เสียงแจ้งเตือนยามวิกาล

เข็มวินาทีของนาฬิกาแขวนผนังไม่ได้เดิน... มันกำลังกรีดเฉือนประสาทสัมผัส ความเงียบสงัดยามตีสองสิบห้านาทีในห้องพักสี่เหลี่ยมแคบๆ อัดแน่นไปด้วยกลิ่นอับของฝุ่น หนังสือเก่า และความทรงจำที่กรณ์พยายามฝังกลบ มันคือเวลาเดียวกับที่ลมหายใจสุดท้ายของ ‘กานต์’ น้องสาวฝาแฝดผู้เป็นดั่งดวงใจหลุดลอยหายไปเมื่อหนึ่งปีก่อน ณ สถานที่แห่งเดิม เวลาเดิม และความจริงที่ยังคงถูกซุกซ่อนไว้ใต้พรม ดวงตาสคมเข้มใต้กรอบหน้าคมคายกวาดมองหน้าจอมือถือที่วางคว่ำอยู่บนโต๊ะทำงาน แสงไฟนีออนสีส้มสลัวจากนอกหน้าต่างสาดส่องเข้ามาทาบทับใบหน้าด้านซ้ายของเขา เผยให้เห็นร่องรอยความเหนื่อยล้าและขอบตาคล้ำดำจากการอดนอนติดต่อกันหลายคืน นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะสามครั้ง—นิสัยติดตัวยามใช้ความคิด หนึ่งปีเต็ม... ที่เขาพยายามตามหาเบาะแสเกี่ยวกับ ‘กลุ่มลับ’ บนโลกออนไลน์ที่น้องสาวเข้าไปพ้องพานก่อนจะตัดสินใจจบชีวิตลงอย่างไร้เหตุผล ตำรวจบอกว่ามันคือการฆ่าตัวตายจากโรคซึมเศร้า แต่กรณ์รู้ดีว่าไม่ใช่ กานต์ไม่ใช่คนอ่อนแอขนาดนั้น แววตาของเธอในคืนก่อนเกิดเหตุเต็มไปด้วยความหวาดกลัว... ไม่ใช่ความสิ้นหวัง ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนสั้นๆ แหลมสูงดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ มันไม่ใช่เสียงข้อความธรรมดา แต่เป็นเสียงโทนต่ำที่ถูกตั้งค่าพิเศษเฉพาะกิจ—เสียงที่เขาไม่ได้ยินมานานนับปี กรณ์สะดุ้งเฮือก ร่างกายเกร็งโดยอัตโนมัติ หัวใจเต้นกระหน่ำจนรู้สึกได้ถึงแรงกระแทกบริเวณซี่โครง เขากลั้นหายใจ เอื้อมมือไปหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาอย่างเชื่องช้า ราวกับกลัวว่าหน้าจอนั้นจะแผดเผานิ้วมือให้ไหม้เกรียม หน้าจอสีดำสว่างวาบขึ้นด้วยข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันสนทนาปริศนาที่เขาไม่เคยติดตั้งในเครื่อง **[ระบบ: คุณได้รับคำเชิญเข้าร่วมกลุ่ม "เที่ยงคืนเปลี่ยนวิญญาณ"]** ด้านล่างข้อความนั้น มีรายชื่อสมาชิกที่ถูกดึงเข้ามาพร้อมกับเขาอีก 4 คน ประกอบด้วยบัญชีของเพื่อนสนิทและคนรู้จักที่เขาคุ้นเคยดี—พิมพ์, 3 หนุ่มกลุ่มเด็กสถาปัตย์ปีเดียวกัน และ... บัญชีไร้รูปโปรไฟล์ที่ใช้ชื่อว่า **"Admin_Midnight"** ข้อความแรกถูกส่งเข้ามาทันทีโดยไม่ต้องรอให้เขาตั้งสติ *(Admin_Midnight: ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบสุดท้าย กรณ์... คุณอยากรู้ไหมว่าคืนนั้นน้องสาวของคุณร้องขอชีวิตจากใคร?)