คีย์เริ่มหวั่นไหว

ยอดเงินสามสิบล้านบาทในแอปพลิเคชันธนาคารบนหน้าจอสมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดเพิ่งเปลี่ยนสถานะเป็น "ทำรายการสำเร็จ" ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจของคนรอบข้างค่ะ ลินดากวาดสายตามองใบหน้าซีดเผือดของบรรดาผู้บริหารตระกูลใหญ่ที่เคยยืนหยัดเหยียดหยามเธอด้วยความสมเพช ในตอนนี้พวกเขากลับกลายเป็นเพียงลูกนกตกน้ำที่ทำได้เพียงอ้าปากค้าง ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกจนแทบถลןออกมานอกเบ้า รอยยิ้มมุมปากของหญิงสาวถูกยกขึ้นอย่างเย้ายوانและทรงพลัง เธอจงใจหมุนแหวนเพชรเม็ดโตบนนิ้วนางอย่างเชื่องช้า ราวกับต้องการตอกย้ำให้ทุกวินาทีแห่งความอัปยศนี้ฝังรากลึกอยู่ในความทรงจำของพวกมันไปตลอดกาล "เสียดายนะคะที่ของชิ้นนี้มีราคาถูกเกินไปหน่อยสำหรับรสนิยมของดิฉัน..." น้ำเสียงหวานใสแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุกเอ่ยขึ้น ท่ามกลางห้องประมูลระดับไฮเอนด์ที่ตอนนี้ไร้ซึ่งเสียงกระซิบกระซาบใดๆ มีเพียงเสียงหัวใจของคีย์ที่กำลังเต้นโครมครามรุนแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก ชายหนุ่มจ้องมองแผ่นหลังระหงของอดีตคู่หมั้นที่เขาเคยผลักไสไล่ส่งด้วยความมึนงง สมองของคีย์ขาวโพลน ประมวลผลไม่ทันกับภาพตรงหน้า ผู้หญิงที่เคยวิ่งตามเขาด้วยแววตาเวทนา ผู้หญิงที่เคยใช้ชีวิตอย่างยากลำบากและต้องก้มหัวให้ตระกูลของเขามาตลอดหลายปี เหตุใดในวันนี้ถึงได้ก้าวเข้ามาในงานประมูลระดับพันล้านด้วยท่าทีสง่างามราวกับราชiนีผู้กุมชะตากรรมของทุกคนไว้ในมือ แถมยังกวาดซื้อสมบัติล้ำค่าทุกชิ้นด้วยเงินสดอย่างไร้ความลังเล *เธอเป็นใครกันแน่... หรือว่าที่ผ่านมา เธอกำลังเล่นตลกอะไรกับฉันอยู่?* คีย์ก้าวเท้าถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านตั้งแต่ปลายนิ้วเท้าขึ้นมาถึงสันหลัง สายตาที่เขามองลินดาในตอนนี้ไม่ได้เต็มไปด้วยความรำคาญใจเหมือนในอดีตอีกต่อไปแล้ว แต่มันกลับเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น ความสงสัย และความรู้สึกบางอย่างที่เริ่มกัดกินหัวใจของเขาอย่างช้าๆ—ความรู้สึกหลงใหลในอำนาจและเสน่ห์อันเย้ายวนที่อีกฝ่ายแผ่ออกมาอย่างล้นเหลือ ลินดารับรู้ได้ถึงสายตาร้อนผ่าวที่จ้องมองมา เธอไม่ได้หันกลับไปมองเขาทันที แต่เลือกที่จะปล่อยให้ความเงียบสร้างความอึดอัดให้ชายหนุ่มเล่นสนุกเสียก่อน มือเรียวบางเอื้อมไปรับแก้วแชมเปญจากบริกรหนุ่มที่ยืนตัวสั่นด้วยความเกรงกลัว เธอจิบเครื่องดื่มราคาแพงลิบลิ่วช้าๆ ก่อนจะค่อยๆ หันกลับไปสบตากับอดีตคู่หมั้นที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ไม่ไกล ดวงตากลมโตคู่นั้นพินิจพิเคราะห์ใบหน้าของคีย์อย่างใจเย็น ราวกับกำลังมองดูแมวตัวMต1ที่กำลังจนมุมในกรงขัง "คุณคีย์คะ... สีหน้าของคุณดูไม่ค่อยดีเลยนะคะ ไม่สบายหรือเปล่า หรือว่าตัวเลขเมื่อครู1มันทำให้คุณรู้สึกว่าตัวเอง... ด้อยค่าเกินไปจนหายใจไม่ออกกันแน่คะ?" คำพูดเย้าแหย่แต่เชือดเฉือนทุกอณูผิวถูกพ่นออกมาอย่างเหนือกว่า ลินดาจงใจใช้สรรพนามและน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความห่างเหิน เพื่อตอกย้ำให้เขาสำเหนียกถึงสถานะที่แท้จริงในปัจจุบัน คีย์เม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง สันกรามคมคัดขึ้นรูปด้วยความอดกลั้น เขาอยากจะเอ่ยปากถามความจริงเหลือเกินว่าเธอไปเอาเงินมหาศาลขนาดนี้มาจากไหน แต่ศักดิ์ศรีและอีโก้ที่ค้ำคออยู่ทำให้เขาทำได้เพียงกลืนก้อนสะอื้นลงคอ "ลินดา... เธอเปลี่ยนไปมากนะ" ในที่สุดคีย์ก็หลุดปากพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าเล็กน้อย ดวงตาคู่คมฉายแววว้าวุ่นอย่างปิดไม่มิด "เรื่องทั้งหมดนี่มันหมายความว่ายังไง เธอกลายมาเป็น... คนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน" "คนแบบนี้เหรอคะ?" ลินดาหัวנסเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวנסนั้นช่างไพเราะราวกับเสียงกระดิ่งเงิน