ดัดนิสัยตัวประกอบจอมปลอม

“ยอดเงินในบัญชีของเธอมันฟ้องอยู่ทนโท่ค่ะ คุณมีปัญญาเซ็นสัญญาซื้อหุ้นล็อตนี้จริงๆ หรือคะ หรือแค่มาเดินเล่นแก้เบื่อแล้วหวังจะเกาะผู้ชายกินเหมือนแต่ก่อน?” เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของ ‘พิม’ ดังแว่วมาจากมุมหนึ่งของห้องรับรองวีไอพีในงานประมูลระดับประเทศ รอยยิ้มพ Z อาบยาพิษบนใบหน้าของหล่อนกำลังแย้มกว้างอย่างน่าหมั่นไส้ ในมือถือแก้วแชมเปญแกว่งไปมา พลางใช้สายตาเหยียดหยามมองตรงมายังฉัน ลินดา ผู้หญิงที่พวกมันเคยคิดว่าเป็นแค่กวางน้อยหลงทางในฝูงหมาป่า ฉันปรายตามองยัยตัวประกอบที่พยายามเอาหน้ากับกลุ่มนักลงทุนรุ่นใหญ่ด้วยความเหนื่อยหน่าย ปลายนิ้วเรียวเคาะโต๊ะกระจกใสเบาๆ เป็นจังหวะ ราวกับกำลังฟังเสียงนาฬิกาชีวิตของหล่อนที่กำลังนับถอยหลัง งานประมูลอสังหาริมทรัพย์และหุ้นพลังงานยักษ์ใหญ่ในค่ำคืนนี้ เดิมทีควรจะเป็นสนามประลองกำลังของตระกูลใหญ่ แต่พิมกลับพยายามใช้เส้นสายตื้นเขินของหล่อน เข้ามาขัดขวางทุกวิถีทางไม่ให้ฉันกว้านซื้อหุ้นล็อตใหญ่ที่สุดในงาน ด้วยการปล่อยข่าวลือว่าฉันถังแตกและกำลังจะล้มละลาย “พูดจบหรือยังคะ?” ฉันถามเสียงเรียบ แต่แฝงความเย็นเยียบจนอีกฝ่ายชะงักรอยยิ้มค้าง “ถ้าพูดจบแล้ว กรุณาหุบปากแล้วถอยไปยืนเงียบๆ ในมุมมืด เพราะรัศมีของเธอกำลังทำให้อากาศบริสุทธิ์ในโซนวีไอพีนี้มันเป็นพิษค่ะ” “นี่เธอ! นังลินดา!” พิมหน้าดำคร่ำเครียด เสียงกรี๊ดหลุดลอดออกมาอย่างลืมตัวจนแขกเหรื่อคนอื่นหันมามอง “อย่ามาปากดีนะ! ใครๆ ก็รู้ว่าบริษัทเก่าของเธอเพิ่งปลดเธอพ้นจากตำแหน่งผู้บริหารเพราะบริหารงานเจ๊ง! เธอมันก็แค่คนตกอับที่พยายามทำเป็นอวดรวย!” บรรยากาศรอบโต๊ะวีไอพีเงียบกริบลงในทันที สายตานับสิบคู่จับจ้องมาที่เรา สติปัญญาและการคาดเดาของคนพวกนั้นช่างน่าขันสิ้นดี พวกเขาไม่รู้เลยว่าการที่ฉันถูก “ปลด” ออกจากบริษัทตระกูลเก่า มันคือการสลัดภาระอันเน่าเฟะ เพื่อเปิดทางให้ระบบช้อปปิ้งมหาเทพและเงินในบัญชีไม่จำกัดวงเงินทำงานต่างหากล่ะคะ ในจังหวะนั้นเอง ร่างสูงสง่าของ ‘คีย์’ อดีตคู่หมั้นที่เพิ่งถูกฉันเขี่ยทิ้งอย่างไร้เยื่อใย ก็ก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างเรา แววตาของเขาซับซ้อนและเต็มไปด้วยความกังวลระคนพยายามจะแสดงตัวเป็นสุภาพบุรุษ “ลินดา... พอเถอะครับ อย่าไปถือสาพิมเขาเลย...” คีย์เอ่ยเสียงนุ่ม พยายามจะเอื้อมมือมาแตะข้อศอกฉันเพื่อแสดงความสนิทสนม “ถ้าเธอมีปัญหาเรื่องเงินลงทุน ทำไมไม่บอกผมล่ะ? หุ้นล็อตนี้มันใหญ่เกินกว่าที่เธอจะแบกรับไหวจริงๆ นะ กลับไปกับผมเถอะ ผมพร้อมจะช่วยซัพพอร์ตทุกอย่าง...” ฉันชักแขนหลบจากการสัมผัสของเขาอย่างรวดเร็วราวกับโดนของร้อน รอยยิ้มเยาะผุดขึ้นที่มุมปากอย่างไม่ปิดบัง “ช่วยซัพพอร์ตฉัน? หึ…” ฉันแค่นหัวเราะเบาๆ “คีย์คะ ความมั่นใจสูงส่งนี่คุณไปเอามาจากไหน หรือว่าสมองส่วนการประเมินสถานการณ์มันฝ่อไปพร้อมกับตอนที่เราถอนหมั้นกันคะ? ฉันบอกคุณกี่ครั้งแล้วว่าผู้ชายแบบคุณ ต่อให้เอาเงินมากองตรงหน้าสิบล้าน ก็ยังซื้อเวลาที่ฉันจะชายตามองไม่ได้หรอกค่ะ” ใบหล่อเหลาของคีย์ซีดเผือดลงทันที เขากัดกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นนูน