การตัดสินใจครั้งสุดท้าย

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของหยาดฝนที่ผสมปนเปกันในอากาศ ทำให้โพรงจมูกของกรณ์แสบร้อนจนแทบอาเจียน แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ สาดส่องเงาดำทอดยาวบิดเบี้ยวบนพื้นปูนเปลือยของชั้นใต้ดินอาคารร้าง หัวใจของเขาเต้นรัวกระหน่ำราวกับมีกลองเพลิงรัวอยู่ภายในอกซี่โครง เสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอที่ดังสลับกันระหว่างลำโพงโทรศัพท์มือถือในมือและอากาศว่างเปล่าเบื้องหลัง ทำให้นักศึกษาหนุ่มผู้สุขุมมาตลอดทางต้องกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคออย่างยากลำบาก "แกร๊ก..." เสียงบานประตูเหล็กหนาหนักที่ถูกผลักเปิดออกเผยให้เห็นห้องควบคุมหลัก (Control Room) ที่เต็มไปด้วยจอคอมพิวเตอร์รุ่นเก่าตั้งเรียงรายนับสิบจอ แสงสีฟ้าจากหน้าจอมอนิเตอร์สาดส่องกระทบใบหน้าซีดเผือดของกรณ์ เม็ดเหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผมและแผ่นหลังจนเสื้อเชิ้ตชุ่มโชก เขาไม่มีทางถอยหลังกลับอีกแล้ว เมื่อเบื้องหลังคือทางตันที่ถูกปิดตาย และเบื้องหน้าคือจุดกำเนิดของเกมมรณะที่พรากชีวิตผู้คนไปทีละคน มือสั่นเทาของกรณ์ยกสมาร์ทโฟนขึ้น หน้าจอแชทสีดำสนิทของแอปพลิเคชันปริศนากำลังรันข้อความอัตโนมัติอย่างบ้าคลั่ง *[แอดมิน]: ยินดีต้อนรับสู่สถานีสุดท้ายค่ะ คุณกรณ์* *[แอดมิน]: คุณเดินมาไกลมาก... ไกลเกินกว่าจะหันหลังกลับแล้วนะ* *[แอดมิน]: ไหนๆ ก็มาถึงห้องควบคุมนี้แล้ว ช่วยตอบคำถามข้อสุดท้ายให้ฉันชื่นใจหน่อยสิคะ... ว่าการตายของ 'กานดา' น้องสาวฝาแฝดของคุณ มันเป็นอุบัติเหตุ หรือฝีมือใครกันแน่?* ชื่อนั้น... ชื่อที่เขาพยายามฝังกลบมันไว้ในส่วนลึกที่สุดของความทรงจำ ชื่อของน้องสาวที่จมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของแม่น้ำในคืนฝนตกเมื่อสามปีก่อน ความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจมาตลอดทำให้เขาก้าวขาไม่ออก กรณ์กัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือด รสชาติเค็มปร่าในปากช่วยดึงสติอันกระเจิดกระเจิงให้กลับเข้าร่าง "แกเป็นใครกันแน่..." กรณ์เค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องควบคุมที่ว่างเปล่า ทว่ากลับรู้สึกเหมือนมีสายตานับร้อยคู่กำลังจ้องมองมาจากความมืดมิด *ติ๊ด!* เสียงสัญญาณเตือนภัยจากคอมพิวเตอร์เครื่องหลักดังขึ้น จอภาพทั้งหมดนับสิบจอพร้อมใจกันเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ข้อความภาษาอังกฤษตัวพิมพ์ใหญ่ปรากฏขึ้นพร้อมกันว่า **[SYSTEM OVERRIDE: 99%]** ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็หยุดลงตรงกรอบประตูห้องควบคุม กรณ์สะดุ้งสุดตัว หมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับความจริง ทว่าสิ่งที่ยืนอยู่ตรงนั้น... กลับไม่ใช่เงาร่างปีศาจหรือฆาตกรโรคจิตตามที่จินตนาการไว้ ร่างของหญิงสาวในชุดนักศึกษาเปียกโชก เรือนผมยาวปรกใบหน้าขาวซีด เธอกำลังถือสมาร์ทโฟนที่หน้าจอสว่างวาบ พิมพ์... เพื่อนสนิทผู้เชี่ยวชาญด้านไอทีที่ควรจะปลอดภัยอยู่ห่างจากที่นี่หลายกิโลเมตร กำลังยืนจ้องมองเขาด้วยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวผิดไปจากธรรมชาติ "พ... พิมพ์?" กรณ์เบิกตากว้าง หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ลมหายใจสะดุดกึก "เธอ... มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? แล้วโทรศัพท์ของเธอ..." พิมพ์ไม่ได้ตอบคำถาม เธอยกมือขึ้นทัดผมเปียกชุ่ม รอยยิ้มบนเรียวปากสวยนั้นเย็นเยียบจนน่าขนลุก ดวงตาคู่นั้นว่างเปล่าไร้ซึ่งแววตาของเพื่อนสนิทที่เขาเคยรู้จัก น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาไม่ใช่เสียงของพิมพ์คนเดิมอีกต่อไป หากแต่เป็นเสียงสังเคราะห์แหบพร่าแบบเดียวกับในแอปพลิเคชันแชทมรณะ "ก็บอกแล้วไงคะกรณ์..." พิมพ์เอียงคอเล็กน้อย ดวงตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา "ว่าทุกคนล้วนมี 'ความลับ' ที่ซ่อนเอาไว้... และเธอก็เป็นคนเลือก 'เกม' นี้ด้วยตัวเอง ตั้งแต่วินาทีที่เธอกดรับลิงก์นั้นแล้วนะ" สิ้นเสียงคำพูดนั้น หน้าจอคอมพิวเตอร์ทุกเครื่องในห้องควบคุมก็ดับวูบลงพร้อมกัน ความมืดสนิทโรยตัวลงปกคลุมทั่วทั้งห้อง ทิ้งให้กรณ์ยืนเคว้งคว้างอยู่ระหว่างความจริงอันโหดร้ายและคำลวงที่ถักทอขึ้นอย่างแนบเนียน มือของพิมพ์เอื้อมแตะลงบนไหล่ขวาของเขาเบาๆ พร้อมกับเสียงกระซิบที่ข้างหูในความมืดมิดว่า... *"ตาเธอเป็นผู้เล่นคนสุดท้ายแล้วนะ... ลาก่อนค่ะ"* แมวดำใต้แสงจันทร์ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางระทึกขวัญมาจนถึงปลายองค์ที่ 2 นี้ด้วยกันนะคะ