การล่มสลายของอดีตคนสำคัญ

เสียงปรบมือแปะๆ เบาๆ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันราวกับป่าช้าภายในห้องประชุมใหญ่ของตระกูลคีย์ กลิ่นอายของความตึงเครียดแผ่ซ่านจนแทบจะคว้ามาจับต้องได้ ทุกสายตาต่างจดจ้องไปยังร่างระหงในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีขาวบริสุทธิ์ของ ลินดา ผู้หญิงที่พวกมันเคยเหยียบย่ำและมองว่าเป็นเพียงดอกไม้ประดับแจกันราคาถูกในอดีต “ไม่ต้องเสียเวลาส่งคนไปบอกหรอครับ... เพราะผมมารับ 'ภรรยา' ของผมด้วยตัวเองแล้ว” คีย์เอ่ยประโยคทิ้งท้ายที่ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของทุกคน ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง บัดนี้กลับซีดเผือดไร้สีเลือด นัยน์ตาคู่คมฉายแววตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด เมื่อร่างสูงใหญ่ของอดีตคู่หมั้นผู้ล่มจมทรุดกายลงคุกเข่าต่อหน้าเธอ ท่ามกลางบอร์ดบริหารนับสิบชีวิตที่อ้าปากค้างจนแทบจะกลืนคางตัวเองลงไป ลินดาไม่แม้แต่จะชายตากลอกมองร่างที่กำลังสั่นเทาตรงหน้า ปลายเรียวเล็บที่เคลือบเจลใสสะท้อนกับแสงไฟจากโคมระย้าคริสตัล เธอเพียงแค่ยกกาแฟดริปอุ่นๆ ขึ้นจิบช้าๆ ราวกับว่าภาพตรงหน้าเป็นเพียงมดปลวกตัวเล็กๆ ที่ไม่มีค่าแม้แต่จะให้ความสนใจ “ภรรยา?” ลินดาเค้นเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่น่าเกรงขาม “คุณคีย์คะ... คำนี้ใช้พร่ำเพรื่อไปหน่อยหรือเปล่าคะ? ในทะเบียนราษฎร์ ฉันเป็นเจ้าหนี้รายใหญ่ที่สุดของคุณต่างหากล่ะคะ” “ลินดา... ผมขอร้องล่ะ” คีย์กัดฟันกรอด ฝืนศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดเอמהร่าออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ มือหนาที่เคยสะบัดใส่เธออย่างไร้เยื่อใย บัดนี้กลับเอื้อมมาหมายจะแตะชายกระโปรงของเธอ “บริษัทกำลังจะล้มละลาย หุ้นทุกตัวร่วงลงจนติดฟลอร์... มีแค่คุณคนเดียวที่จะช่วยพวกเราได้แล้วนะ!” “ช่วยเหรอคะ?” ลินดาวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะกระจกเสียงดัง ‘กริ๊ก’ ราวกับเสียงกิโยตินที่ตกลงมาตัดขั้วหัวใจของคนตระกูลคีย์ “ตอนที่คุณพาผู้หญิงคนนั้นเข้าบ้าน มาตรฐานของคุณอยู่ที่ไหนคะ? ตอนที่คุณเซ็นอนุมัติเงินกองทุนวิจัยไปละลายเล่นกับโครงการผีๆ นั่น สมองของคุณไปอยู่ที่ตาตุ่มหรือเปล่าคะ?” ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง บอร์ดบริหารอาวุโสหลายคนก้มหน้าหนี ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาหญิงสาวผู้ทรงอำนาจในนาทีนี้ ไม่มีใครกล้าปริปากปกป้องทายาทตระกูลคีย์อีกต่อไปแล้ว ในเมื่ออำนาจการเงินทั้งหมด... อยู่ในมือของเธอ ลินดากวาดสายตาคมกริบมองเอกสารกองโตบนโต๊ะยาว มันคือสัญญาโอนกรรมสิทธิ์หุ้นร้อยละ 51 ที่เหลืออยู่ ซึ่งถูกจำนองไว้กับกองทุนปริศนาที่เธอถือครองเบื้องหลัง ระบบช้อปปิ้งมหาเทพส่งเสียงแจ้งเตือนเบาๆ ในห้วงความคิดของเธอ เป็นระลอกคลื่นแห่งความสะใจที่ตีตื้นขึ้นมาจนเธอต้องยกยมุมปากขึ้นอย่างงดงาม [ติ๊ง! ยืนยันการซื้อกิจการ 'Key Corporation' สำเร็จ 