แต่สำหรับคีย์แล้วมันกลับฟังดูคล้ายเสียงหัวנסเยาะเย้ยของยมทูต "ดิฉันก็ยังเป็นลินดาคนเดิมค่ะ... เพียงแต่ในอดีต ดิฉันอาจจะตาบอดไปหน่อยที่เคยเอาเวลาทั้งชีวิตไปทุ่มเทให้กับผู้ชายที่ไม่มีค่าอะไรเลยต่างหากล่ะคะ" ประโยคเดียวแต่แทงใจดำจนคีย์รู้สึกเหมือนโดนตบหน้ากลางสาธารณชน เสียงสูดปากด้วยความตกใจของแขกเหรื่อรอบข้างดังขึ้นเบาๆ ไม่มีใครคาดคิดว่าคุณหนูตกอับในอดีตจะกล้าพูดจาหักหน้าทายาทมหาเศรษฐีด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและทรงพลังถึงเพียงนี้ คีย์รู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งใบหน้า ความอับอายผสมปนเปกับความรู้สึกแปลกประหลาดที่ตีรวนอยู่ในอก ยิ่งเธอดูเย่อหยิ่งและเข้าถึงยากเท่าไหร่ หัวใจที่เคยด้านชาของเขากลับยิ่งเต้นแรงและโหยหาผู้หญิงคนนี้มากขึ้นเท่านั้น มันเป็นความรู้สึกที่น่าสมเพชตัวเองเสียจริง เขาเคยมีเพชรเม็ดงามอยู่ในมือแท้ๆ แต่กลับโยนมันทิ้งไปอย่างไร้ค่า และในตอนนี้ เพชรเม็ดนั้นได้กลายเป็นดวงดาวบนฟ้าที่ต่อให้เขาคุกเข่าอ้อนวอนก็ไม่มีวันเอื้อมมือไปคว้ามาได้อีก "ผม... ผมแค่อยากจะคุยกับคุณเรื่องของเรา..." คีย์ตัดสินใจก้าวเข้าไปใกล้เธออีกก้าวหนึ่ง แววตาที่มองมาเต็มไปด้วยความเวทนาและอ้อนวอนอย่างที่ใครไม่เคยเห็นมาก่อน "ที่ผ่านมา ผมยอมรับว่าผมทำผิดพลาด... แต่เราเริ่มต้นใหม่กันไม่ได้เหรอ ลินดา?" ลินดาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏชัดเจนบนใบหน้าสวยเฉี่ยว เธอกวาดสายตามองท่าทีที่เปลี่ยนไปราวฟ้ากับเหวของอดีตคู่หมั้นด้วยความรู้สึกขบขันระคนสมเพช "เริ่มต้นใหม่เหรอคะ?" ลินดาทวนคำด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มน่าฟัง แต่แฝงไว้ด้วยความเหี้ยมเกรียมในที "คุณคิดว่าชีวิตของดิฉันเป็นสินค้าลดราคาในซูเปอร์มาร์เก็ตหรือไงคะ ที่พอใช้ของเก่าจนพังแล้วจะนึกอยากเปลี่ยนอันใหม่เมื่อไหร่ก็ได้?" เธอก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาช้าๆ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระลอยเข้าแตะจมูกของคีย์จนสติกระเจิง ลินดาโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างใบหูของชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "จำใส่สมองอันน้อยนิดของคุณไว้ซะนะคะคุณคีย์... คนอย่างลินดา ไม่เคยเก็บขยะที่ตัวเองทิ้งแล้วกลับขึ้นมาใช้ซ้ำหรอกค่ะ" พูดจบ ลินดาก็ผละตัวออกอย่างสง่างาม เธอไม่ได้รอให้เขาได้แก้ตัวหรือเอ่ยคำใดออกมาอีก มือเรียวกดเปิดหน้าจอสมาร์ทโฟนเตรียมจะเรียกเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวมารับ ทันใดนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบช้อปปิ้งมหาเทพในหัวของเธอก็กรีดร้องดังขึ้นพร้อมกับหน้าต่างโฮโลแกรมสีทองที่เด้งขึ้นมาขวางกั้นสายตา **[แจ้งเตือนด่วนจากระบบ: ตรวจพบเป้าหมายระดับ S-Class กำลังเคลื่อนตัวเข้าประชิดตัวคุณในรัศมี 50 เมตร... และบุคคลผู้มาใหม่คนนี้ คือคนที่คุณคาดไม่ถึงที่สุดในชีวิตนี้]** ลินดาชะงักฝีเท้าลงทันที ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ ใครกันที่จะทำให้ระบบมหาเทพถึงกับออกโรงเตือนด้วยระดับความอันตรายและน่าตื่นเต้นสูงสุดแบบนี้? ในจังหวะนั้นเอง ประตูบานใหญ่หรูหราของห้องจัดงานก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่หันขวับไปมองเป็นตาเดียว ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวเข้ามา พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ทรงอิทธิพลจนทำให้ทั้งห้องเงียบกริบลงในเสี้ยววินาที—และเมื่อใบหน้านั้นปรากฏชัดเจนภายใต้แสงไฟ ลินดาก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจ! ชาเขียวแก้วร้ายขอขอบพระคุณคุณรี้ดทุกท่านที่แวะมาดื่มด่ำความแซ่บในตอนนี้มากๆ เลยนะคะ!