เมื่อเงินเปลี่ยนสถานะ

เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันธนาคารสีดำสนิทดังขึ้น *ติ๊ง!* ยอดเงินคงเหลือถูกอัปเดตเป็นตัวเลขเก้าหลักที่ยาวเหยียดจนแทบจะล้นหน้าจอสมาร์ทโฟนราคาแพงลิบ ลินดาปัดหน้าจอนั้นทิ้งอย่างไร้เยื่อใยราวกับมันเป็นแค่เศษกระดาษไร้ค่า เธอยกเรียวขาไขว่ห้างบนโซฟาหนังแท้ราคาเจ็ดหลักในห้องรับรองพิเศษของงานประมูลระดับประเทศ สายตากวาดมองร่างของชายหนุ่มที่ครั้งหนึ่งเคยประกาศกร้าวต่อหน้าสื่อมวลชนว่าเธอเป็นแค่ "ผู้หญิงน่ารำคาญที่ไร้ประโยชน์" แต่ดูเขาตอนนี้สิคะ... คีย์—ทายาทตระกูลใหญ่ผู้เคยเชิดหน้าชูตาและเหยียดหยามเธอด้วยหางตา กำลังคุกเข่าอยู่บนพรมเปอร์เซียราคาแพง มือหนาสั่นเทาจนแทบจะจับชายเสื้อสูทของเธอไม่มั่น สภาพของเขาในยามนี้ช่างน่าสมเพชเสียจนชาเขียวแก้วร้ายอย่างดิฉันอดไม่ได้ที่จะยกมุมปากขึ้นยิ้มเยาะอย่างสะใจ "ลินดา... ผมขอร้องล่ะ" เสียงทุ้มที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งบัดนี้แหบพร่าและสั่นเครือ "บริษัทของครอบครัวกำลังจะล้มละลาย หุ้นทั้งหมดดิ่งลงเหวเพราะถูกถอนทุนกัปตันตระกูลใหญ่... มีแค่คุณคนเดียวที่จะช่วยพวกเราได้ในตอนนี้" "ช่วยคุณงั้นหรือคะ?" ลินดาเอ่ยทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราلใบมีดโกนที่อาบยาพิษ เธอยื่นปลายนิ้วเรียวสวยที่สวมแหวนเพชรเม็ดโตไปเชยคางของอดีตคู่หมั้นขึ้นบังคับให้เขาต้องสบตา "คุณลืมไปแล้วหรือคะคีย์ ว่าคนที่คุณเคยผลักไสไล่ส่งจนเกือบไม่มีแผ่นดินจะเดินเมื่อสามเดือนก่อน คือคนเดียวกับที่คุณกำลังมานั่งคุกเข่าอ้อนวอนอยู่ตรงนี้" คีย์สะอื้นในลำคอ ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาและสะอาดสะอ้านบัดนี้เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและความหวาดกลัว เขารู้ดีว่าหากลินดาไม่ยื่นมือเข้าช่วย ตระกูลของเขาไม่เพียงแต่จะล้มละลาย แต่จะต้องกลายเป็นบุคคลล้มละลายที่ไม่มีที่ยืนในสังคมไฮโซแห่งนี้อีกต่อไป "ผมสำนึกผิดแล้ว... ทุกอย่างที่ผมทำลงไปมันเป็นเพราะความโง่เขลาของผมเอง!" คีย์พยายามจะเอื้อมมือมาคว้าข้อเท้าของเธอ แต่ลินดาชักเท้าหลบอย่างรวดเร็วด้วยความรังเกียจ สายตาของเธอแข็งกร้าวขึ้นวูบหนึ่งเมื่อนึกถึงหยาดน้ำตาของเธอเองในอดีต—วันที่เธอเคยโง่งอมอบหัวใจและทรัพย์สินทັງหมดให้เขา แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือการหักหลังและรอยยิ้มเย้ยหยัน "ความสำนึกผิดของคุณมันราคาถูกเกินไปค่ะคีย์" ลินดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ชุดเดรสสั่งตัดพิเศษจากห้องเสื้อชื่อดังรับกับสัดส่วนโค้งเว้าอย่างสม ในห้องรับรองกว้างขวาง สายตาของผู้คนนับสิบที่มาร่วมงานต่างจับจ้องมาที่เหตุการณ์นี้ด้วยความตกตะลึง