การเจรจาธุรกิจที่ไม่ได้มาเพื่อขอร้อง

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารหนาปึ้กกระทบพื้นโต๊ะกระจกนิรภัยดังสนั่น กลิ่นอายของความตื่นตระหนกและเหงื่อกาฬที่ซึมตามไรผมของเหล่าผู้บริหารระดับสูงแห่งบริษัทคีย์กรุ๊ป ลอยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นกาแฟราคาแพงที่เย็นชืดไปเสียแล้ว ลินดาในชุดสูทเข้ารูปสีชาไทยตัดเย็บจากผ้าไหมอิตาลีชั้นดี นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้บุฟองน้ำหนานุ่ม รอยยิ้มมุมปากของเธอบ่งบอกความเหนือกว่าอย่างชัดเจน ปลายเรียวเล็บที่ได้รับการตกแต่งมาอย่างประณีตกดเคาะลงบนหน้าจอแท็บเล็ตราคาแพงระยับเป็นจังหวะเนิบนาบ ทว่าสร้างเสียงสะท้อนบาดลึกในใจของคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามเสียเหลือเกิน "คุณลินดา... เรื่องสัญญาโครงการประมูลอัญมณีล้านัตต์นั่น มันพอจะมีช่องทางประนีประนอมกันได้บ้างไหมครับ?" เสียงของคีย์แหบพร่าและสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววหยิ่งทะนงในอดีต บัดนี้เต็มไปด้วยรอยคล้ำใต้ตาจากการอดนอนมาหลายคืนติดต่อกัน ชายหนุ่มผู้เคยเป็นถึงทายาทมหาเศรษฐีผู้กุมชะตาชีวิตคนอื่น วันนี้กลับต้องมานั่งหลังค่อมประสานมือเข้าหากันด้วยความจำยอม ลินดาปรายตามองอดีตคู่หมั้นเพียงนิดเดียว ราวกับเขามèค่าไม่ต่างจากฝุ่นละอองบนรองเท้าส้นสูงแบรนด์ดังของเธอ "ประนีประนอมหรือคะ?" น้ำเสียงหวานใสแต่เย็นยะเยือกเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า "ตอนที่คุณและคุณแม่ของคุณร่วมมือกันฉีกสัญญาหน้าCฉ้อโกงเงินมัดจำของฉันเมื่อสามเดือนก่อน ทำไมถึงไม่มีคำว่าประนีประนอมหลุดออกมาจากปากพวกคุณบ้างล่ะคะ คีย์?" ชื่อที่ถูกเอ่ยออกมาห้วนๆ ทำให้คีย์สะดุ้งเฮือก ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดลงจนแทบไร้สีเลือด เขากลืนน้ำลายลงคอatหนืดฝืดเคือง ย้อนกลับไปในอดีต เขาเคยคิดว่าผู้หญิงคนนี้เป็นเพียงดอกไม้ประดับบารมีที่คอยวิ่งตามเอาใจใส่เขาด้วยเงินทองที่ครอบครัวเธอหามาได้ แต่ใครจะคาดคิดเล่าว่า... เมื่อวงล้อแห่งโชคชะตาหมุนกลับ ลินดาในวันนี้จะไม่เพียงแต่สลัดคราบคุณหนูสายเปย์ผู้ไร้เดียงสาออกไปจนหมดสิ้น แต่เธอยังกลายเป็นเจ้าหนี้รายใหญ่ที่สุดที่สามารถส่งตระกูลคีย์ลงไปนอนคลุกฝุ่นได้ภายในพริบตาเดียวด้วยระบบช้อปปิ้งมหาเทพที่อยู่เบื้องหลังความมั่งคั่งอย่างไร้ขีดจำกัดของเธอ "ผมยอมรับว่าพวกเราทำผิดพลาดครั้งใหญ่..." คีย์พยายามเค้นเสียงพูดออกมาราวกับคนใกล้หมดลมหายใจ ดวงตาแดงก่ำมองตรงมาที่เธอด้วยความเวทนาแกมตัดพ้อ "แต่ความสัมพันธ์ของเรา... ถึงมันจะจบลงไปแล้ว เยื่อใยสี่ปีที่เราคบกันมา มันไม่มีค่าพอที่จะทำให้คุณใจอ่อนลงเลยสักนิดเลยหรือครับ ลินดา?" คำถามนั้นเรียกเสียงหัวเราะเบาๆ หลุดออกมาจากลำคอของลินดา มันไม่ใช่เสียงหัวเราะด้วยความขบขัน แต่เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและสมเพชเวทนา "เยื่อใยเหรอคะ?" ลินดายกมือขึ้นทัดปอยผมยาวสลวย เผยให้เห็นต่างหูเพชรเม็ดโตที่ส่องประกายระยิบระยับบาดตา "วันที่ฉันถูกครอบครัวคุณขับไล่ออกมาโดยไม่มีแม้แต่เศษเงินติดตัว เพราะคิดว่าตระกูลลินดาถังแตก... วันนั้นคุณอยู่ที่ไหนคะคีย์? วันที่คุณส่งข้อความบอกเลิกฉันทางโทรศัพท์พร้อมกับควงผู้หญิงอีกคนไปดินเนอร์หรู คุณเคยนึกถึงเยื่อใยสี่ปีที่เราเคยร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาบ้างไหม?" บรรยากาศในห้องประชุมใหญ่พลันเงียบกริบลงจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงเครื่องปรับอากาศทำงาน