* ความเย็นวาบวิ่งพล่านจากปลายนิ้วลามเลียขึ้นมาถึงกระดูกสันหลัง ขนทั่วร่างลุกชันขึ้นพร้อมกัน กรณ์จ้องมองหน้าจอโดยแทบไม่กะพริบตา สมองของเขาขาวโพลนชั่วขณะ ความโกรธเกรี้ยว ความสงสัย และความหวาดกลัวตีรวนกันจนปั่นป่วน ใครบางคนกำลังเล่นตลก... หรือบางที นี่คือประตูบานเดียวที่จะนำทางเขาไปสู่ความจริง? ในวินาทีที่เขากำลังจะใช้นิ้วกดปุ่มออกจากกลุ่ม เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือก็แผדเสียงแหลมสูงทำลายความเงียบขึ้นมาเสียก่อน หน้าจอปรากฏชื่อ... **พิมพ์** กรณ์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ กดรับสายแล้วแนบโทรศัพท์กับใบหูทันทีโดยไม่รอให้อีกฝ่ายพูด "กรณ์! แกเห็น... แกเห็นเหมือนที่ฉันเห็นใช่ไหม?" เสียงปลายสายสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ พิมพ์หอบหายใจหนักหน่วงราวกับเพิ่งวิ่งหนีตายมาจากไหนสักแห่ง "ไอ้กลุ่มบ้านั่น... มันดึงฉันเข้ากลุ่มบ้าอะไรก็ไม่รู้! แถม... แถมมันยังส่งรูปนี้มาในแชทส่วนตัวของฉันด้วย!" "ใจเย็นๆ พิมพ์ ค่อยๆ พูด เกิดอะไรขึ้น?" กรณ์พยายามบังคับน้ำเสียงของตัวเองให้มั่นคงที่สุด แม้ว่ามือข้างที่ถือโทรศัพท์จะสั่นเทาเล็กน้อยก็ตาม "มัน... มันส่งรูปห้องนอนของฉันตอนที่ฉันกำลังนอนหลับเมื่อกี้! พร้อมกับบอกว่า... *'ถ้าเธอออกจากการสนทนา คนต่อไปที่จะตื่นมาเจอศพเพื่อนสนิทคือเธอ'*... กรณ์ ฉันกลัว... ฉันล็อกประตูห้องแน่นหนาหมดแล้ว แต่ทำไม... ทำไมมันถึงถ่ายรูปฉันได้!" เสียงของพิมพ์สะอื้นไห้ด้วยความตื่นตระหนก สติของเธอใกล้จะหลุดลอยเต็มที กรณ์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา ความโกรธพุ่งพล่านจนระงับไม่อยู่ ไม่ว่าไอ้โรคจิตนี่จะเป็นใคร มันกำลังเล่นกับเหยื่อผิดคนเสียแล้ว "ตั้งสติก่อนพิมพ์ อย่าเพิ่งทำอะไรทั้งนั้น ล็อกห้องให้ดี ล็อกหน้าต่าง แล้วรอฉัน..." ยังไม่ทันที่กรณ์จะพูดจบประโยค เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันประหลาดนั้นก็ดังขึ้นแทรกกลางบทสนทนาอีกครั้ง—ไม่ใช่แค่เสียงเดียว แต่ดังติดต่อกันรัวเร็วจนเครื่องสั่นสะเทือนในมือ *ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!* กรณ์ก้มลงมองหน้าจออีกครั้งด้วยความระแวง ดวงตาคมกวาดอ่านข้อความใหม่ล่าสุดที่ปรากฏขึ้นบนกลุ่มแชทมรณะ *(Admin_Midnight: ไม่ต้องรีบไปไหนหรั้ยครับคุณกรณ์... เพราะตอนนี้ เพื่อนอีกคนในกลุ่ม กำลังจะหมดเวลาหายใจแล้ว)* พร้อมกับข้อความนั้น ภาพถ่ายวิดีโอสตรีมมิ่งสด (Live) ความยาวสั้นๆ ถูกส่งเข้ามาในแชท กรณ์กดเปิดดูด้วยความกระวนกระวายใจ ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาลมหายใจของเขาขาดห้วงไปทันที มันคือภาพของระเบียงทางเดินอพาร์ตเมนต์มืดทึบ... และร่างของใครคนหนึ่งกำลังนอนคว่ำหน้าจมกองเลือดอยู่หน้าห้องพักหมายเลข 404 ซึ่งเป็นห้องของเพื่อนร่วมชั้นปีที่เพิ่งทักทายเขาเมื่อเย็นนี้เอง! แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของกรณ์แทบหยุดเต้น... คือเงาสะท้อนในกระจกหน้าต่างห้องพักหมายเลข 404 ที่ปรากฏร่างของ "ใครบางคน" กำลังยืนยิ้มกว้างมองตรงมาที่กล้อง... ร่างนั้นสวมเสื้อฮู้ดสีดำตัวคุ้นตา... เป็นเสื้อตัวเดียวกับที่เขาสวมใส่อยู่ในห้องนี้... ในวินาทีนี้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามผลงานของแมวดำใต้แสงจันทร์นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