ซอกมุมที่คุ้นเคย

กลิ่นอับชื้นของฝุ่นละอองและกระดาษเก่าคละคลุ้งจนแสบจมูก ทว่ามันกลับเจือจางความหวาดกลัวในอกของกรณ์ลงได้บ้างเล็กน้อย แสงไฟฉายจากสมาร์ทโฟนลำแสงแคบๆ กวาดไปทั่วห้องเก็บของใต้บันได—ซอกมุมที่เขาไม่ได้ย่างกรายเข้ามาเลยนับตั้งแต่วันที่ ‘กานต์’ น้องสาวฝาแฝดของเขาจากไปอย่างกะทันหัน หน้าจอโทรศัพท์ในมือสั่นระรัว ข้อความจากแอปพลิเคชันสีดำสนิทเด้งขึ้นมาอีกครั้งราวกับจะเยาะเย้ยลมหายใจที่ติดขัดของเขา [แอดมินนิรนาม]: ซ่อนตัวเก่งนี่กรณ์... แต่คิดเหรอว่าความมืดจะซ่อนบาปที่แกทำไว้กับน้องสาวได้? เปิดลิ้นชักโต๊ะไม้ตัวนั้นสิ ของขวัญรอแกอยู่... ปลายนิ้วของกรณ์สั่นเทาขณะกดปิดหน้าจอเพื่อตัดสัญญาณ บรรยากาศรอบตัววังเวงจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นโครมคราม เสียงฝีเท้าหนักๆ ของสิ่งที่ไล่ล่าเขายังคงวนเวียนอยู่ด้านนอกประตูไม้เก่าๆ นั่น เขาไม่มีทางเลือกอื่น ในเมื่อทางหนีถูกปิดตาย เขาก็ต้องไขปริศนาที่อีกฝ่ายต้องการให้เจอ กรณ์ก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะไม้สักตัวเล็กที่ขาข้างหนึ่งผุพัง ลิ้นชักฝืดสนิทส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดบาดแก้วหูยามเขาออกแรงดึงมันออก ฝุ่นตลบอบอวลจนเขาต้องยกมือขึ้นปัดป่ายอากาศตรงหน้า แสงไฟจากมือถือสาดส่องลงไปในลิ้นชักที่ว่างเปล่า... ยกเว้นสมุดบันทึกปกหนังสีดำเล่มหนึ่งที่นอนนิ่งสนิทอยู่ก้นลิ้นชัก ชื่อที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ แต่คุ้นตาบนหน้าแรก ทำให้ลมหายใจของกรณ์สะดุดกึก *‘บันทึกของกานต์’* เขากลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผากอย่างยากลำบาก นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปสัมผัสปกสมุดที่เย็นเฉียบราวกับผิวหนังของคนตาย ทันทีที่เปิดหน้าแรก กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้แห้งที่ถูกทับไว้ก็ลอยแตะจมูก—กลิ่นเดียวกับที่กานต์ชอบใช้ไม่มีผิดเพี้ยน *“วันที่ 14 ตุลาคม... พี่กรณ์เริ่มเปลี่ยนไปอีกแล้ว เขากลับมาดึก แววตาคู่นั้นไม่ใช่พี่ชายที่แสนดีคนเดิม วันนี้ฉันเห็นเขาคุยกับใครบางคนในห้องทำงาน... คนที่ไม่มีตัวตน”* ข้อความในบรรทัดแรกกรีดลึกลงไปในกลางใจของกรณ์ เขารีบพลิกหน้ากระดาษต่อไปด้วยความร้อนรน มือที่ถือไฟฉายสั่นระริกจนลำแสงไหววับ *“วันที่ 22 พฤศจิกายน... แอปพลิเคชันประหลาดนั่นถูกติดตั้งในมือถือของฉัน มันบอกความลับที่พี่กรณ์พยายามปกปิด มันบอกว่า... อุบัติเหตุเมื่อปีที่แล้วไม่ใช่ความผิดของฉัน แต่เป็น...”* หน้ากระดาษถัดไปถูกฉีกขาดหายไปอย่างไร้ร่องรอย มีเพียงรอยหมึกสีดำเข้มข้นที่ซึมทะลุผ่านกระดาษหลายแผ่น ราวกับเจ้าของสมุดจงใจเขียนมันด้วยความโกรธแค้นและหวาดกลัวถึงขีดสุด กรณ์พยายามเพ่งมองรอยหมึกที่กดทับลงบนหน้ากระดาษแผ่นล่าง พยายามสะกดรอยคำที่ถูกทำลาย *“...พี่...ฆ่า...”* หัวใจของกรณ์กระตุกวูบ โลกทั้งใบคล้ายหมุนเคว้ง ความทรงจำในคืนวันอุบัติเหตุที่เขาพยายามฝังกลบมาตลอดพรั่งพรูย้อนกลับมาในหัว เสียงเบรกเอี๊ยด เสียงกรีดร้อง และกลิ่นคาวเลือด... ในคืนนั้น ใครกันแน่ที่เป็นคนขับรถคันนั้น? ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นจากโทรศัพท์ในมือ ทั้งที่เขาปิดเสียงไว้แล้ว หน้าจอสว่างวาบขึ้นมาเองโดยที่เขาไม่ได้แตะต้องมัน [แอดมินนิรนาม]: อ่านความจริงจบแล้วใช่ไหมกรณ์? น้องสาวแกพยายามปกป้องความลับนี้ แต่แกกลับเลือกที่จะลืมมัน... ทีนี้ หันหลังกลับไปมองที่มุมห้องสิ เจ้าของสมุดตัวจริงเขามารอรับคืนแล้วนะ ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านจากสันหลังขึ้นสู่ท้ายทอย ขนทั่วร่างลุกชัน ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้กับพื้นห้องเก็บของ กลิ่นหอมของดอกไม้แห้งไม่ได้มาจากสมุดบันทึกในมืออีกต่อไปแล้ว... แต่มันลอยอบอวลอยู่ข้างใบหูของเขา พร้อมกับเสียงลมหายใจแผ่วเบาที่เย็นเฉียบกระซิบชิดริมฝีปาก *“พี่คะ... เอาสมุดของหนูคืนมานะ”* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในความมืดด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