เหล่าคณะกรรมการบริหารของคีย์กรุ๊ปต่างพากันก้มหน้าหลบสายตา ไม่มีใครกล้าปริปากแก้ตัวสักคน เพราะหลักฐานการยักยอกเงินและการทำสัญญาอันเป็นเท็จที่ลินดานำมากางไว้บนโต๊ะนั้น มัดตัวพวกเขาแน่นหนาจนดิ้นไม่หลุด และมีโทษถึงขั้นจำคุกสถานเดียว "เงินจำนวนสามร้อยล้านบาทถ้วน..." ลินดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างระหงภายใต้ชุดสูทหรูดูทรงพลังและน่าเกรงขามจนคีย์ต้องผถงถอยหลังไปครึ่งก้าว "ที่พวกคุณโกงไปจากบริษัทของฉัน พร้อมดอกเบี้ยตามกฎหมายสูงสุด... ฉันให้เวลาพวกคุณถึงเที่ยงวันนี้ ถ้ายังไม่มีการโอนเงินเข้าบัญชีบริษัทของฉันครบทุกบาททุกสตางค์ พรุ่งนี้เช้า... ข่าวหน้าหนึ่งทุกสำนักพิมพ์จะเต็มไปด้วยหมายจับและภาพถ่ายการเดินเข้าเรือนจำของพวกคุณทุกคนอย่างแน่นอนค่ะ!" น้ำเสียงเด็ดขาดและแววตาที่ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย ทำให้ผู้บริหารวัยกลางคนคนหนึ่งถึงกับเข่าทรุดลงไปกองกับพื้น เขาคลานเข้ามาควชายกระโปรงสูทของลินดาด้วยความตื่นตระหนก "คุณลินดาครับ! โปรดเมตตาพวกเราด้วยเถอะครับ บริษัทนี้เป็นหยาดเหงื่อแรงกายของพวกเราทั้งชีวิต ถ้าล้มละลายไป ครอบครัวพวกเราต้องตายแน่ๆ ครับ!" ลินดาเหลือบมองชายแก่ที่กำลังร้องไห้ฟูมฟายแทบเท้า เธอย่อตัวลงเล็กน้อย ใช้ปลายนิ้วเรียวสวยเชยคางของเขาขึ้นเบาๆ แต่แววตากลับไร้ซึ่งความปรานีใดๆ "เวลาที่พวกคุณร่วมมือกันเหยียบย่ำคนอื่น ทำไมถึงไม่คิดถึงครอบครัวของพวกเขาบ้างล่ะคะ?" ลินดากล่าวเสียงเรียบ "จำเอาไว้นะคะ... ความใจดีของฉัน มันมีไว้สำหรับคนที่มีความเป็นมนุษย์... ไม่ใช่กับสุนัขลอบกัดที่รอจังหวะขย้ำคนอื่นลับหลังแบบพวกคุณ" เธอสะบัดชายกระโปรงออกจากการเกาะกุมอย่างไม่ใยดี ก่อนจะก้าวเดินตรงไปยังประตูห้องประชุม ทว่าในจังหวะที่มือเรียวกำลังจะเอื้อมไปผลักบานประตูไม้สักทอง เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือสมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดในกระเป๋าเสื้อสูทก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน *ติ๊ง!* หน้าจอเรืองแสงวาบพร้อมกับข้อความจากระบบช้อปปิ้งมหาเทพและแอปพลิเคชันธนาคารสีดำสนิทที่ปรากฏยอดเงินโอนเข้าบัญชีหลักแบบเรียลไทม์ ตัวเลขศูนย์หกหลักเรียงรายต่อกันจนน่าเวียนหัว... สามร้อยล้านบาทถูกโอนเข้ามาครบถ้วนตามจำนวนที่เธอเรียกร้องอย่างไร้ที่ติ! ลินดากระตุกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ เธอกดเปิดหน้าจอแล้วใช้นิ้วเรียวสแกนยืนยันการทำธุรกรรมบางอย่างกลับไปทันที ก่อนจะหันกลับมามองอดีตคู่หมั้นที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่กลางห้อง "โอนเงินได้รวดเร็วทันใจดีนี่คะคีย์... สมกับที่เป็นทายาทตระกูลใหญ่ที่ใกล้จะล้มละลายจริงๆ" ลินดาหัวเราะในลำคอเบาๆ "แต่อย่าเพิ่งวางใจไปล่ะค่ะ เพราะนี่เป็นแค่จุดเริ่มต้นของความบันเทิงที่ฉันเตรียมไว้ต้อนรับพวกคุณเท่านั้นเอง" ว่าแล้วเธอก็ผลักบานประตูเปิดออก ปรากฏร่างของชายหนุ่มร่างสูงโปรดในชุดสูทสั่งตัดพิเศษที่ยืนรออยู่ด้านนอก บอดี้และรอยยิ้มอบอุ่นคุ้นตาที่คอยยืนหยัดเคียงข้างเธอมาตลอดในช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดก้าวเข้ามาประคองมือเธอไว้ด้วยความนุ่มนวล คีย์เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบไม่เชื่อสายตา เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มที่ยืนอยู่เคียงข้างลินดาในยามนี้ คือคู่แข่งทางธุรกิจคนสำคัญที่เพิ่งกวาดซื้อหุ้นทั้งหมดของตระกูลคีย์ไปเมื่อวานนี้เอง! ชาเขียวแก้วร้ายขอขอบพระคุณคุณรี้ดทุกท่านที่แวะมาดื่มด่ำความแซ่บในตอนนี้มากๆ เลยนะคะ!