สมาชิกใหม่ปรากฏตัว

กลิ่นอับชื้นของฝุ่นผงและกลิ่นคาวสนิมจางๆ ลอยคละคลุ้งอยู่ในความมืดมิดของห้องเก็บของใต้ถุนตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ แสงไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือของกรณ์สั่นไหววูบวาบตามแรงหายใจหอบถี่ เขากำด้ามเหล็กเส้นในมือแน่นจนข้อต่อกระดูกขึ้นสีขาวโพลน ดวงตาคู่คมจดจ้องร่างของหญิงสาวที่เพิ่งทรุดตัวลงนั่งคุกเข่ากระแทกพื้นด้วยความหมดแรง ไม่ใช่ใครอื่น—แต่เป็นพิมพ์ ที่เนื้อตัวมอมแมมและแววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด พร้อมกับโทรศัพท์มือถือในมือของเธอที่กำลังสว่างวาบด้วยหน้าจอแชทสีดำเช่นเดียวกัน! "พิมพ์..." เสียงของกรณ์แหบพร่าจนแทบจะกลืนหายไปกับความเงียบงัน "เธอ... มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง แล้วมือถือในมือเธอนั่น..." พิมพ์ยังคงสั่นเทา ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง ดวงตาเบิกโพ้างราวกับเพิ่งผ่านพ้นขุมนรกมาหมาดๆ เธออ้าปากพะงาบๆ คล้ายอยากจะเอื้อnเอ่ยคำพูดบางอย่าง แต่มีเพียงเสียงสะอื้นไห้ที่หลุดรอดออกมาจากลำคอ *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนเตือนข้อความแชทดังขึ้นอย่างเฉียบพลัน ท่ามกลางความเงียบสงัด มันบาดลึกเข้าไปในประสาทสัมผัสของทั้งคู่จนกรณ์สะดุ้งสุดตัว หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของพิมพ์สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับชื่อบัญชีผู้ใช้ใหม่ที่ถูกเพิ่มเข้ามาในกลุ่มแชทมรณะ แทนที่ของ "ธนา" ที่เพิ่งจบชีวิตลงอย่างสยดสยองไปเมื่อเที่ยงคืนวาน *[ระบบ]: สมาชิกใหม่ "P_Phim" ได้เข้าร่วมกลุ่ม* กรณ์ก้าวเข้าไปใกล้เพื่อนสนิทด้วยความเร็ว มือหนาพยายามจะคว้าโทรศัพท์เครื่องนั้นออกจากมือของเธอ แต่ทว่า... นิ้วเรียวของพิมพ์กลับกดแป้นพิมพ์รัวเร็วราวกับถูกสะกดจิต สายตาของเธอยังคงจดจ้องหน้าจอสีดำสนิทนั้นไม่กะพริบ "อย่า..." พิมพ์เปล่งเสียงกระซิบแหบแห้ง มือสั่นเทาขณะพิมพ์ข้อความส่งเข้ากลุ่มแชท "กรณ์... หนีไป... มันบังคับฉัน..." *[P_Phim]: ช่วยด้วย... ใครก็ได้ ช่วยฉันที ฉันไม่อยากตายเหมือนพี่ธนา...* ข้อความถูกส่งออกไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับไอคอนรูปดวงตาปริศนาสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นมุมขวาบนของหน้าจอแชททันที บรรยากาศรอบตัวในห้องเก็บของอับทึบพลันเย็นเยียบลงอย่างฉับพลัน ลมหายใจของพวกเขากลายเป็นไอสีขาวจางๆ ทั้งๆที่เป็นยามค่ำคืนในฤดูร้อน "พิมพ์ ตั้งสติหน่อย!" กรณ์กrชากเสียงต่ำ พยายามดึงสติเพื่อนสาว "เธอกดเข้าไปในลิงก์อะไร ทำไมถึงโดนดึงเข้ามาในกลุ่มนี้ได้! ธนาตายไปแล้วนะ เธอก็รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเขา!" พิมพ์เงยหน้าขึ้นช้าๆ แววตาที่มองกรณ์เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง น้ำตาใสๆ ไหลอาบแก้มเนียนที่เปื้อนคราบเขม่าควัน "ฉัน... ฉันไม่ได้ตั้งใจ" พิมพ์สะอื้นฮายจนตัวโยน "ตอนที่ฉันกำลังเชحโค้ดในห้องคอมพ์... มือถือของธนาที่ทิ้งไว้บนโต๊ะทำงานของเขา อยู่ๆ มันก็สั่นขึ้นมา หน้าจอมันล็อคแล้วแสดงชื่อฉัน... ฉันแค่กดยืนยันตัวตนเพราะคิดว่าเป็นระบบแจ้งเตือนความปลอดภัยของมหา'ลัย... แต่พอกดปุ๊บ ภาพในห้องนั้นก็ดับวับ... แล้วฉันก็มาโผล่อยกี่นี่... พร้อมกับแชทนี้ที่เด้งขึ้นมาเอง!" กรณ์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมาชัดเจน สมองอันชาญฉลาดกำลังประมวลผลสถานการณ์อย่างรวดเร็ว