100% สิทธิ์ขาดทางกฎหมายตกเป็นของท่าน สมบูรณ์แบบ] เสียงระบบดังขึ้นในหัว พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมใสที่ปรากฏตัวเลขยอดเงินคงเหลือในบัญชีที่ยาวเหยียดจนนับศูนย์ไม่หมด ความรวยระดับที่สามารถซื้อประเทศเล็กๆ ได้ทั้งประเทศ ทำให้ความรู้สึกขุ่นเคืองในอดีตมลายหายไปจนสิ้น เหลือไว้เพียงความสะใจที่ได้เหยียบย่ำคนอวดดีให้จมดินด้วยเงินตรา “คุณคีย์คะ... รู้จักคำว่า ‘กรรมตามสนอง’ ไหมคะ?” ลินดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวภายใต้รองเท้าส้นสูงแบรนด์ดังก้าวเข้าไปใกล้ร่างที่กำลังคุกเข่า เธอโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทว่าเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก “วันนี้ เมื่อสามปีที่แล้ว คุณเคยบอกฉันว่าผู้หญิงจนๆ อย่างฉันไม่มีวันเอื้อมถึงตระกูลคุณ... แต่วันนี้ ฉันเป็นคนเซ็นอนุมัติไล่พวกคุณออกจากตึกนี้เองค่ะ” “ไม่... ไม่จริง! เธอทำแบบนี้ไม่ได้!” เสียงโวยวายของมารดาคีย์ดังลั่นห้องด้วยความสติแตก นางพุ่งตัวเข้ามาหมายจะจิกหัวลินดา แต่ทว่ายังไม่ทันจะเข้าใกล้ ร่างของนางก็ถูกบอดี้สحาร์ดชุดดำสี่คนรวบตัวไว้ทันทีอย่างไม่ใยดี “เชิญออกไปได้แล้วค่ะ” ลินดาโบกมือปัดราวกับไล่แมลงวัน “อ้อ... แล้วก็ช่วยเก็บข้าวของออกจากห้องทำงานประธานภายในเที่ยงนี้ด้วยนะคะ พอดีฉันจ้างทีมออกแบบภายในชุดใหม่มาเตรียมรื้อตึกนี้ทิ้ง เพื่อสร้างเป็นศูนย์พักพิงสัตว์จรจัด... ฉันว่ามันน่าจะมีประโยชน์มากกว่าปล่อยให้คนไร้ค่าแถวนี้มานั่งหายใจทิ้งไปวันๆ นะคะ” คำพูดเชือดเฉือนแต่จริงจังจนน่ากลัว ทำให้คีย์หน้าซีดเผือดลงไปอีก เขาทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ความเย่อหยิ่งทระนงตนทั้งหมดถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี ภาพของอดีตคู่หมั้นสาวผู้เคยยอมก้มหัวให้เขาอย่างไร้ทางสู้ ได้ตายหายไปจากความทรงจำอย่างสมบูรณ์ เหลือเพียง ‘ท่านประธานลินดา’ ผู้ทรงอิทธิพลที่พร้อมจะกวาดล้างทุกคนที่ขวางทางให้พ้น ลินดาสะบัดหน้าเดินนำออกไปจากห้องประชุม ทิ้งให้เสียงคร่ำครวญและเสียงร้องไห้ฟูมฟายดังไล่หลังอย่างน่าสมเพช ปลายทางของเธอกำลังจะก้าวออกไปยังลิฟต์ส่วนตัวเพื่อเดินทางกลับคฤหาสน์หลังโต ทว่า... ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยระคนกับบรรยากาศที่กดดันบางอย่างก็ทำให้เธอบังคับฝีเท้าให้หยุดชะงักลง ร่างสูงโปรดของชายหนุ่มในชุดสูทราคาแพงระยับยืนพิงผนังอยู่ในตัวลิฟต์ นัยน์ตาสีสนิมคู่นั้นมองตรงมาที่เธอด้วยประกายความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา รอยยิ้มมุมปากที่แฝงความร้ายกาจนิดๆ ปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่เอמהร่าออกมา ทำเอาหัวใจของลินดาที่กำลังเข้มแข็งมาตลอดถึงกับกระตุกวาบ “ยินดีด้วยนะครับที่ซื้อตึกนี้ได้สำเร็จ... แต่ดูเหมือนว่า 'ของขวัญชิ้นใหญ่ที่สุด' ที่ผมเตรียมไว้ให้คุณ... เพิ่งจะเดินทางมาถึงพอดีเลยนะครับ” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความแซ่บและคอยซัพพอร์ต "ชาเขียวแก้วร้าย" มาโดยตลอดนะคะ!