ไม่มีใครคาดคิดว่าคุณหนูสายเปย์ผู้เงียบ "คุณต้องการอะไรผมยอมทั้งนั้น... จะให้ผมทำอะไรผมทำได้หมด ขอแค่คุณเซ็นเช็คใบนั้น..." คีย์ละล่ำละลักละโมบ เขารู้ว่าระบบการช็อปปิ้งมหาเทพของลินดาสามารถเนรมิตทุกอย่างได้ในพริบตา เม็ดเงินในมือเธอมหาศาลเสียยิ่งกว่างบประมาณของกระทรวงบางกระทรวงเสียอีก ลินดาหัวנסเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไพเราะแต่กลับทำให้คนที่ได้ยินรู้สึกหน Icy สันหลังวาบ เธอก้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของอดีตคู่หมั้นที่กำลังหมดสภาพ "จำวันที่ฉันต้องยืนตากฝนรอคุณหน้าคฤหาสน์ได้ไหมคะ? วันนั้นคุณบอกว่าฉันไม่มีค่าพอที่จะแม้แต่จะเหยียบเข้าไปข้างใน... งั้นวันนี้ ฉันจะให้คุณได้รู้ซึ้งถึงความรู้สึกของการไม่มีค่าบ้างนะคะ" เธอยืดตัวตรง สะบัดหน้าหนีอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะก้าวเดินออกไปจากห้องรับรอง ทิ้งให้คีย์ทรุดฮวบลงกับพื้น ร้องไห้ฟูมฟายอย่างไร้ศักดิ์ศรี ท่ามกลางเสียงซุบซิบนินทาของแขกเหรื่อที่ต่างรุมประณามความหน้าไม่อายของเขา ทว่า... เมื่อลินดาก้าวพ้นประตูกระจกใสของงานประมูลออกสู่ลานจอดรถด้านนอก ความเย็นยะเยือกของลมยามค่ำคืนก็ปะทะเข้ากับผิวแก้วอย่างจัง แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของเธอไม่ใช่บรรยากาศรอบตัว หากแต่เป็นร่างสูงโปรดของใครบางคนยืนพิงรถสปอร์ตหรูคันงามรออยู่ก่อนแล้ว รอยยิ้มเจ้าเล่ห์แต่แฝงความอบอุ่นปรากฏขึ้นที่มุมปากของชายหนุ่มคนนั้น เขาคือคนที่อยู่เคียงข้างเธอในวันที่ยากลำบากที่สุด คนที่ร่วมสร้างอาณาจักรเงินล้านนี้มาด้วยกันตั้งแต่ศูนย์ "จัดการเสร็จแล้วเหรอครับคนสวย?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยทักพร้อมกับยื่นแก้วชาเขียวอุ่นๆ ที่เธโปรดปรานมาให้ ลินดารับแก้วมาถือไว้ ความอุ่นซ่านแผ่ซ่านไปทั่วฝ่ามือ เธอกำลังจะอ้าปากตอบ แต่จู่ๆ เสียงเครื่องยนต์เจ็ตเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวที่บินต่ำลงมาจอดบนลานจอดดาดฟ้าของตึกก็ดังสนั่นหวั่นไหว แรงลมจากใบพัดตีสะบัดเรือนผมยาวสลวยของเธอให้ปลิวไสว ประตูกระจกห้องควบคุมเฮลิคอปเตอร์เลื่อนเปิดออก พร้อมกับร่างของเลขาส่วนตัวที่ถือเอกสารลับสุดยอดก้าวลงมาด้วยใบหน้าตื่นตระหนก มือเรียวของเลขาฯ ยื่นแท็บเล็ตสีดำสนิทที่แสดงข้อความแจ้งเตือนจากระบบหลักมาตรงหน้าเธอ **"แจ้งเตือนฉุกเฉินจากระบบมหาเทพ: ตรวจพบการเคลื่อนไหวของ 'บัญชีเงา' ที่ถูกแช่แข็งไว้เมื่อสามปีก่อน... และตอนนี้มันกำลังถูกถอนเงินออกทั้งหมดโดยบุคคลที่คุณคาดไม่ถึงที่สุดค่ะ"** ขอบพระคุณคุณรี้ดทุกท่านที่แวะมาดื่มด่ำความสะใจในตอนนี้มากๆ เลยนะคะ!