การตายของสมาชิกคนแรก

แสงไฟสีส้มสลัวจากหลอดนีออนกะพริบถี่ๆ ราวกับดวงตาที่กำลังจะปิดลงชั่วนิรันดร์ เสียงฮัมต่ำๆ ของหม้อแปลงไฟฟ้าหน้าห้องพักทำหน้าที่เป็นเครื่องประกอบจังหวะให้ความเงียบสงัดในยามวิกาลน่าสะพรึงกลัวยิ่งขึ้น หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของกรณ์สะท้อนแสงสีฟ้าสว่างวาบจนเห็นเม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคาย นิ้วเรียวยาวของเขาสั่นระริกขณะจ้องมองข้อความล่าสุดบนหน้าจอแชทกลุ่ม "เที่ยงคืนเปลี่ยนวิญญาณ" ประโยคที่พิมพ์ส่งเข้ามาเมื่อครู่ยังคงติดตา *“พี่คะ... รูปนี้... หน้าตาพี่ดูตลกจังเลยนะคะ...”* มันไม่ใช่ประโยคคำถามธรรมดา... และรูปถ่ายที่แนบมาพร้อมกันนั้น คือภาพถ่ายภายในห้องนอนของธนา—สมาชิกในกลุ่มที่มักทำตัวกร่างและไม่เคยเชื่อในคำเตือน—แต่มันถูกถ่ายในมุมสูง ราวกับมีใครบางคนหรือ ‘บางสิ่ง’ กำลังลอยตัวอยู่เหนือเพดานบ้านของเขา และที่สำคัญที่สุด... ธนาเป็นคนส่งรูปนี้เข้ามาเองในแชทส่วนตัวของน้องสาวฝาแฝดที่จากไปแล้วของกรณ์ ซึ่งถูกเพิ่มชื่อเข้ามาในกลุ่มนี้อย่างไร้สาเหตุ กรณ์กลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผากอย่างยากลำบาก ความเย็นเยียบแล่นพล่านจากปลายนิ้วลามเลียขึ้นมาถึงกระดูกสันหลัง เขาหันไปมองพิมพ์ที่นั่งขดตัวอยู่บนโซฟา เก้าอี้พลาสติกโยกเยกส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งที่พิมพ์สะดุ้งสุดตัว ดวงตาของหญิงสาวเบิกโพรงจ้องเขม็งไปยังหน้าจอแล็ปท็อปบนตัก นิ้วของเธอกำลังรัวแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วจนเกิดเสียงดังรัวราวกับเสียงฝนตกกระทบสังกะสี "ไม่ได้ผล..." พิมพ์พึมพำเสียงสั่นเครือ ใบซีดเผือดไร้สีเลือด "ระบบไฟร์วอลล์ที่ฉันสร้างขึ้นเพื่อบล็อกไอ피แปลกปลอม... มันถูกเจาะทะลุเหมือนกระดาษทิชชูเปียกน้ำเลยกรณ์ IP Address ของแอดมินนิรนามไม่ได้มาจากเซิร์ฟเวอร์ในประเทศ... ไม่สิ... มันไม่ได้มาจากบนโลกนี้ด้วยซ้ำ มันมาจาก... โหนดที่ถูกลบไปแล้วเมื่อสามปีก่อน..." สามปีก่อน... ปีที่น้องสาวฝาแฝดของกรณ์เสียชีวิตในห้องล็อกปิดตาย ก่อนที่กรณ์จะได้เอ่ยปากซักถาม เสียงเตือนข้อความแชทก็ดังขึ้น *'ปิง!'* ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนธรรมดา แต่มันคือเสียงกริ่งประตูลึกลงไปในโสตประสาท เสียงที่ดังก้องกังวานอยู่ในหัวของทุกคนที่อยู่ในกลุ่มแชทนี้ หน้าจอของทุกคนปรากฏกรอบข้อความสีแดงเลือดหมู แอดมินนิรนามส่งคำถามข้อใหม่เข้ามาทันที โดยไม่สนว่าสมาชิกกำลังหวาดผวาเพียงใด [Admin]: *'หมดเวลาสำหรับความลังเลแล้วค่ะ ทุกคน...'* [Admin]: *'คำถามรอบนี้... ธนา เป็นผู้เลือกที่จะไม่ตอบภายในเวลา 60 วินาที บทลงโทษสำหรับความหยิ่งผยอง จึงสมควรได้รับการชดใช้ด้วยสิ่งที่มีค่าที่สุด'* กรณ์รีบเปิดแชทกลุ่มหลักที่ธนาอยู่ทันที เขานิ้วกดส่งข้อความรัวๆ เพื่อเตือนสติชายหนุ่ม [Korn]: *'ธนา! อ่านแชทสิ! อย่าเพิ่งเงียบ รีบตอบคำถามของมันซะ! เร็วเข้า!'