โรงเรียนร้างยามเที่ยงคืน

กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าและฝุ่นละอองที่สะสมมานานนับทศวรรษลอยปะทะเข้ากับปลายจมูกทันทีที่บานประตูเหล็กดัดถูกดันให้เปิดออก ความมืดมิดภายในตึกอำนวยการของโรงเรียนมัธยมปลายสตรีศิริวัฒน์ดูราวกับสัตว์ประหลาดอ้าปากรอรับเหยื่อ มีเพียงแสงจันทร์สีนวลที่ลอดผ่านกระจกหน้าต่างบานเกล็ดแตกๆ ลงมาทาบทับพื้นห้องโถง เป็นริ้วแสงสีขาวโพลนที่ทำให้ทุกเงาดูราวกับมีชีวิต "พิมพ์... ระวังเศษกระจกตรงนั้นค่ะ" เสียงกระซิบแหบพร่าของกรณ์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัด เขายกไฟฉาย LED แรงสูงขึ้นส่องนำทาง ลำแสงสีขาวพุ่งแหวกความมืดไปหยุดอยู่ที่ป้ายประกาศสีซีดจางบนผนัง ข้อความเตือนภัยและกฎระเบียบของโรงเรียนเมื่อสิบปีก่อนยังคงติดอยู่ครบถ้วน ทว่าตัวอักษรสีแดงที่ใครบางคนเขียนทับด้วยสเปรย์พ่นสีกลับเด่นชัดยิ่งกว่า — *‘ไม่มีใครออกไปได้ถ้ายังหาตัวคนผิดไม่พบ’* พิมพ์สะดุ้งสุดตัว มือเรียวบางที่กำลังกำสมาร์ทโฟนแน่นสั่นระริก หน้าจอโทรศัพท์ของเธอกะพริบแสงสีฟ้าสว่างวาบเป็นระยะด้วยข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชทร้ายกาจที่หลอกหลอนพวกเขากลุ่มนี้มาหลายวัน (แอดมินนิรนาม): *ยินดีต้อนรับสู่ห้องเรียนพิเศษ... กรณ์ พิมพ์ ฉันรอพวกเธออยู่ที่ชั้นสาม นานแล้วนะที่ไม่มีใครมาทำความสะอาดห้องนั้น* "กรณ์... มันรู้ได้ยังไงว่าเราอยู่ที่นี่?" พิมพ์เสียงสั่นเครือ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เธอกวาดสายตามองไปรอบห้องโถงมืดสนิทที่มีเงารูปปั้นผู้อำนวยการโรงเรียนตั้งตระหง่านอยู่มุมห้อง "ฉันว่าเรากลับกันเถอะ ที่นี่มัน... มันมีกลิ่นแปลกๆ เหมือนกลิ่น..." "เหมือนกลิ่นฟอร์มาลีนผสมกับเลือดสดๆ ใช่ไหมคะ" กรณ์พูดแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท แต่ดวงตาคู่คมกลับกวาดมองไปรอบตัวอย่างระแวดระวัง ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความหวาดกลัวที่กำลังกัดกินขั้วหัวใจ ที่นี่... คือสถานที่ที่น้องสาวฝาแฝดของเขา ‘กานต์’ เคยเรียน และเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมดก่อนที่ร่างไร้ลมหายใจของเธอจะถูกพบในห้องนาฏศิลป์ เสียงฝีเท้าของทั้งสองดังเอี๊ยดอ๊าดไปตามพื้นไม้สักทองที่ผุกร่อน ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความอึดอัด พิมพ์เดินตามหลังกรณ์กระชั้นชิด มือข้างหนึ่งจับชายเสื้อแจ็คเก็ตของเขาไว้แน่นราวกับเป็นที่ยึดเหนี่ยวเดียวในความมืด บรรยากาศรอบตัววังเวงจนได้ยินกระทั่งเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นโครมครามราวกับจะทะลุออกมานอกอก "กรณ์ นายจำที่ตำรวจสรุปคดีเมื่อตอนนั้นได้ไหม