กฎข้อแรก: ห้ามออกจากกลุ่ม

เสียงหอบหายใจของพิมพ์ที่ดังลอดมาจากโทรศัพท์มือถือเครื่องจิ๋ว บนหน้าจอสมาร์ทโฟนที่เปิดสปีกเกอร์โฟนไว้ นั้นสั่นเครือจนแทบจะกลายเป็นเสียงสะอื้น "กรณ์... นายเห็นเหมือนที่ฉันเห็นใช่ไหมในกระจกห้องนั่น? บอกฉันทีสิว่าฉันไม่ได้ตาฝาด... ไอ้บ้าที่ยืนยิ้มอยู่ในกระจกห้อง 404 นั่น... มันไม่ใช่เงาสะท้อนของเราสองคน!" พิมพ์กรอกเสียงเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก มือเรียวบางที่ถือโทรศัพท์ของเธอกำลังสั่นเทาจนเห็นได้ชัดผ่านแสงเรืองรองสีฟ้าจากหน้าจอ ในขณะที่กรณ์... ชายหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าสุขุมและมีสติที่สุดในกลุ่ม กลับยืนนิ่งงันราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน สายตาของเขายังคงจ้องมองค้างไปยังบานกระจกหน้าต่างห้องพักที่บัดนี้... ความมืดสนิทภายนอกกลับสะท้อนเพียงความว่างเปล่า ไม่มีเงาร่างสวมฮู้ดสีดำตัวนั้นอีกแล้ว ราวกับมันเป็นเพียงภาพหลอนที่ถูกสร้างขึ้นจากความหวาดกลัว แต่กลิ่นอับชื้นของสนิมเหล็กและกลิ่นสาปสรางที่ลอยคละคลุ้งอยู่ในห้องพักขนาดสี่เหลี่ยมแคบๆ นี้ กลับยืนยันชัดเจนว่า... *มีบางสิ่งเพิ่งผ่านเข้ามา* "ตั้งสติก่อนพิมพ์" กรณ์พยายามบังคับน้ำเสียงของตัวเองไม่ให้สั่น แม้ว่าหัวใจข้างอกจะเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก "เราต้องไม่สติแตก ไม่งั้นเราจะตายกันหมด... เหมือนกับที่พวกมันต้องการ" "สติเหรอ? นายจะให้ฉันเอาสติที่ไหนมาตั้ง ในเมื่อตอนนี้ไอ้กลุ่มแชทนรกนี่มันเพิ่มข้อความประหลาดขึ้นมาอีกแล้ว!" พิมพ์หวีดร้องเบาๆ ด้วยความสยดสยอง ดวงตากลมโตเบิกKกว้างจนแทบจะถลนออกนอกเบ้าเมื่อก้มลงมองหน้าจอแชทสีดำสนิทที่ปรากฏชื่อกลุ่มแปลกประหลาดขึ้นมาเองโดยไม่มีใครเชิญ **[แชทมรณะ: เที่ยงคืนเปลี่ยนวิญญาณ]** ข้อความล่าสุดจากตัวตนปริศนาที่ใช้ชื่อว่า **แอดมินนิรนาม** เด้งขึ้นมาพร้อมเสียงแจ้งเตือนที่บาดแก้วหู *ติ๊ง...* *(แอดมินนิรนาม): ยินดีต้อนรับสมาชิกใหม่ทั้งแปดคนเข้าสู่บททดสอบรอบแรก... ในเมื่อพวกคุณรอดพ้นจากเงาสะท้อนมรณะมาได้แบบฉิวเฉียด งั้นเรามาเริ่มประกาศ **"กฎข้อแรก: ห้ามออกจากกลุ่ม"** กันเลยดีกว่านะคะ... ใครก็ตามที่คิดจะกดปุ่มออกจากกลุ่ม หรือคิดจะปิดเครื่องหนี ผลลัพธ์ที่ได้... คงไม่ต้องบอกมั้งคะว่ามันจะสยดสยองแค่ไหน?* "ห้ามออกจากกลุ่มงั้นเหรอ? บ้าไปแล้ว! ใครจะไปยอมติดอยู่ในกลุ่มแชทบ้าๆ นี่ที่มีคนตายไปแล้วสองคนกันล่ะ!" พิมพ์สบถออกมาด้วยความโกรธปนหวาดผวา นิ้วเรียวเล็กของเธอสั่นระริกขณะที่จ่ออยู่เหนือหน้าจอโทรศัพท์ "ฉันไม่สนหรอกโว้ย! ฉันเรียนจบด้านคอมพิวเตอร์มานะ ฉันจะกดแบนแล้วบล็อกมันเดี๋ยวนี้แหละ!" "พิมพ์! อย่า!" กรณ์ร้องห้ามสุดเสียง ใบหน้าหล่อเหลาถอดสีด้วยความตื่นตระหนก เขารีบก้าวเท้าเข้าไปหาเพื่อนสนิทเพื่อจะยื้อแย่งมือถือเครื่องนั้น แต่ทุกอย่างมันสายเกินไปเสียแล้ว นิ้วเรียวของพิมพ์กดลงไปที่เมนูการตั้งค่ากลุ่ม และเลือกคำสั่ง **[ออกจากกลุ่ม]** อย่างรวดเร็วด้วยความดื้อรั้นและต้องการพิสูจน์ว่าไม่มีอำนาจใดมาบังคับเธอได้ *ติ๊ง!