เกมซ่อนหาแห่งความตาย

*แกรก... แกรก...* เสียงโซ่โลหะที่ลากครูดไปกับพื้นปูนซีเมนต์หยาบๆ ในห้องเก็บของชั้นใต้ดิน ดังสะท้อนก้องกังวานเสียดแทงประสาทสัมผัส กรณ์กลั้นหายใจ หัวใจของเขาเต้นรัวกระหน่ำราวกับจะทะลุกระดูกซี่โครงออกมา ความมืดมิดสนิทไร้แสงดาวเข้ากลืนกินทุกอณูอากาศจนมองไม่เห็นแม้แต่ฝ่ามือของตัวเอง ความหนาวยะเยือกแล่นริ้วขึ้นมาจากไขสันหลัง แผ่ซ่านไปทั่วร่างจนปลายนิ้วชาดิ่ง เขายกมือขึ้นสัมผัสเหงื่อที่ไหลโทรมหน้าผากอย่างเงียบเชียบที่สุด พยายามควบคุมลมหายใจไม่ให้เสียงดังเล็ดลอดออกไป ทว่าในจังหวะนั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกั๊กก็สว่างวาบขึ้นมาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย แสงสีฟ้าอมขาวสาดกระทบใบหน้าซีดเผือดของเขาให้เห็นเป็นเงาดำทะมึน **[แอดมินนิรนาม]:** *ไฟฉับพลัน ดับฝันสลาย... ยินดีต้อนรับสู่ "เกมซ่อนหาแห่งความตาย" ค่ะ* **[แอดมินนิรนาม]:** *กติกาง่ายดายเหลือเกิน ฉันให้เวลาพวกคุณ 10 นาทีในการหาที่ซ่อนตัวให้มิดชิดที่สุดในตึกร้างแห่งนี้ ส่วน "ผู้ไล่ล่า" จะเริ่มออกเดินตามหาตอนเที่ยงคืนตรง* **[แอดมินนิรนาม]:** *จำไว้นะคะ... ใครที่ถูกหาก่อน หรือส่งเสียงร้องออกมาแม้แต่นิดเดียว จะต้องถูกควักวิญญาณออกมาชดใช้บาปในอดีต เริ่มนับถอยหลัง... ณ บัดนี้!* หน้าจอนับถอยหลังสีแดงฉานปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับตัวเลขที่เริ่มเดินถอยหลังอย่างโหดเหี้ยม: **09:59... 09:58...** มือของกรณ์สั่นเทาขณะที่เขาพยายามกดแป้นพิมพ์เพื่อติดต่อเพื่อนสนิทที่อยู่คนละมุมตึกอย่างสุดชีวิต **[กรณ์]:** พิมพ์! เธอเห็นข้อความรึยัง แอดมินมันเริ่มเกมบ้าอะไรอีกแล้วเนี่ย? **[พิมพ์]:** *[กำลังพิมพ์...]* ฉันเห็นแล้ว! กรณ์... ฉัน... ฉันกลัวเหลือเกิน เสียงลากโซ่นั่นมันดังมาจากทางบันไดหนีไฟฝั่งฉันด้วย มันใกล้เข้ามาทุกทีแล้วนะ! **[กรณ์]:** ตั้งสติก่อนพิมพ์ เธอซ่อนอยู่ไหน? ล็อคประตูหรือยัง? **[พิมพ์]:** ฉันหลบอยู่ในห้องแล็บเคมีเก่า ชั้นสอง... ประตูมันฝืดมาก ฉัน... ฉันพยายามดันตู้เหล็กมาบล็อกไว้แล้ว แต่ฉันได้ยินเสียงฝีเท้า... เสียงฝีเท้าม้นกำลังเดินขึ้นบันไดมาแล้วจริงๆ กรณ์! ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความแชทกลุ่มเด้งขึ้นมาอีกครั้ง ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว **[แอดมินนิรนาม]:** *มีคนตื่นเต้นจนตัวสั่นและส่งเสียงดังเกินไปแล้วนะคะ... แบบนี้ไม่น่ารักเลย* **[พิมพ์]:** กรณ์... ช่วยด้วย! มัน... หน้าจอแชทของพิมพ์ค้างไปดื้อๆ พร้อมกับเสียงกรีดแหลมสูงที่ดังทะลุเพดานตึกร้างลงมา—เสียงกรีดร้องที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ก่อนจะถูกตัดขาดหายไปในลำคออย่างกะทันหัน ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นมาปิดปากเอาไว้! "พิมพ์!" กรณ์หลุดปากอุทานออกมาเบาๆ ด้วยความลืมตัว ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน เขารู้ดีว่าการส่งเสียงคือการฆ่าตัวตาย แต่วินาทีนี้ความเป็นห่วงเพื่อนสนิทกลับมีมากกว่าสัญชาตญาณการเอาตัวรอด ความเงียบงันกลับมาปกคลุมอีกครั้ง ทว่ามันไม่ใช่ความเงียบที่สงบสุข มันคือความเงียบที่เต็มไปด้วยแรงกดดัน ราวกับอากาศรอบตัวกำลังถูกสูบออกไปทีละน้อย กรณ์ค่อยๆ ก้าวเท้าถอยหลังอย่างระมัดระวัง รองเท้าผ้าใบเหยียบลงบนเศษกระจกแตกละเอียดจนเกิดเสียง *กรี้บ* เบาหวิว แต่ในความเงียบนี้ มันกลับดังราวกับเสียงฟ้าผ่า กึก... เสียงฝีเท้าที่หยุดชะงักลงตรงหน้าประตูห้องเก็บของที่กรณ์ซ่อนอยู่ ทำให้ลมหายใจของเขาติดขัด ร่างกายแข็งทื่อเป็นหิน แสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างบานเกล็ดพัดพาเงาดำทึบปนเปื้อนกลิ่นสาบสร่างของซากศพและสนิมเหล็กเข้ามาแตะจมูก เงาดำสูงใหญ่ทาบทับลงบนบานประตูกระจกฝ้าด้านหน้า เงาร่างนั้นบิดเบี้ยวผิดสัดส่วน แขนข้างหนึ่งยาวผิดมนุษย์นาและลากยาวไปกับพื้น พร้อมกับเสียงโซ่เหล็กกระทบพื้น *แกรก... แกรก...* ที่หยุดลงตรงหน้าพอดี มือสีเทาซีดไร้เลือด ค่อยๆ ยื่นออกมาสัมผัสกับลูกบิดประตูช้าๆ... กรณ์ก้าวถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นวางเอกสารเก่า เสียงหัวใจของเขาเต้นโครมครามจนแทบจะทะลักออกมานอกอก มือขวาคว้าท่อนเหล็กขึ้นมาถือไว้มั่นเพื่อเตรียมรับมือกับความตายที่กำลังจะมาเยือน *แอด...* เสียงบานประตูไม้เก่าแก่ถูกผลักเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าภายใต้ความมืดสนิท—ใบหน้าที่ไม่มีดวงตา มีเพียงรอยยิ้มฉีกกว้างถึงใบหูและรอยแผลเป็นคุ้นตาที่สลักฝังใจกรณ์มาตลอดหลายปี ดวงตากรณ์เบิกโพรงด้วยความตกตะลึงจนหยาดน้ำตาไหลพราก เมื่อเงาดำนั้นเอ่ยกระซิบด้วยเสียงแหบพร่าที่เขาจำได้แม่นยำยิ่งกว่าสิ่งใด "พี่คะ... หาหนีี้นานจังเลยนะ... มาเล่นซ่อนหากันต่อเถอะค่ะ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดในตอนนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าความลับที่ค่อยๆ คลี่คลายจะทำให้หัวใจของทุกท่านเต้นระส่ำไม่แพ้กัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ "แมวดำใต้แสงจันทร์"