รอดหวุดหวิด

เศษไม้กระเด็นบาดผิวแก้มจนแสบแปลบ กลิ่นควันไฟฉุนจัดตีรวนเข้าจมูกจนกรณ์สำลักออกมาเป็นชุดใหญ่ แสงสีส้มวาบสะท้อนผ่านม่านตาที่เบิกโพงด้วยความตื่นตระหนก เปลวเพลิงสีแดงฉานกำลังเลียเล็มขอบประตูไม้เก่าๆ ในห้องพักหมายเลข 404 อย่างบ้าคลั่ง เสียงลั่นเปรี๊ยะๆ ของโครงสร้างที่ถูกไฟเผาไหม้ดังแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นระรัวราวกับจะทะลุอก *ตาแก... ต้องชดใช้แล้วนะคะ* ข้อความจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่เพิ่งดับมืดลงยังคงติดตา กรณ์ไม่มีเวลาแม้แต่จะคิดว่าใครคือเจ้าของข้อความนั้น หรือประโยคนั้นหมายถึงอะไร ในเมื่อความตายกำลังไล่หลังมาหายใจรดต้นคอ ความร้อนแผดเผาจนผิวหนังรู้สึกได้ถึงไอระอุ เพดานห้องเริ่มมีสะเก็ดไฟร่วงกราวลงมาเหมือนหิมะสีดำ เก้าอี้ไม้สักหนักอึ้งถูกยกขึ้นด้วยพละกำลังทั้งหมดที่มี กรณ์กัดฟันกรอดจนกรามขึ้นสันนูน ดวงตาคู่คมจ้องมองบานกระจกหน้าต่างที่ปิดตายด้วยความสิ้นหวังระคนมุ่งมั่น "ให้มันรู้ไปสิ..." เขากระซิบกับตัวเอง เสียงแหบพร่าท่ามกลางเสียงคำรามของเปลวไฟ *โครม!* เสียงเก้าอี้กระแทกเข้ากับกระจกหน้าต่างครั้งแรก เสียงแตกกระจายดังสนั่นคมกริบ ตามด้วยครั้งที่สองที่ใช้แรงเหวี่ยงทั้งหมดพุ่งชนทะลุออกไป เศษกระจกคมกริบบาดแขนและลำตัวจนเลือดสีแดงสดซึมผ่านเสื้อผ้าเนื้อบาง แต่ความเจ็บปวดเหล่านั้นเทียบไม่ได้เลยกับความตายที่กำลังไล่ล่า กรณ์ไม่รอช้า ใช้มือเปล่าปัดเศษกระจกที่เหลือออกจากขอบหน้าต่างอย่างไร้ความปรานี ก่อนจะพุ่งตัวมุดออกไปข้างนอกอย่างไม่คิดชีวิต ร่างของเขากลิ้งตกลงบนพื้นระเบียงหนีไฟภายนอกตึก เสียงหอบหายใจดังเฮือกใหญ่ แผ่นอกกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรงขณะที่สายตาเหลียวกลับไปมองห้องพักของตนเอง ภาพที่เห็นทำให้ลมหายใจแทบสะดุด เปลวเพลิงโหมกระหน่ำกลืนกินพื้นที่ภายในห้อง 404 จนหมดสิ้นภายในเวลาไม่กี่วินาที ราวกับว่ามีใครบางคนราดน้ำมันเตรียมไว้รอท่าแล้ว ไม่มีทางที่เพลิงไหม้ธรรมดาจะลุกลามได้รวดเร็วและรุนแรงขนาดนี้ หน้าจอโทรศัพท์ในมือสั่นเตือนขึ้นมาอีกครั้งท่ามกลางความมืดมิดของระเบียงชั้นสี่ กรณ์สะดุ้งสุดตัว รีบกดเปิดหน้าจอด้วยนิ้วมือที่สั่นเทา แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นในความมืดเผยให้เห็นข้อความใหม่จากแอปพลิเคชันแชทสีดำสนิท—แอปพลิเคชันที่เขาอยากจะลบทิ้งเสียให้รู้แล้วรู้รอด แต่ทำไม่ได้ **แอดมินนิรนาม:** "หนีเก่งนี่คะ... กรณ์ แต่คิดเหรอคะว่าเกมนี้มันจบลงแค่นี้? ความลับเรื่องน้องสาวของคุณ... ยังรอให้คนอื่นมาขุดคุ้ยอยู่นะคะ" หัวใจของกรณ์กระตุกวูบ ชื่อของ "กานดา" น้องสาวฝาแฝดผู้ล่วงลับถูกหยิบยกขึ้นมาขยี้ซ้ำๆ แผลเป็นในใจที่พยายามกลบฝังไว้ถูกมือปริศนากระชากให้ฉีกขาดอีกครั้ง ในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนกำลังวิ่งขึ้นบันไดหนีไฟใกล้เข้ามา เสียงเหล็กกระทบกันดังเอี๊ยดอ๊าดท่ามกลางความเงียบงัดของยามวิกาล กรณ์หันขวับไปมองความมืดเบื้องหน้าด้วยความระแวง สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องเตือนภัยขั้นสูงสุด เงาร่างสูงโปร่งของใครคนหนึ่งก้าวพ้นขอบประตูกรงเหล็กหนีไฟออกมา แสงไฟจากเสาไฟฟ้าริมถนนสาดส่องกระทบใบหน้าของบุคคลนั้นพอดี... ไม่ใช่ใครอื่น—แต่เป็นพิมพ์ ที่เนื้อตัวมอมแมมและแววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด พร้อมกับโทรศัพท์มือถือในมือของเธอที่กำลังสว่างวาบด้วยหน้าจอแชทสีดำเช่นเดียวกัน! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับตอนนี้นะคะ แมวดำใต้แสงจันทร์