เบาะแสจากศพ

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของห้องใต้ดินตึกคณะวิทยาศาสตร์ในช่วงเวลาเที่ยงคืนเศษ ช่างเป็นกลิ่นที่ชวนให้กระเพาะอาหารปั่นป่วนจนแทบอยากจะสำรอกอาหารมื้อค่ำออกมาให้หมด กรณ์กวาดสายตาผ่านความมืดมิดที่มีเพียงแสงไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือส่องนำทาง ร่างของธนานอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นคอนกรีตเย็นเฉียบ ดวงตาเบิกโพ้างbค้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ร่างกายยังไม่ทันแข็งทื่อสนิทดีด้วยซ้ำ แต่อุณหภูมิในร่างกายกลับลดต่ำลงจนน่าใจหาย นิ้วเรียวยาวของกรณ์สั่นเทาเล็กน้อยยามที่เขาต้องก้าวข้ามกองเลือดสีเข้มที่เริ่มจับตัวเป็นลิ่ม เพื่อเข้าไปใกล้ร่างไร้วิญญาณของเพื่อนร่วมชั้นผู้โชคร้ายคนนั้น หน้าจอโทรศัพท์มือถือของธนายังคงสว่างวาบ ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว จุดเชื่อมโยงจากเหตุการณ์เมื่อครู่ยังคงหลอกหลอนอยู่ในโสตประสาท ดวงตาคู่คมของกรณ์เบิกกว้างด้วยความหวาดผวาเมื่อเห็นชื่อผู้ส่งข้อความรายใหม่ ปรากฏขึ้นบนหน้าจอแชทกลุ่มที่เพิ่งมีคนตายไปหมาดๆ *“ฆาตกรตัวจริง... อยู่ใกล้กว่าที่คิด”* ข้อความนั้นไม่ได้มาจากคนแปลกหน้า แต่มันถูกส่งมาจากบัญชีไลน์ของ ‘ธนา’ เอง ทั้งที่ร่างของเจ้าตัวกำลังนอนจมกองเลือดอยู่เบื้องหน้ากรณ์นี่เอง! ลมหายใจของกรณ์สะดุดกึก หัวใจเต้นโครมครามราวกับจะกระโดดออกมานอกอก ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านจากปลายนิ้วลามเลียขึ้นมาถึงกระดูกสันหลัง เขาไม่ได้มารอให้ตำรวจมาถึงตามที่พิมพ์เพื่อนสนิทเตือนสติทางโทรศัพท์ก่อนหน้านี้ สัญชาตญาณบางอย่างบอกเขาว่า หากรอช้าเกินไป เบาะแสสำคัญชิ้นเดียวที่มีอาจจะหายไปตลอดกาล หรือไม่ก็... เขาเองที่จะกลายเป็นศพรายต่อไป “บ้าเอ๊ย...” กรณ์สบถเบาๆ ในลำคอ เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือจนน่าสมเพช เขาตัดสินใจย่อตัวลงนั่งยองๆ ข้างร่างของธนา กลิ่นคาวเลือดตีเข้าจมูกจนต้องเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อสะกดกลั้นอาการคลื่นไส้ กรณ์เอื้อมมือไปหยิบสมาร์ตโฟนเครื่องยี่ห้อดังที่ตกอยู่ไม่ห่างจากมือขวาของศพ หน้าจอยังคงเปิดค้างไว้ที่แอปพลิเคชันแชทสีเขียว ข้อความนับร้อยแจ้งเตือนเข้ามาไม่ขาดสายราวกับคนเป็นโรคจิตที่กำลังสนุกสนานกับการกระตุกเร้าความกลัวของเหยื่อ กรณ์ปัดหน้าจอเพื่อจะดูประวัติการสนทนา แต่ทว่า... หน้าจอกลับถูกล็อกด้วยรหัสผ่านตัวเลข 6 หลัก “เวรเอ้ย รหัสผ่านบ้าอะไรวะ” กรณ์กัดฟันกรวด เขานึกถึงนิสัยของธนา เพื่อนร่วมชั้นคนนี้เป็นคนชอบความสมบูรณ์แบบ หลงตัวเอง และมักจะตั้งรหัสผ่านที่เกี่ยวข้องกับตัวเลขสำคัญในชีวิตเสมอ วันเกิด? เบอร์โทรศัพท์? หรือรหัสบัตรนักศึกษา? กรณ์ลองพิมพ์วันเกิดของธนาที่เขาเคยเห็นในประวัติวันเกิดบนเฟซบุ๊ก—*ผิด* หน้าจอสั่นสะเทือนเบาๆ พร้อมกับข้อความเตือนสีแดงเด่นชัด *‘เหลือโอกาสอีก 4 ครั้ง’* เหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคายของกรณ์ แม้ในห้องใต้ดินนี้จะเปิดเครื่องปรับอากาศทิ้งไว้จนเย็นยะเยือก แต่แผ่นหลังของเขากลับเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น ไทม์ไลน์ในหัวเดินถอยหลังอย่างรวดเร็ว เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อกาวน์ของตัวเองยังคงดังขึ้นเป็นระยะๆ พิมพ์คงกำลังสติแตกอยู่ที่ห้องพักและพยายามโทรหาเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่เขาไม่มีเวลาแม้แต่จะหยิบมันขึ้นมาดู สายตาของกรณ์กวาดมองไปรอบตัว ท่ามกลางความมืดมิดที่มีแสงไฟฉายสลัว เขาพยายามคิดอย่างเป็นระบบเหมือนที่เคยฝึกฝนมา ธนาเป็นคนเย่อหยิ่ง... คนแบบนี้ไม่มีทางใช้เลขวันเกิดธรรมดาแน่ๆ เขาต้องใช้ตัวเลขที่มีความหมายกับ *ความลับ* ของตัวเอง กรณ์ก้มลงมองที่นิ้วมือของธนา นิ้วเหล่านั้นงอเกร็ง คล้ายกำลังพยายามจะพิมพ์อะไรบางอย่างก่อนตาย ปลายเล็บมีคราบเลือดแห้งกรัง และที่หน้าจอโทรศัพท์... มีรอยนิ้วมือเปื้อนคราบเลือดจางๆ ปรากฏอยู่บนปุ่มตัวเลขสี่ตัวบนหน้าจอสัมผัส *3... 0... 9... 4...* ดวงตาของกรณ์หรี่แคบลงอย่างใช้ความคิด รหัสสี่ตัวแรกจากรอยนิ้วมือเปื้อนเลือด... แต่รหัสผ่านมันต้องมี 6 หลัก! อีกสองตัวที่เหลือคืออะไร? ในวินาทีนั้นเอง แสงไฟจากหน้าจอโทรศัพท์ของธนาก็ดับวูบลงชั่วขณะ ก่อนที่มันจะสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้งด้วยข้อความใหม่จากแอดมินนิรนาม *“เวลาของนายเหลือน้อยเต็มทีแล้วนะ กรณ์... อยากรู้ไหมว่าน้องสาวฝาแฝดของนาย ‘กานดา’ ในคืนนั้น ร้องขอชีวิตอย่างไรก่อนที่เธอจะจมน้ำตาย?”* ราวกับมีสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจ กรณ์ชะงักงือกึก ลมหายใจสะดุดกึงจนเกือบขาดห้วง ปมในอดีตที่เขาพยายามฝังกลบมันไว้ก้นบึ้งของหัวใจถูกกระชากขึ้นมากลางแสงสว่างอย่างโหดร้าย น้องสาวฝาแฝดของเขา... กานดา ที่จมน้ำตายอย่างมีเงื่อนงำเมื่อสองปีก่อน ไม่มีใครรู้เรื่องนี้มาก่อนนอกจากตัวเขาเอง! แล้วแอดมินนิรนามรู้ได้อย่างไร? หรือว่า... การตายของธนาและการตายของกานดามีความเชื่อมโยงบางอย่างที่เขาคาดไม่ถึง? ความโกรธเกรี้ยวเข้าครอบงำจิตใจจนความกลัวถูกปัดเป่าหายไปชั่วขณะ กรณ์กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ ร่างกายสั่นเทาด้วยความเดือดดาล เขาจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์เปื้อนเลือดนั้นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้นเคือง *3 0 9 4... และอีกสองตัวเลขสุดท้าย...