นี่ไม่ใช่ความบังเอิญ... มันคือการเจาะจง ตัวตนเบื้องหลังแชทมรณะนี้กำลังเล่นเกมจิตวิทยาที่โหดร้าย มันต้องการดึงคนใกล้ตัวเขาเข้ามาทีละคน เพื่อทำลายสติสัมปชัญญะของเขาให้พังทลายลงทีละน้อย *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่จากเครื่องของพิมพ์ แต่เป็นโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อกั๊กของกรณ์เอง *[แอดมินนิรนาม]: ยินดีต้อนรับสมาชิกใหม่ สู่บทเรียนที่สอง... "ความลับของเพื่อนสนิท"* *[แอดมินนิรนาม]: กฎข้อที่หนึ่งของคืนนี้: ภายในเวลา 10 นาที พิมพ์ต้องบอกความลับดำมืดที่สุดที่เธอปกปิดกรณ์ไว้ หากไม่พูด... สมาชิกใหม่จะต้องถูกลงทัณฑ์เช่นเดียวกับธนา* กรณ์หันขวับกลับมามองหน้าพิมพ์ทันที หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดระแวง ความลับงั้นหรือ? เพื่อนสนิทที่คบกันมานานหลายปีอย่างพิมพ์ จะมีความลับอะไรที่ต้องปกปิดเขาด้วย? "พิมพ์..." กรณ์เอ่ยชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป ความอ่อนโยนถูกแทนที่ด้วยความระแวงแคลงใจ "เธอมีความลับอะไรกับฉัน?" พิมพ์สะดุ้งโหย่ง ดวงตาคู่สวยหลบสายตาคมกริบของกรณ์ทันที เธอเม้มปากแน่นจนหอบหายใจถี่กระชั้น มือที่ถือโทรศัพท์กำแน่นจนนิ้วมือซีดเซียว "เปล่า... ไม่มีอะไรนะกรณ์ นายอย่าไปเชื่อมัน!" พิมพ์ปฏิเสธเสียงสั่น ลุกลี้ลุกลนจนผิดสังเกต "มันโกหก! มันแค่อยากยุยงให้เราแตกคอกัน!" "ถ้าไม่มี แล้วเธอจะกลัวทำไม?" กรณ์ก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอ น้ำเสียงกดดันและจริงจัง "มองหน้าฉัน พิมพ์! เธอกำลังซ่อนอะไรอยู่ ทำไมแอดมินถึงรู้ว่าเธอมีความลับ?" บรรยากาศภายในห้องเก็บของตึงเครียดจนแทบขาดผึ่ง เสียงนาฬิกาดิจิทัลจากหน้าจอโทรศัพท์ของทั้งคู่เริ่มนับถอยหลัง *09:59... 09:58...* ทุกวินาทีที่ผ่านไปคือลมหายใจที่ถูกบีบให้สั้นลง พิมพ์น้ำตาไหลพรั่งพรูออกมามากกว่าเดิม ร่างกายสั่นเทิ้มราวกับลูกนกตกน้ำ เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากล้าๆ กลัวๆ กับกรณ์ ใบหน้าของเธอบ่งบอกถึงความเจ็บปวดทรมานราวกับกำลังถูกแผดเผาด้วยไฟนรก "ฉัน... ฉันขอโทษกรณ์..." พิมพ์สะอื้นจนตัวโยน เสียงของเธอขาดหายไปในลำคอ "วันที่น้องสาวของนายตาย... วันที่หลินตกตึก... ฉัน... ฉันไม่ได้อยู่หอพักคนเดียวอย่างที่เคยบอกนาย..." กรณ์ชะงักกึก ลมหายใจสะดุดกṂก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ความทรงจำอันเจ็บปวดเกี่ยวกับการจากไปของ "หลิน" น้องสาวฝาแฝดผู้เป็นที่รักยิ่ง พรั่งพรูเข้าใส่สมองราวกับคลื่นพายุ "เธอ... หมายความว่ายังไง?" กรณ์เค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาดำมืดเต็มไปด้วยรังสีอำมหิตที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่เคยคิดว่าจะมี พิมพ์หลบสายตาอีกครั้ง เธอซบหน้าลงกับฝ่ามือ ร่างกายสั่นสะท้านอย่างน่าเวทนา ก่อนจะกระซิบถ้อยคำที่ทำให้โลกทั้งใบของกรณ์พังทลายลงในพริบตา "คืนนั้น... ฉันอยู่กับธนา... และคนที่ผลักหลินลงมาจากดาดฟ้า ไม่ใช่ใครอื่น... แต่คือ..." *พรึบ!* จู่ๆ ไฟฉายในมือของกรณ์ก็ดับวับสนิท ความมืดมิดสนิทไร้แสงดาวเข้ากลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวทันที พร้อมกับเสียงฝีเท้าปริศนาที่ดังขึ้นจากมุมมืดลึกเข้าไปในห้องเก็บของ—เสียงลากโซ่โลหะที่กระทบพื้นปูนดัง *แกรก... แกรก...* ใกล้เข้ามาทุกที! จากใจ "แมวดำใต้แสงจันทร์": หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะร่วมลุ้นระทึกไปกับความลับดำมืดนี้ด้วยกันนะคะ