* หน้าจอโทรศัพท์ของพิมพ์ขึ้นข้อความสีแดงฉานเตือนขึ้นมาทันทีว่า: **[คุณได้ออกจากกลุ่มแล้ว]** ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องพักทั้งห้องชั่วขณะ... พิมพ์ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก เธอยิ้มเจื่อนๆ ออกมาเล็กน้อยพลางหัวเราะแห้งๆ เพื่อกลบเกลื่อนความกลัว "เห็นไหมล่ะกรณ์? ไม่มีอะไรเกิดขึ้นสักหน่อย... ไอ้พวกโรคจิตที่ไหนก็ไม่รู้แกล้งทำระบบหลอกหลอนเราเล่นเท่านั้นแหละ นายอย่าไปกลัว..." แต่ประโยคของเธอยังไม่ทันขาดคำ... **ความร้อนมหาศาล** ก็แผดเผาขึ้นมาจากตัวเครื่องโทรศัพท์มือถือของพิมพ์อย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ! อุณหภูมิของแบตเตอรี่พุ่งสูงขึ้นจากปกติหลายเท่าตัวจนพลาสติกเคสโทรศัพท์เริ่มบิดเบี้ยวและส่งกลิ่นไหม้จางๆ พิมพ์สะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ รีบปล่อยมือออกจากโทรศัพท์เครื่องนั้นราวกับมันเป็นเหล็กแดงที่เพิ่งถูกเผาไฟ "กรี๊ดดดดด! อะไรเนี่ย! ทำไมมันร้อนขนาดนี้! ร้อน! ร้อนเหมือนไฟแผดเผาเลย!" พิมพ์กรีดร้องออกมาสุดเสียงด้วยความเจ็บปวดและตกใจกลัว เธอกระโดดถอยหลังไปจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับผนังห้องปูนเปลือยอย่างแรง โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนพื้นห้องเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงด้วยแรงเหวี่ยงจากระบบภายในที่กำลังรวนเร และสิ่งที่ทำให้กรณ์และพิมพ์ต้องเบิกตากว้างด้วยความสยดสยองจนแทบหยุดหายใจ... คือเสียงที่ดังลอดออกมาจากลำโพงสนทนาของโทรศัพท์เครื่องนั้น มันไม่ใช่เสียงสัญญาณเตือนภัย... แต่มันคือ **"เสียงกรีดร้องโหยหวนของหญิงสาว"** ที่ดังระงม บาดลึกเข้าไปถึงโสตประสาท เสียงนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวดทรมาน ความโกรธแค้น และความสิ้นหวัง ราวกับมีวิญญาณนับร้อยกำลังถูกฉีกกระชากวิญญาณออกเป็นชิ้นๆ จากข้างในตัวเครื่อง! "กรณ์! ช่วยด้วย! เสียงนั่น... เสียงนั่นมันเสียงใครทำไมมันน่ากลัวแบบนี้!" พิมพ์ทรุดฮวบลงไปนั่งกองกับพื้น ยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาปิดหูแน่น น้ำตาแห่งความหวาดกลัวไหลทะลักออกมาอาบสองแก้ม ตัวสั่นเทานั่งคุดคู้ด้วยความทำอะไรไม่ถูก กรณ์กัดฟันกรอดจนกรามขึ้นสันนูน เขาตัดสินใจก้าวเข้าไปใกล้โทรศัพท์ปริศนากลางห้องนั้น แม้ว่าสัญชาตญาณดิบภายในตัวจะร้องเตือนว่าอย่าเข้าไปใกล้ แต่เขาก็ต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อหยุดเสียงกรีดร้องที่กำลังจะทำให้ประสาทของพวกเขาพังทลายลงในไม่กี่วินาทีนี้ ชายหนุ่มย่อตัวลง ใช้ปลายเท้างัดโทรศัพท์มือถือเครื่องนั้นขึ้นมาเพื่อดูหน้าจอ... แต่อึดใจต่อมา เลือดในกายของเขาก็เย็นเฉียบลงจนจับตัวเป็นน้ำแข็ง หน้าจอโทรศัพท์ที่พังยับเยินจากความร้อน กลับเปิดหน้าต่างแชทขึ้นมาอีกครั้งโดยอัตโนมัติ ทั้งๆ ที่พิมพ์เพิ่งกดออกจากกลุ่มไปเมื่อครู่ และข้อความล่าสุดที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ เป็นข้อความสีเลือดสดที่พิมพ์ตัวอักษรทีละตัวอย่างช้าๆ ราวกับมีใครกำลังนั่งพิมพ์มันอยู่จริงๆ ตรงหน้าพวกเขา *(แอดมินนิรนาม): กฎข้อแรก... ฝ่าฝืนบทลงโทษคือความตาย... และตอนนี้... เพื่อนสนิทของคุณ ได้รับสิทธิ์นั้นแล้วนะคะ* ในวินาทีที่กรณ์ได้อ่านข้อความนั้น เขารีบหันขวับกลับไปมองพิมพ์ที่นั่งตัวสั่นอยู่ข้างผนังห้อง แต่สิ่งที่เขาพบ... กลับไม่ใช่พิมพ์คนเดิมที่เพิ่งพูดคุยกันเมื่อวินาทีที่แล้ว พิมพ์หยุดกรีดร้องไปนานแล้ว... ดวงตาคู่สวยของเธอเบิกกว้างค้างไร้ซึ่งประกายชีวิต ริมฝีปากอิ่มฉีกยิ้มกว้างขึ้นไปจนถึงใบหูอย่างบิดเบี้ยวผิดธรรมชาติ และจากลำคอเรียวระหงของเธอ... กลับมีควันสีดำพวยพุ่งออกมาพร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังมาจากช่องปากของเธอเอง โดยที่ริมฝีปากของเธอไม่ได้ขยับเลยแม้แต่น้อย *"กรณ์... ช่วยฉันด้วย... มัน... มันเข้ามาอยู่ในตัวฉันแล้ว..."* ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเผชิญความสยองขวัญไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ **แมวดำใต้แสงจันทร์**