รหัสลับ 00:00

เสียงนิ้วมือรัวกระทบแป้นพิมพ์โน้ตบุ๊กดังระรัวราวกับเสียงฝนตกกระทบสังกะสีในคืนพายุคลั่ง แสงสีฟ้าอมม่วงจากหน้าจอสะท้อนเข้ากับดวงตาคู่โตที่ฉายแววโรจน์และเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยแดงก่ำของพิมพ์ เธอไม่ได้กระพริบตามาเกือบสามสิบนาทีแล้ว ขณะที่กรณ์ยืนค้ำโต๊ะทำงานอยู่ด้านหลัง ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารดต้นคอเธอเบาๆ แต่ไม่มีใครสนใจบรรยากาศรอบตัวที่เงียบสงัดราวกับป่าช้าในห้องพักแคบๆ นี้อีกต่อไป "อีกนิดเดียว... ขออีกนิดเดียวเท่านั้น กรณ์" พิมพ์พึมพำเสียงแหบแห้ง ริมฝีปากแห้งผากจนแตกเป็นรอยปริ หน้าจอคอมพิวเตอร์ปรากฏโค้ดภาษาโปรแกรมซับซ้อนวิ่งผ่านพรึบพรับเป็นทางยาว มันคือรหัสลับที่ถูกเข้ารหัสไว้ถึงเจ็ดชั้น ซึ่งพวกเขาแลกมาด้วยการไขปริศนาสยองขวัญติดต่อกันแปดชั่วโมงเต็ม ข้อมูลชิ้นสุดท้ายจากแชทมรณะเมื่อเวลาห้าทุ่มตรงระบุไว้ชัดเจน—*‘หากถอดรหัสนี้ไม่ได้... เพื่อนของแกคนต่อไปจะถูกฝังทั้งเป็น’* และไม่มีใครกล้าเสี่ยงพิสูจน์ว่าคำขู่ร่มสีดำนั้นเป็นเรื่องโกหกหรือไม่ กรณ์ขยับตัวเข้าใกล้หน้าจอมากขึ้น ดวงตาคมกริบกวาดมองตัวอักษรและตัวเลขที่ค่อยๆ เรียงตัวปรากฏขึ้นทีละตัวบนหน้าจอสีดำสนิท ความกดอากาศในห้องราวกับลดต่ำลงจนแก้วหูอื้ออึง หัวใจของเขาเต้นรัวกระหน่ำจนเสียงมันดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท มันไม่ใช่แค่เรื่องของการเอาชีวิตรอด แต่ความลับเบื้องหลังสถานที่แห่งนี้อาจเชื่อมโยงกับการตายปริศนาของ 'กานดา' น้องสาวฝาแฝดของเขาที่จากไปเมื่อปีก่อนด้วยซ้ำ "พิมพ์... ตรงนั้น ตัวเลขชุดสุดท้าย มันไม่ใช่ฐานสิบหก" กรณ์เอ่ยทักขึ้นด้วยน้ำเสียงสุขุมแต่แฝงความตึงเครียด สายตาคมกวาดมองรูปแบบการจัดเรียง "ลองใช้คีย์จากวันเกิดของกานดาดูสิ วันที่เครื่องหมายคำถามในแชททิ้งไว้ตอนตีสองวันนั้น" พิมพ์ชะงัก นิ้วที่กำลังรัวแป้นหยุดกะทันหัน เธอหันขวับมามองหน้าเพื่อนสนิท ดวงตาเต็มไปด้วยความลังเลและความกลัวระคนกัน "นายแน่ใจนะกรณ์? การเอาเรื่องของกานดามาโยงกับระบบของไอ้แอดมินโรคจิตนี่... มันอาจจะล่อมันเข้ามาใกล้เรามากกว่าเดิมนะ" "ไม่มีเวลาลังเลแล้วพิมพ์ ดูนาฬิกาสินั่น" กรณ์พยักเพยิดไปที่มุมจอคอมพิวเตอร์ เวลาบนหน้าจอแสดงผล: **23:55 น.** เหลือเวลาอีกเพียงห้านาทีเท่านั้นก่อนจะถึงเที่ยงคืน—ช่วงเวลาที่แชทมรณะจะเริ่มทำงานและเลือกเหยื่อรายใหม่ พิมพ์สูดหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด มือที่สั่นเทาค่อยๆ พิมพ์ตัวเลขสี่หลักลงไป: *0-9-1-4* วันเดือนปีเกิดของกานดา เธอกลั้นหายใจ นิ้วชี้ค้างอยู่เหนือปุ่ม Enter "พร้อมนะ..." พิมพ์กระซิบเสียงสั่น "กดเลย" กรณ์ตอบกลับทันทีโดยไม่ลังเล แววตาของเขาแน่วแน่และดุดัน *แกร๊ก!