* ไม่มีการตอบกลับจากธนา สถานะในแชทแสดงผลว่า *'ใช้งานล่าสุดเมื่อ 2 นาทีก่อน'* แต่ไม่มีเครื่องหมายอ่านข้อความของกรณ์ ภายในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ของอพาร์ตเมนต์ พิมพ์ยกมือขึ้นปิดปากตัวเอง น้ำตาเอ่อคลอเบ้าด้วยความตื่นตระหนก "กรณ์... ดูนั่น... ดูสถานะของธนาสิ..." กรณ์ก้มมองหน้าจออีกครั้ง หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น เมื่อข้อความแจ้งเตือนจากระบบแชทไม่ได้บอกว่าธนาออฟไลน์ แต่มันขึ้นข้อความตัวอักษรสีเทาเข้มขนาดใหญ่กลางหน้าจอของทุกคนในกลุ่ม *[ระบบ]: ธนา ถูกลบออกจากโลกนี้แล้ว* "บ้าน่า..." กรณ์พึมพำ ขาสั่นเทาจนต้องยันตัวเองไว้กับขอบโต๊ะทำงาน "แค่เกมแชทบ้าๆ บอๆ คนเราจะหายไปได้ยังไง..." ครืน... เสียงโทรศัพท์มือถือของพิมพ์สั่นสะเทือนยาวนานบนตัก เธอสะดุ้งเฮือกจนเกือบทำแล็ปท็อปร่วงลงพื้น สายเข้าจากเบอร์แปลกที่ไม่แสดงตัวตน บนหน้าจอแสดงผลเป็นเบอร์โทรศัพท์บ้านยุคเก่าที่ไม่มีใครใช้กันแล้วในปัจจุบัน "รับสิพิมพ์..." กรณ์กระซิบเสียงแหบพร่า สัญชาตญาณเตือนภัยกรีดร้องในหัว พิมพ์สั่นหัวรัว น้ำตาไหลพรากอาบแก้ม "ไม่... ฉันไม่กล้า... กรณ์ มันน่ากลัวเกินไปแล้วนะ! เราไปแจ้งตำรวจกันเถอะ ไปแจ้งตำรวจ!" "ตำรวจจะช่วยอะไรได้ ในเมื่อหลักฐานทุกอย่างอยู่ในนี้!" กรณ์ชี้ไปที่หน้าจอโทรศัพท์ที่ตอนนี้ข้อความสนทนาทั้งหมดของธนา ค่อยๆ เลือนหายไปทีละบรรทัด ราวกับถูกยางลบที่มองไม่เห็นลบออกไปจากประวัติการสนทนา ความทรงจำเกี่ยวกับตัวตนของธนาในกลุ่มแชทกำลังถูกกัดกิน ในวินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข่าวท้องถิ่นฉุกเฉินเด้งขึ้นมาบนหน้าจอสมาร์ทโฟนของกรณ์ เป็นข่าวด่วนจากสำนักข่าวออนไลน์ชื่อดัง พาดหัวข่าวตัวแดงฉานพร้อมภาพประกอบที่ทำให้ลมหายใจของกรณ์ติดอยู่ที่ลำคอ *‘ด่วน! พบศพนักศึกษาหนุ่มปี 3 สภาพสยองขวัญ ภายในห้องพักล็อกปิดตาย สภาพศพแห้งกรังไร้ร่องรอยการต่อสู้ แต่ที่น่าตกใจคือ... นาฬิกาทุกเรือนในห้องหยุดเดินตรงเวลาเที่ยงคืนตรงเป๊ะ และไม่มีใครในตึกจำได้ว่าผู้ตายชื่ออะไร แม้แต่พ่อแม่แท้ๆ ยังจำหน้าลูกชายตัวเองไม่ได้!’* กรณ์รู้สึกเหมือนมีใครเอาค้อนมาทุบเข้าที่ท้ายทอยจนมึนงงไปหมด เขาล้มตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้นห้องอย่างไร้เรี่ยวแรง ภาพข่าวในมือถือกับข้อความในแชทมรณะซ้อนทับกันจนแยกไม่ออก ธนาตายแล้ว... ถูกลบออกจากโลกนี้จริงๆ และไม่ใช่แค่ชีวิตของเขาที่หายไป แต่ตัวตนและความทรงจำของเขาก็ถูกลบเลือนไปด้วย ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของพิมพ์ที่ดังแข่งกับเสียงพัดลมเพดาน ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความใหม่ดังขึ้นเบาๆ แต่กลับดังสะท้อนก้องในโสตประสาทของกรณ์และพิมพ์ราวกับเสียงระฆังแห่งความตาย กรณ์ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองหน้าจอโทรศัพท์ด้วยความหวาดผวา ดวงตาคู่คมเบิกกว้างเมื่อเห็นชื่อผู้ส่งข้อความรายใหม่ ปรากฏขึ้นบนหน้าจอแชทกลุ่มที่เพิ่งมีคนตายไปหมาดๆ [Unknown]: *'สวัสดีค่ะพี่กรณ์... พิมพ์ด้วยนะคะ...'* [Unknown]: *'ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือเมื่อสามปีก่อนนะคะ... วันนี้เรามาเล่นเกมต่อกันเถอะค่ะ... รอบนี้... ตาใครดีนะ?'* และภาพโปรไฟล์ของบัญชีผู้ใช้นั้น ก็เปลี่ยนเป็นรูปถ่ายหน้าห้องนอนของกรณ์... ในมุมสูง... ที่ถ่ายไว้เมื่อวินาทีที่ผ่านมานี้เอง! ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