* สมองของกรณ์ประมวลผลอย่างรวดเร็วด้วยความเร็วสูง วันที่เกิดเหตุการณ์โศกนาฏกรรมของกานดา... วันที่ 15 เดือนกันยายน... 15! กรณ์ไม่รอช้า นิ้วเรียวยาวกดลงไปบนหน้าจอสัมผัสอย่างรวดเร็วและแม่นยำ *3 - 0 - 9 - 4 - 1 - 5* *กริ๊ก...* เสียงปลดล็อกหน้าจอดังขึ้นเบาๆ ในความเงียบงัน หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบเผยให้เห็นแอปพลิเคชันแชทที่ถูกเปิดค้างไว้ ข้อความล่าสุดไม่ได้ถูกส่งจากธนา แต่มันคือแชทลับที่ซ่อนอยู่ใต้โฟลเดอร์ที่ถูกเข้ารหัสอีกชั้นหนึ่ง กรณ์รีบกวาดสายตาอ่านข้อความบนจอด้วยหัวใจที่เต้นระส่ำไม่เป็นส่ำ รายชื่อสมาชิกในกลุ่มแชทลับนั้นมีอยู่ 5 คน และหนึ่งในนั้นคือชื่อย่อ ‘T’ (ธนา) และ ‘K’ (ซึ่งอาจจะเป็นใครบางคนในกลุ่มเพื่อนสนิทของพวกเขา) ข้อมูลการสนทนาเต็มไปด้วยการพนันขันต่อ ความลับอันดำมืด และภาพถ่ายในคืนวันงานเลี้ยงรุ่นเมื่อสัปดาห์ก่อน—คืนที่ธนาและผองเพื่อนบังคับให้ใครบางคนดื่มจนหมดสติ แต่ก่อนที่กรณ์จะได้กดเลื่อนดูภาพถ่ายและข้อความสำคัญเพื่อหาตัวจริงของแอดมินนิรนาม หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของเขาก็กลับมืดสนิทลงทันที! ไม่ใช่เพราะแบตเตอรี่หมด... แต่มันมีสายเรียกเข้าปริศนาปรากฏขึ้นบนหน้าจอ ชื่อผู้โทรเข้าที่ปรากฏหรี่แสงวับแวมในความมืด ทำให้ลมหายใจของกรณ์หยุดชะงักลงแทบจะทันที ดวงตาทอลประกายความหวาดผวาอย่างถึงที่สุดเมื่อเห็นชื่อภาษาอังกฤษบนหน้าจอ *“Ganda (Incoming Call...)”* โทรศัพท์มือถือของธนา... กำลังมีสายโทรเข้าจากเบอร์ของ ‘กานดา’ น้องสาวฝาแฝดของเขาที่เสียชีวิตไปแล้วเมื่อสองปีก่อน! เสียงริงโทนเพลงกล่อมเด็กอันแสนคุ้นเคยและชวนหลอนประสาท ดังขึ้นทำลายความเงียบงันในห้องใต้ดินอันอับชื้น เป็นจังหวะเดียวกับที่เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนกำลังเดินใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จากบันไดทางลงเบื้องบน... ฝีเท้าที่จงใจเดินย่องเบาเพื่อไม่ให้รู้ตัว แต่กลับดังชัดเจนก้องกังวานในโสตประสาทของกรณ์ กรณ์หันขวับไปมองทางออกทิศทางบันได แสงไฟฉายจากโทรศัพท์ส่องกระทบกับรองเท้าหนังสีดำคู่หนึ่งที่หยุดยืนนิ่งอยู่ตรงขอบประตูห้องใต้ดินพอดี ร่างเงาสูงใหญ่ทาบทับลงมาบังแสงไฟสลัวจนมิด ชายปริศนากำลังยืนจ้องมองเขาด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบผ่านความมืดมิด “เจอตัวแล้วล่ะ... กรณ์” เสียงกระซิบแหบพร่าลอยมาตามสายลมเย็นเฉียบจากเบื้องบน พร้อมกับที่หน้าจอโทรศัพท์ในมือของกรณ์ตัดสายอัตโนมัติ และข้อความใหม่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอแชทกลุ่มด้วยตัวอักษรสีแดงฉาน *“ยินดีด้วย นายไขปริศนาได้แล้ว... ตอนนี้ ถึงเวลารับบทลงโทษของนายบ้างแล้วล่ะนะ”* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในความมืดมิดนี้นะคะ — แมวดำใต้แสงจันทร์