คุกเข่าต่อหน้าอำนาจเงิน

“ถ้าคุณลินดาปฏิเสธความช่วยเหลือในครั้งนี้ ตระกูลคีย์คงต้องประกาศล้มละลายภายในสามวันอย่างแน่นอนครับ” เสียงทุ้มที่สั่นเครือเล็กน้อยเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของชายชราลึกลับผู้เพิ่งก้าวออกจากลิฟต์ ทว่าลินดากลับไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกอย่างที่ควรจะเป็น นัยน์ตาคู่คมกริบภายใต้กรอบแว่นกันแดดแบรนด์ดังหันไปมองชายชราร่างสูงใหญ่ผู้มีศักดิ์เป็นประธานกรรมการบริหารธนาคารกลาง—บุคคลที่เคยเมินเฉยต่อเธอในงานประมูลเมื่อหลายเดือนก่อน บรรยากาศในห้องรับรองวีไอพีชั้นบนสุดของโรงแรมหรูพลันเย็นเยียบลงทันตาเห็น กลิ่นอายของความกดดันแผ่ซ่านจนแทบหายใจไม่ออก ทว่าลินดากลับยกเรียวปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะหยันอย่างงดงาม เธอหมุนแก้วไวน์ในมือช้าๆ ปล่อยให้น้ำสีทับทิมกระทบกับแสงไฟระยิบระยับ ก่อนจะปรายตามองไปยังร่างของใครอีกคนหลบอยู่ด้านหลังชายชรา คีย์... อดีตคู่หมั้นผู้เคยประกาศกร้าวต่อหน้าสาธารณชนว่าผู้หญิงอย่างเธอไม่มีค่าพอที่จะยืนเคียงข้าง ตอนนี้เขากำลังยืนตัวสั่นเทา ศีรษะที่เคยเชิดขึ้นสูงด้วยความหยิ่งผยองบัดนี้ก้มต่ำจนแทบจะชิดกับปลายรองเท้าหนังราคาแพง “ลินดา... ผมขอร้องล่ะ ช่วยบริษัทของพ่อผมทีเถอะนะ” เสียงแหบแห้งที่หลุดออกมาจากปากของคีย์ช่างน่าสมเพชเสียจนลินดาต้องหลุดหัวเราะเบาๆ ออกมา เธอวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะหินอ่อนเสียงดัง ‘กริ๊ก’ สะท้อนก้องไปทั่วห้องที่เงียบสงัด “ช่วยหรือคะ?” ลินดาเอ่ยทวนคำ น้ำเสียงนุ่มนวลแต่กลับเฉียบคมราวกับใบมีดอาบน้ำผึ้ง “คุณคีย์คะ จำคำพูดของคุณเมื่อหเดือนก่อนได้ไหมคะ ที่คุณบอกว่าเศษเงินของฉันต่อให้เอามาถมทะเลก็ยังไม่เต็มตระกูลของคุณ วันนี้มีหน้ามาขอความช่วยเหลือจากคนที่คุณเคยเหยียบย่ำเนี่ย หน้าตาทำด้วยอะไรหรือคะ ถึงได้หนาขนาดนี้?” ใบหน้าของคีย์ซีดเผือดลงจนแทบไร้สีเลือด เขากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความรู้สึกอับอายขายหน้าและสำนึกเสียใจตีรวนขึ้นมาจนจุกอก หากเขารู้ล่วงหน้าว่าผู้หญิงที่เขาบอกเลิกอย่างไรเยื่อใย จะกลายเป็นเจ้าของกลุ่มทุนข้ามชาติที่สามารถซื้อกิจการของตระกูลเขาได้ภายในชั่วข้ามคืน มีหรือที่เขาจะโง่เขลาทำลายอนาคตของตัวเองด้วยมือเปล่า “ลินดา ผมรู้ว่าผมทำเลว ริษยาและโง่เขลาแค่ไหน... แต่ได้โปรด ถือว่าเห็นแก่ความสัมพันธ์เก่าๆ ของเราเถอะนะ” คีย์ตัดสินใจคุกเข่าลงกับพื้นพรมราคาแพงอย่างไร้ศักดิ์ศรี สองมือพยายามจะเอื้อมไปแตะชายกระโปรงของหญิงสาวเพื่ออ้อนวอน แต่กลับถูกปลายรองเท้าส้นสูงสีดำสนิทเขี่ยออกอย่างไร้เยื่อใย “ความสัมพันธ์เก่าๆ อย่างนั้นหรือคะ?” ลินดาก้มลงมองอดีตคู่หมั้นที่กำลังหมอบราบคาบแก้วอยู่แทบเท้าด้วยสายตาสมเพชเวทนา “ในวันที่ฉันถูกพวกคุณรุมประณามและขับไล่ออกจากตระกูล มีใครสักคนเคยเห็นค่าของความสัมพันธ์นั้นบ้างไหมคะ? ไม่มีเลยใช่ไหมล่ะคะ” ระบบช้อปปิ้งมหาเทพในหัวของลินดาส่งเสียงแจ้งเตือนเบาๆ พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมสีทองที่เด้งขึ้นมาตรงหน้า [ติ๊ง! ตรวจพบความพยายามในการคุกเข่าอ้อนวอนของเป้าหมาย] [ทางเลือกที่ 1: ปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยและสั่ง รปภ. เชิญตัวออกไป (รับแต้มความสะใจ 50,000 แต้ม)] [ทางเลือกที่ 2: ซื้อกิจการทั้งหมดของตระกูลคีย์ในราคา 1 บาท แล้วไล่พวกเขาออกไปเป็นคนไร้บ้าน (รับแต้มความสะใจ 500,000 แต้ม และปลดล็อกบัตรเครดิตสีดำวงเงินอนันต์ระดับสูงสุด)] ลินดาไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย เธอกดเลือกทางเลือกที่สองในใจทันที รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากสวย เธอยื่นมือไปหยิบกระเป๋าหนังจระเข้ใบหรู หยิบบัตรเครดิตโลหะสีดำสนิทที่ประดับด้วยเพชรเม็ดเล็กๆ เปล่งประกายระยิบระยับออกมา “ท่านประธานธนาคารคะ” ลินดาหันไปสบตากับชายชราผู้ทรงอิทธิพลด้วยแววตานิ่งสงบ “ดิฉันต้องการซื้อหุ้นทั้งหมดของตระกูลคีย์ในราคาหนึ่งบาท ตามกฎหมายการล้มละลายฉุกเฉิน เอกสารพร้อมไหมคะ?” ชายชรากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาพยักหน้ารัวๆ ด้วยความหวาดกลัวต่ออำนาจเงินที่แท้จริง รีบหยิบแฟ้มเอกสารสีดำสนิทออกจากกระเป๋าเอกสารส่งให้เธอทันที “พ...พร้อมครับคุณลินดา ทุกอย่างจัดการตามที่คุณต้องการเรียบร้อยแล้วครับ” ลินดาเซ็นชื่อลงในเอกสารด้วยปลายปากกาหมึกซึมด้ามทองอย่างไม่ลังเล เธอโยนเอกสารแผ่นนั้นลงบนศีรษะของคีย์ที่ยังคงคุกเข่าอยู่กับพื้น เศษกระดาษโปรยปรายลงราวกับหิมะสีดำแห่งความพินาศ “ยินดีต้อนรับสู่การเป็นลูกจ้างของฉันนะคะ อดีตคุณชายคีย์” ลินดาก้มตัวลงกระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “พรุ่งนี้เช้า อย่าลืมมาทำงานตรงเวลาล่ะคะ เพราะถ้าคุณสายแม้แต่วินาทีเดียว... ฉันจะให้คนโยนข้าวของของคุณออกไปนอนข้างถนนเหมือนสุนัขจรจัดทันทีค่ะ” คีย์เงີบหน้าขึ้นมองหญิงสาวด้วยความสิ้นหวัง ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อตระหนักได้ว่าตัวเองกลายเป็นเพียงเบี้ยล่างในมือของคนที่เขาเคยเหยียบย่ำอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว ทว่า ในวินาทีที่ลินดาหมุนตัวเตรียมจะก้าวเดินออกจากห้องรับรองวีไอพีเพื่อไปฉลองชัยชนะ เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของเธอกลับแผดเสียงดังขึ้นอย่างกะทันหัน... หน้าจอแสดงสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลกประหลาดที่ไม่มีชื่อบันทึกไว้ แต่กลับมีรหัสลับที่เธอจำได้ขึ้นใจปรากฏอยู่ ลินดากดรับสายด้วยความสงสัย ทว่าเสียงที่ลอดผ่านลำโพงกลับทำให้สีหน้ามั่นใจของเธอแปรเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดในพริบตา “คุณลินดาครับ... รีบหนีเร็วเข้าครับ! คนที่คุณกำลังต่อสู้ด้วย ไม่ใช่แค่ตระกูลคีย์... แต่เขาคือ...” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้ "ชาเขียวแก้วร้าย"เสมอนะคะ