ปลายนิ้วที่กำหมัดสั่นเทาด้วยความอัปยศอดสู ท่ามกลางเสียงซุบซิบของคนรอบข้างที่เริ่มหันมาสนใจฉากรักร้าวฉานผสมความอวดรวยนี้ พิมที่เห็นคีย์โดนหักหน้าก็รีบฉวยโอกาสกรีดเสียงแทรกขึ้นมาทันที “เห็นไหมล่ะคะคุณคีย์! นังนี่มันไร้ยางอายจริงๆ! ปากดีอวดรวยแต่ไม่มีปัญญาแม้แต่จะสู้ราคาหุ้นบอร์ดบริหาร! ถ้าเธอแน่จริง ก็ยกป้ายประมูลสิคะ อย่าดีแต่เห่าไปวันๆ!” “อยากเห็นนักใช่ไหมคะ?” ฉันสביยยิ้มกว้างอย่างได้ใจ ดวงตาส่องประกายความเจ้าเล่ห์ร้ายกาจแบบ “ชาเขียวแก้วร้าย” ที่พร้อมจะขยี้พวกอวดดีให้จมดินในพริบตา ฉันหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา กดส่งคำสั่งไปยังระบบช้อปปิ้งมหาเทพทันที หน้าจอโฮโลแกรมใสที่คนอื่นมองไม่เห็นปรากฏขึ้นพร้อมเสียงแจ้งเตือนสถานะความร่ำรวยที่ทะยานทะลุเพดาน *[ติ๊ง! ตรวจพบความประสงค์ในการกว้านซื้อหุ้นทั้งหมด 100% ในงานประมูลนี้ ดำเนินการโอนเงินผ่านระบบพิเศษเรียบร้อยแล้ว ยอดรวมทั้งสิ้น 5,000,000,000 บาท]* ฉันไม่ได้หยิบป้ายประมูลขึ้นมาโบกตามที่พิมท้าทาย แต่ฉันหันไปส่งสัญญาณพยักหน้าให้แก่ ‘ประธานกรรมการผู้จัดงานประมูล’ ผู้ทรงอิทธิพลระดับประเทศ ซึ่งยืนรอฟังคำสั่งอยู่ไม่ไกล ชายวัยกลางคนผู้มีอำนาจล้นมือรีบเดินตรงเข้ามาโค้งคำนับให้ฉันด้วยความเคารพสูงสุด ท่ามกลางความตกตะลึงตาค้างของแขกเหรื่อทั้งห้อง “เรียนคุณลินดา... การโอนเงินมูลค่าห้าพันล้านบาทสำหรับสิทธิ์การถือครองหุ้นทั้งหมดในค่ำคืนนี้ ได้รับการยืนยันจากธนาคารกลางเรียบร้อยแล้วครับ... ตอนนี้คุณคือผู้ถือหุ้นใหญ่ที่สุดแต่เพียงผู้เดียวของกลุ่มธุรกิจพลังงานทั้งหมดครับ!” เสียงประกาศก้องผ่านไมโครโฟนดังสะเทือนไปทั่วทั้งห้องรับรอง ราวกับมีฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ พิมอ้าปากค้าง ดวงเบิกกว้างจนแทบถลนออกมานอกเบ้า หน้าของหล่อนเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำสลับขาวซีดราวกับคนใกล้ตาย ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น ส่วนคีย์ถึงกับเซถอยหลังไปชนโต๊ะด้านหลัง ลมหายใจสะดุดกักขณะมองหน้าฉันด้วยความหวาดกลัวและไม่อยากจะเชื่อสายตา “ทีนี้...” ฉันก้าวเข้าไปใกล้พิมทีละก้าว ปลายนิ้วเรียวแตะที่แก้วแชมเปญของหล่อนเบาๆ ก่อนจะกระซิบด้วยน้ำเสียงหวานหยดย้อยแต่เย็นเยียบถึงขั้วหัวใจ “ใครกันแน่คะที่ไม่มีปัญญา... และใครกันแน่ที่สมควรจะต้องคุกเข่าขอชีวิตต่อหน้าฉัน?” พิมตัวสั่นเทาเป็นเจ้าเข้า หล่อนอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ สมองขาวโพลนคิดคำพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว ทว่า ในวินาทีที่ความสะใจกำลังพุ่งถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวที่กำลังลงจอดบนดาดฟ้าตึกก็ดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับบานประตูห้องรับรองที่ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง เผยให้เห็นร่างสูงสง่าของบุคคลที่ไม่คาดฝัน—บุคคลที่ควรจะอยู่ต่างประเทศ และเป็นไพ่ตายใบสุดท้ายที่ฉันกำลังรอคอย! ขอขอบพระคุณคุณรี้ดทุกท่านที่แวะมาดื่มด่ำความแซ่บในตอนนี้มากๆ เลยนะคะ!