์ดนั้นถูกเปิดใช้งานผ่านสัญญาณดาวเทียมฉุกเฉินในหลุมฝังศพ... กรณ์! ใครบางคนกำลังใช้โทรศัพท์ของน้องสาวแกจากข้างล่างนั้น!" ฉับพลัน! หน้าจอสมาร์ทโฟนในมือของกรณ์ก็สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง แอพพลิเคชันแชทเด้งข้อความรูปภาพเข้ามาโดยที่เขายังไม่ได้แตะต้องมัน [แอดมินนิรนาม]: *คนตายมักจะเหงาเสมอ... ส่งรูปปัจจุบันของนายมาให้กานต์ดูหน่อยสิ กรณ์ เผื่อน้องสาวนายจะจำไม่ได้ว่าพี่ชายหน้าตาเป็นยังไง* กรณ์ผะหนหน้าถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก เขาจ้องมองหน้าจอที่มีข้อความเร่งเร้าให้ถ่ายรูปตัวเองส่งไป ความลังเลและหวาดกลัวเข้าเกาะกุมจิตใจ แต่ความอยากรู้และความรู้สึกผิดที่ฝังรากลึกในอดีตทำให้เขาไม่อาจปฏิเสธได้ เขาชูสมาร์ทโฟนขึ้นระดับสายตา หันกล้องหน้าเข้าหาตัวเอง ท่ามกลางความมืดที่มีเพียงแสงไฟจากหน้าจออาบไล้ใบหน้าซีดเผือด 'แชะ!' เสียงชัตเตอร์จำลองดังขึ้นเบาๆ ในห้องที่เงียบงัน รูปถ่ายถูกส่งเข้าสู่ห้องแชทโดยอัตโนมัติทันทีที่กดถ่าย กรณ์ก้มลงมองรูปที่เพิ่งส่งไป เพื่อตรวจสอบความเรียบร้อย แต่แล้ว... ลมหายใจของเขาก็สะดุดกึกลงตรงนั้น ดวงตาสתตึงค้างอยู่กับภาพบนหน้าจอ ในรูปถ่าย... กรณ์นั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานที่มีแสงไฟนีออนสลัวๆ บรรยากาศรอบตัวดูวังเวงและโดดเดี่ยว แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เขาเกือบช็อกจนสิ้นสติ ตรงพื้นที่ว่างเปล่า มุมมืดสนิทหลังเก้าอี้ที่เขานั่งอยู่ ปรากฏร่างเงาตะคุ่มของเด็กสาวผมยาวสลวยสวมชุดกระโปรงสีขาวเปื้อนคราบดินโคลน ใบหน้าของเธอก้มต่ำจนเส้นผมปิดบัง0ดวงตา แต่รอยยิ้มที่ฉีกกว้างถึงใบหูและมือเรียวสีขาวซีดที่วางแปะอยู่บนพนักพิงเก้าอี้ด้านหลังไหล่ของเขานั้น... ชัดเจนเสียจนน่าขนพองสยองเกล้า! ในห้องนอนที่ควรจะมีเขาอยู่เพียงลำพัง กรณ์สัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่เป่ารดต้นคอ พร้อมๆ กับเสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูที่ดังขึ้นแผ่วเบา *"พี่คะ... รูปนี้... หน้าตาพี่ดูตลกจังเลยนะคะ..."* ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนที่ 6 แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