* นิ้วของพิมพ์กดลงบนปุ่ม Enter เต็มแรง หน้าจอคอมพิวเตอร์นิ่งค้างไปสามวินาทีที่ยาวนานราวกับชั่วกัปชั่วกัลป์ บรรยากาศรอบตัวเงียบสนิทจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงเข็มนาฬิกาแขวนผนังที่เดินไปทีละติ๊ก... ทีละติ๊ก... ฉับพลัน หน้าจอสีดำมืดสนิทก็ระเบิดแสงวาบเป็นสีแดงฉาน ข้อความแจ้งเตือนสีขาวขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นกลางจอ พร้อมกับเสียงเตือน *'ติ๊ง!'* ที่ดังบาดแก้วหูจนพิมพ์ต้องสะดุ้งเฮือกยกมือขึ้นปิดหู **[ ถอดรหัสสำเร็จ: รหัสลับ 00:00 ]** **[ พิกัดเป้าหมาย: ตึกร้างศิรินทร์ ชั้น 4 ห้องเก็บศพเก่า ]** **[ ยินดีด้วย คุณพบทางเข้าสู่ "จุดเริ่มต้น" แล้ว... กรณ์ ]** ชื่อสุดท้ายที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาลมหายใจของกรณ์กระชากหายไปในลำคอ แอดมินนิรนามไม่ได้แค่ให้พิกัด แต่มันระบุชื่อของเขา... เจาะจงลงมาอย่างแม่นยำราวกับกำลังยืนมองพวกเขาผ่านรูเข็มสักแห่งในห้องนี้ พิมพ์หันขวับมามองหน้ากรณ์ สีหน้าของเธอซีดเผือกไร้สีเลือด ริมฝีปากสั่นระริกจนแทบพูดไม่ออก "ก-กรณ์... มันรู้จักชื่อนายได้ยังไง? ตึกร้างศิรินทร์นั่นมัน... มันคือที่ที่..." พิมพ์พูดไม่ออกเพราะรู้ดีว่าตึกร้างแห่งนั้นคือสถานที่ที่กานดาน้องสาวของเขาเสียชีวิต กรณ์ไม่ตอบ เขากัดกรามแน่นจนกล้ามเนื้อสันกรามปูดนูน มือทั้งสองข้างกำเข้าหากันจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความโกรธแค้นและความหวาดกลัวตีรวนอยู่ในอกจนแทบหายใจไม่ออก ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความแชทใหม่ก็ดังขึ้นอีกครั้งจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะ *ติ๊ง!* หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้นในความมืด พร้อมกับข้อความใหม่จากแอดมินนิรนามที่ส่งตรงมาถึงเครื่องของกรณ์โดยไม่ต้องกดรีเฟรช: *[ ถึงเวลาลงทัณฑ์แล้วครับคุณพี่ชายผู้รักน้องสาว... เปิดประตูห้องสิครับ มีคนมารอพบคุณข้างนอกแล้ว ]* ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง ทว่าในความเงียบนั้น... กลับมีเสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!*—ช้าๆ หนักแน่น และเย็นเยียบ จากหน้าประตูกลอนห้องพักของพวกเขาเองในยามวิกาลที่เลยเที่ยงคืนไปแล้ว... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ — แมวดำใต้แสงจันทร์