เขาบอกว่ากานต์ฆ่าตัวตายในห้องเก็บของชั้นสาม" พิมพ์เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เสียงของเธอขาดห้วงเป็นช่วงๆ "แต่ทำไม... ทำไมแอดมินนั่นถึงบอกว่าพวกเราคือคนผลักเธอล่ะ?" กรณ์ชะงักฝีเท้าทันที ลำแสงไฟฉายในมือสั่นไหวเล็กน้อย ใบหน้าด้านข้างของชายหนุ่มภายใต้แสงสลัวดูเคร่งเครียดจนน่ากลัว เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะหันมามองเพื่อนสนิทด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "เพราะตำรวจไม่ได้ตรวจดูแชทในมือถือของกานต์ก่อนที่เครื่องจะพังไงคะพิมพ์" กรณ์กดเสียงต่ำลอดไรฟัน "และคนที่ส่งข้อความสุดท้ายหาน้องฉัน... ไม่ใช่คนแปลกหน้าที่ไหนเลย" ฉับพลัน! เสียงกุกกักดังขึ้นมาจากโถงทางเดินชั้นสอง เสียงลากวัตถุโลหะหนักๆ กับพื้นปูนดังครูดคราดสะท้อนก้องไปทั่วตึกร้าง ตามมาด้วยเสียงหัวเราะคิกคักแหลมสูงของผู้หญิงที่ดังแว่วมาจากความมืดเบื้องบน มันไม่ใช่เสียงของคนปกติ แต่มมันคือเสียงที่บิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น "กรี๊ด!" พิมพ์หวีดร้องออกมาอย่างสุดเสียง ยกมือขึ้นปิดหู ตัวสั่นเทาด้วยความกลัวจนแทบยืนไม่อยู่ "นั่น... เสียงอะไรน่ะกรณ์! มีคนอยู่ข้างบน!" "อย่าส่งเสียงดังค่ะพิมพ์!" กรณ์ดึงแขนเพื่อนสาวให้เข้ามาหลบหลังเสาปูนขนาดใหญ่ หัวใจของเขาเต้นรัวระรัวไม่แพ้กัน แต่สัญชาตญาณดิบภายในตัวกลับบอกว่า สิ่งที่อยู่เบื้องบนกำลังรอคอยให้พวกเขาเดินเข้าไปหาเอง บนหน้าจอสมาร์ทโฟนของพิมพ์ที่ถือค้างไว้ จู่ๆ ก็มีข้อความใหม่เด้งขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ ทั้งที่ไม่มีสัญญาณอินเทอร์เน็ตในตึกนี้ด้วยซ้ำ (แอดมินนิรนาม): *เดินขึ้นมาอีกนิดสิกรณ์... น้องสาวเธอบอกว่า คิดถึงพี่ชายใจจะขาดอยู่แล้วนะ* ดวงตาของกรณ์เบิกโพรงขึ้นทันทีเมื่ออ่านข้อความนั้น ขาที่ก้าวถอยหลังเมื่อครู่หยุดชะงักลง ความโกรธแค้นและความสงสัยที่สะสมมานานนับปีปะทะกันจนเดือดพล่านในอก เขากัดฟันกรอด ตัดสินใจกระชากไฟฉายส่องขึ้นไปบนบันไดวนสีดำสนิทที่ทอดตัวขึ้นสู่ชั้นสาม ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่ลำแสงไฟฉายกราดผ่านขั้นบันไดขั้นที่สิบห้า ร่างของใครบางคนในชุดนักเรียนหญิงสีขาวเปื้อนคราบเลือดกรัง กำลังยืนหันหลังให้อยู่บนนั้น เส้นผมยาวสลวยเปียกชุ่มหยดน้ำย้อยลงมาเป็นทาง พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังระเบิดขึ้นข้างหูของทั้งคู่โดยมาจากความว่างเปล่า *“พี่... กลับมาแล้วเหรอคะ?”* ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความหลอนนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ — แมวดำใต้แสงจันทร์