เสียงฝีเท้าบนชั้นสาม

หน้าจอมือถือในมือของพิมพ์สั่นระริก แสงสีฟ้าจากสมาร์ทโฟนสะท้อนเข้ากับดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว ข้อความล่าสุดที่เพิ่งเด้งขึ้นมาบนหน้าจอแชทสีดำสนิททำเอาบรรยากาศรอบตัวในตึกร้างเย็นเยียบราศีกำลังยืนอยู่กลางห้องดับจิต *“พี่... กลับมาแล้วเหรอคะ?”* คำถามนั้นไม่ใช่แค่ประโยคธรรมดา แต่มันคือเสียงกระซิบที่ลอยมาจากความมืดเบื้องหลังพวกเขาทั้งสองคน "กรณ์..." พิมพ์เอ่ยเรียกชื่อเพื่อนสนิทด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าจนแทบขาดหางเสียง มือบางข้างหนึ่งคว้าชายเสื้อของกรณ์ไว้แน่นราวกับมันเป็นสิ่งยึดเหนี่ยวเดียวในโลกที่กำลังพังทลาย "เมื่อกี้... นายได้ยินเหมือนฉันไหม?" กรณ์ไม่ตอบทันที เขากลืนน้ำเหนียวๆ ลงคออย่างยากลำบาก สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบโถงทางเดินของชั้นสามที่ถูกปกคลุมด้วยความมืดมิดและกลิ่นอัปชื้นของฝุ่นผงกับซากตึกเก่า แสงไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือสาดส่องไปได้เพียงเศษเสี้ยวของความมืด ความเงียบงันรอบกายหนาทึบเสียจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นโครมครามดังสะท้อนอยู่ในหู "ตั้งสติก่อนพิมพ์" กรณ์พยายามบังคับน้ำเสียงของตัวเองให้ราบเรียบที่สุด แม้ว่าเหงื่อกาฬจะผุดพรายเต็มขมับ "ไม่มีใครอยู่ตรงนี้... พวกเราเช็ครายชื่อคนในตึกนี้จากระบบแล้ว ตึกนี้ถูกปิดตายมาสามปีหลังจากคดี... น้องสาวฉัน" ชื่อนั้นทำให้พิมพ์ชะงักไป ความทรงจำเกี่ยวกับคดีอุบัติเหตุอันน่าสลักสำคัญเมื่อสามปีก่อนผุดขึ้นมาในหัว แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นที่น่ากลัวที่สุดในตอนนี้ ข้อความในแชทมรณะยังคงกระพริบเตือนเป็นระยะ *แอดมินนิรนาม: กฎข้อที่สตรีผู้สูญเสียไม่อาจลืม... ใครคือผู้ที่ก้าวขึ้นมาบนชั้นสามก่อนเวลาเที่ยงคืน?* หน้าจอโทรศัพท์สั่นอีกครั้ง พร้อมกับข้อความใหม่จากแอดมินตัวแสบที่ราวกับกำลังนั่งมองความพินาศของพวกเขาจากมุมมืดที่ไหนสักแห่ง "มันรู้ว่าเราอยู่ไหน..." พิมพ์พึมพำด้วยความสิ้นหวัง นิ้วเรียวสั่นเทาขณะพิมพ์ตอบกลับไปในแชทอย่างลนลาน *“คุณต้องการอะไรกันแน่! ปล่อยพวกเราไปสิ!”* ไร้ซึ่งการตอบเป็นตัวอักษร แต่สิ่งที่แทนที่คำตอบนั้น กลับเป็นเสียงบางอย่างที่ดังขึ้นมาจากความมืดเบื้องหน้า *ตึก... ตึก... ตึก...* เสียงฝีเท้าหนักหน่วง แข็งกระด้าง และรวดเร็วราวกับสัตว์ป่ากำลังพุ่งตรงเข้ามาหาพวกเขาจากปลายทางเดินมืดทึบ! "วิ่ง!" กรณ์ตะโกนลั่น มือหนาคว้าแขนของพิมพ์แล้วกระชากให้วิ่งหนีสุดชีวิต แรงปะทะจากความตกใจทำให้ทั้งสองคนแทบจะล้มคะมำไปกับพื้นปูนซีเมนต์เปลือย เสียงฝีเท้านั้นไม่ได้อยู่ไกลอย่างที่คิด มันไล่หลังมาด้วยความเร็วที่ผิดมนุษย์มนา ราวกับผู้ไล่ตามกำลังลอยเหนือพื้น และทุกครั้งที่เสียงฝีเท้ากระทบพื้น มันก็ยิ่งดังใกล้เข้ามาจนหัวใจแทบจะกระโดดออกมานอกอก พิมพ์หอบหายใจจนตัวโยก เสียงสะอื้นไห้หลุดออกมาจากริมฝีปากที่ซีดเผือด "กรณ์! มันตามมาทันแล้ว! มันมาแล้ว!" บรรยากาศรอบตัวบีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก ผนังปูนสีลอกร่นและเศษซากอิฐที่ระเกะระกะทำให้การวิ่งหนีในความมืดเป็นไปอย่างยากลำบาก แสงไฟฉายส่ายไปมาอย่างไร้ทิศทาง เผยให้เห็นเงาตะคุ่มของเสาปูนและห้องเรียนเก่าที่ถูกปิดตายทีละห้อง... ทีละห้อง... กรณ์พาพิมพ์เลี้ยวหักศอกเข้าสู่ห้องเรียนทางด้านขวาอย่างไม่คิดชีวิต พวกเขาพากันกระโจนเข้าไปหลบหลังโต๊ะครูตัวใหญ่ที่ล้มคว่ำอยู่ริมหน้าต่าง พิมพ์ยกมือขึ้นปิดปากตัวเองแน่นเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น ขณะที่กรณ์ใช้มืออีกข้างกดไหล่เพื่อนสาวให้นั่งราบลงกับพื้นเพื่อไม่ให้เงาของพวกเขาปรากฏลอดผ่านช่องหน้าต่างที่แสงจันทร์สาดส่องเข้ามา เสียงฝีเท้าข้างนอกหยุดกักขณะที่อยู่ตรงหน้าประตู้ห้องพอดี! ความเงียบที่เข้าปกคลุมชั่วขณะนั้นน่ากลัวยิ่งกว่าเสียงวิ่งไล่เสียอีก ไม่มีใครกล้าหายใจแรง กรณ์ค่อยๆ เอื้อมมือไปหยิบแท่งเหล็กขึ้นมาจากพื้น ชายหนุ่มเตรียมพร้อมที่จะสู้ตายหากประตูบานนั้นถูกผลักเปิดออก *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง ช้าๆ และหนักแน่น ราวกับผู้มาเยือนกำลังทักทายแขกผู้มาเยือนด้วยความสุภาพ แต่แฝงไปด้วยเจตนาอันดำมืด และก่อนที่ใครจะได้ทันตั้งตัว เสียงหวานใสของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังลอดผ่านรอยแยกของประตูไม้เก่าๆ เข้ามา ทำเอาเลือดในกายของกรณ์และพิมพ์เย็นเฉียบจนแข็งค้าง "พี่คะ... เปิดประตูให้หน่อยสิคะ... มืดจังเลย... หนูหนาวจัง..." ดวงตาของกรณ์เบิกกว้างขึ้นทันที ความทรงจำในอดีตที่เขาพยายามฝังกลบมันไว้ก้นบึ้งของหัวใจถูกกระชากขึ้นมาอีกครั้ง เสียงนั้น... เสียงของน้องสาวฝาแฝดของเขาคนที่ควรจะเสียชีวิตไปแล้วเมื่อสามปีก่อนในเหตุการณ์ไฟไหม้ตึกนี้! พิมพ์ส่ายหัวรัวๆ น้ำตาไหลพรากด้วยความกลัวสุดขีด มือเล็กๆ เอื้อมมาดึงแขนกรณ์ไว้แน่นเป็นเชิงห้ามปรามไม่ให้ขยับตัวเด็ดขาด แต่ในวินาทีนั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์มือถือของกรณ์ก็สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้งโดยไม่มีการแจ้งเตือนเสียงใดๆ ข้อความใหม่จากแอดมินนิรนามปรากฏหราอยู่ตรงหน้า พร้อมกับภาพถ่ายปัจจุบันกาลที่ถูกถ่ายจากมุมสูงภายในห้องที่พวกเขากำลังซ่อนตัวอยู่... มันเป็นภาพของพวกเขา... และใครอีกคนหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านหลังกรณ์และพิมพ์ในระยะประชิด โดยที่พวกเขายังไม่ทันได้หันไปมอง! *แอดมินนิรนาม: หันหลังกลับไปมองสิคะ... น้องสาวของคุณรออยู่ตรงนั้นแล้วนะคะ* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเผชิญหน้ากับความมืดมิดในค่ำคืนนี้ด้วยกันนะคะ