กับดักที่วางไว้รอให้เหยื่อเดินมา

"เอกสารสัญญานี้... ทุกตัวอักษรผ่านการตรวจสอบจากทีมกฎหมายระดับท็อปของประเทศแล้วนะคะ คุณคีย์" เสียงหวานใสที่เจือไปด้วยความเยียบเย็นดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศหรูหราของห้องรับรองส่วนตัวบนชั้นสูงสุดของโรงแรมหاطใจกลางเมือง แสงไฟระยิบระยับจากมหานครเบื้องล่างสะท้อนผ่านกระจกใสบาน ลินดานั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางสบายๆ ชุดเดรสผ้าไหมสั่งตัดพิเศษขับเน้นออร่าความทรงอำนาจและความมั่งคั่งอย่างไร้ที่ติ ปลายนิ้วเรียวสวยเคาะเบาๆ ลงบนแฟ้มหนังแท้สีดำสนิท สายตาคู่คมที่เคยเต็มไปด้วยความหลงใหลในอดีต บัดนี้กลับราบเรียบ ราวกับกำลังมองดูแมลงตัวหนึ่งที่กำลังเดินเข้าสู่ใยแมงมุมที่เธอถักทอไว้อย่างประณีต คีย์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สันจอดของเขาชื้นเหงื่อแม้ว่าในห้องจะเปิดแอร์เย็นฉ่ำ ชายหนุ่มจ้องมองเอกสารตรงหน้าสลับกับใบหน้าของหญิงสาวที่ครั้งหนึ่งเขาเคยคิดว่า "ทิ้งขว้างอย่างไรก็ได้" แต่ในวันนี้ เธอกลับกลายเป็นเจ้ามือผู้กุมชะตากรรมทางการเงินทั้งหมดของตระกูลเขา "ที่ดินแปลงโซนตะวันออกโครงการเมกะโปรเจกต์นั่น... ลินดา แน่ใจนะว่าจะปล่อยให้ทางเราเข้าไปถือหุ้นใหญ่ถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์?" คีย์พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น เขาลอบกลืนก้อนสะอื้นแห่งความโลภที่ตีตื้นขึ้นมา ที่ดินแปลงนั้นคือ "ทองคำแท่งฝังเพชร" ในสายตาของนักลงทุนทุกคน รัฐบาลกำลังจะมีแผนตัดถนนผ่าน และมูลค่าของมันจะพุ่งทะยานเป็นร้อยเท่าในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า และที่สำคัญที่สุด... คนที่ถือครองโฉนดแปลงใหญ่ที่สุดในตอนนี้ ก็คือตัวลินดาเอง "ทำไมคะ? หรือว่าคุณคีย์ไม่มั่นใจในศักยภาพของตัวเอง หรือว่ากลัวว่าเงินสำรองในบริษัทของคุณจะไม่พอจ่ายค่ามัดจำก้อนแรกกันแน่" ลินดายิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของชายหนุ่มกระตุกวูบด้วยความหวาดหวั่นปนความอยากเอาชนะ "ใครว่าไม่พอ!" คีย์รีบโพนทะนาขึ้นมาทันที ศักดิ์ศรีจอมปลอมและกิเลสครอบงำจนมืดบอด เขาถูกกดดันจากบิดาและบอร์ดบริหารมาหลายวันเรื่องสภาพคล่อง และนี่คือโอกาสเดียวที่จะกอบกู้ชื่อเสียงของตระกูลกลับคืนมา "ผมแค่... แค่ไม่อยากเชื่อว่าคุณจะใจกว้าง ยอมแบ่งเค้กก้อนโตขนาดนี้ให้ผม หลังจากที่เรา..." "เรื่องในอดีต อย่ารื้อฟื้นให้เสียบรรยากาศเลยค่ะ" ลินดาโบกมือปัดอย่างไม่ใส่ใจ นัยน์ตาคู่สวยพราวระยับด้วยประกายความสะใจที่ซ่อนไว้ภายใต้เปลือกตา "ฉันแค่อยากทำธุรกิจกับคนที่... เหมาะสมก็เท่านั้นเองค่ะ อีกอย่าง โครงการนี้ต้องใช้เม็ดเงินหมุนเวียนมหาศาล ถ้าคุณคีย์มีความพร้อมจริง ก็แค่จรด ปากกาเซ็นชื่อลงไป เงินมัดจำก้อนแรกสามพันล้าน... โอนเข้ามาภายในเที่ยงคืนนี้ ทุกอย่างก็เป็นของคุณค่ะ" สามพันล้าน! ตัวเลขที่ทำให้ลมหายใจของคีย์สะดุด แม้จะเป็นจำนวนเงินที่มหาศาลจนทำให้บริษัทของเขากรอบแกรบไปครึ่งหนึ่ง แต่มันก็เทียบไม่ได้เลยกับผลกำไรนับหมื่นล้านที่จะไหลกลับมาในอนาคต คีย์คิดเข้าข้างตัวเองว่านี่คือความโง่เขลาของผู้หญิงที่ยังตัดใจจากเขาไม่ได้ เธอยอมเอาทรัพย์สินชิ้นงามมาประเคนให้ เพื่อซื้อความใกล้ชิดและหวังจะดึงเขาให้กลับไป *‘หึ ยัยโง่... สุดท้ายเธอก็ยังแพ้เสน่ห์แล้วก็ผลประโยชน์ที่ฉันมอบให้สินะ’* คีย์คิดในใจอย่างลำพอง รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างปิดไม่มิด เขารีบคว้าปากราคาแพงเซ็นชื่อลงในสัญญาอย่างรวดเร็ว ราวกับกลัวว่าเหยื่อสาวจะเปลี่ยนใจ ลายเซ็นหวัดๆ ถูกจรดลงบนกระดาษแผ่นสำคัญ ทันทีที่ปลายปากกาหยุดลง คีย์ก็เงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มแห่งชัยชนะ "เรียบร้อยแล้วครับ ลินดา... ผมโอนเงินสามพันล้านเข้าบัญชีกลางของโครงการให้เดี๋ยวนี้เลย" คีย์กดโทรศัพท์มือถือเพื่อทำรายการโอนเงินด้วยความกระตือรือร้น เสียงแจ้งเตือนยอดเงินถูกตัดผ่านระบบธนาคารดังขึ้นเบาๆ ในห้องที่เงียบสงบ ลินดารับแฟ้มเอกสารคืนมา เธอเปิดอ่านหน้าลายเซ็นอย่างช้าๆ สายตาคมกริบกวาดมองตัวอักษรแต่ละบรรทัดด้วยความพึงพอใจ รอยยิ้มของเธอกว้างขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอที่ชวนให้สันหลังของคีย์เย็นวาบอย่างไร้สาเหตุ "คุณหัวเราะอะไร ลินดา?" คีย์ขมวดคิ้วถามด้วยความไม่สบายใจ "เปล่าค่ะ ฉันแค่กำลังคิดว่า..." ลินดาวางแฟ้มลงบนโต๊ะ เธอประสานมือเข้าหากันแล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มองหน้าอดีตคู่หมั้นด้วยแววตาสมเพชเวทนาอย่างไม่ปิดบัง "คนบางคนเนี่ยนะ ต่อให้เรียนสูงแค่ไหน หรือเกิดมาบนกองเงินกองทองยังไง สุดท้ายก็ยังเป็นแค่ 'สุนัขโง่ๆ' ที่วิ่งตามกลิ่นเนื้อเน่าๆ ที่คนอื่นโยนให้โดยไม่รู้เลยว่า... ข้างใรนั้นมันมียาพิษ" "เธอหมายความว่ายังไง!" คีย์ผุดลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจ โทสะพุ่งปรี๊ดขึ้นมาถึงสมอง "นี่เธอกล้าหลอกฉันงั้นเหรอ!" "หลอกเหรอคะ? พูดจาให้มัน It's too much หน่อยนะคะคุณคีย์ ฉันเอาโฉนดที่ดินถูกกฎหมายมาแลกกับเงินสามพันล้าน เอกสารทุกแผ่นถูกต้องตามกระบวนการยุติธรรมร้อยเปอร์เซ็นต์" ลินดาเชิดหน้าขึ้น น้ำเสียงเยือกเย็นและทรงพลัง "เพียงแต่... ที่ดินแปลงที่คุณเพิ่งจะทุ่มเงินซื้อไปเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์เนี่ย..." เธอยกสมาร์ทโฟนขึ้นมา ปัดหน้าจอเบาๆ ก่อนจะหมุนหน้าจอให้ชายหนุ่มดู "ประกาศจากกระทรวงผังเมืองและสิ่งแวดล้อม ฉบับล่าสุดเมื่อสิบนาทีที่แล้ว... มีคำสั่งปรับเปลี่ยนเขตพื้นที่สีเขียวอนุรักษ์พิเศษ ครอบคลุมพื้นที่รัศมีสิบกิโลเมตร รวมถึงที่ดินแปลงที่คุณเพิ่งลงทุนไปพอดีเป๊ะเลยค่ะ" หน้าของคีย์ซีดเผือด สีเลือดบนใบหน้าหายวับไปกับตา เขารem ชะโงกหน้าไปมองหน้าจอโทรศัพท์ ตัวอักษรสีแดงฉานประกาศิตชัดเจนว่า ห้ามมีการก่อสร้าง ดัดแปลง หรือทำประโยชน์ใดๆ ในเชิงพาณิชย์บนที่ดินโซนนั้นเด็ดขาด! นั่นหมายความว่า ที่ดินแปลงทองคำที่เขาเพิ่งทุ่มเงินสามพันล้านซื้อมา... ตอนนี้มันมีค่าไม่ต่างอะไรกับ "เศษกระดาษทิชชูเปียกน้ำ" "ไม่... ไม่จริง! เธอทำแบบนี้ไม่ได้นะ ลินดา! เธอรู้ล่วงหน้าใช่ไหม! เธอจงใจ!" คีย์สติหลุด เขากระโจนเข้าหาโต๊ะทำงานด้วยความโกรธเกรี้ยว มือไม้สั่นเทาจนแทบจะคว้าคอเสื้อหญิงสาวไม่ได้ ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วของเขาจะทันได้แตะชายเสื้อของเธอ ประตูห้องรับรองก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของชายร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสากลเรียบร้อย สันดานความน่าเกรงขามแผ่ซ่านออกมาจากตัวบุคคลมาใหม่ คีย์หันขวับไปมอง แล้วดวงตาของเขาก็เบิกกว้างจนแทบถล่นออกมาจากเบ้า เมื่อพบว่าผู้ชายที่เดินเคียงข้างเข้ามาพร้อมกับผู้ช่วยคือกรรมการผู้จัดการธนาคารใหญ่ที่สุดในประเทศ และ... อดีตคู่แข่งทางธุรกิจที่จ้องจะฮุบกิจการตระกูลเขามาตลอด "ยินดีด้วยนะครับ คุณคีย์ ที่ได้ครอบครองที่ดินไร้ค่าแปลงนั้น" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มเยาะ "อ้อ... ขอบคุณสำหรับเงินสามพันล้านสดๆ ที่โอนเข้าบัญชีบริษัทจัดการทรัพย์สินของผมนะ พอดีบริษัทผมกำลังต้องการเงินสดไปโปะหนี้พอดีเลย" คีย์ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง หัวเข่ากระแทกพรมหนานุ่มแต่เขากลับไม่รู้สึกเจ็บแม้แต่น้อย ความมืดมิดแผ่ซ่านเข้าปกคลุมจิตใจ สมองขาวโพลนเมื่อตระหนักได้ว่า ตัวเองเพิ่งถูกต้อนให้จนมุมด้วยแผนการที่วางหมากไว้อย่างแยบยลตั้งแต่ก้าวแรก ลินดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอก้มมองดูอดีตคู่หมั้นที่กำลังคุกเข่าร้องขอชีวิตบนพื้นด้วยสายตาที่ไร้ซึ่งความปรานี ปลายนิ้วเรียวสวยกดปุ่มชำระเงินบนหน้าจอโทรศัพท์อย่างไร้ความลังเล เสียงแจ้งเตือนจากระบบช้อปปิ้งมหาเทพดังขึ้นก้องในโสตประสาท *ติ๊ง! ยืนยันการหักยอดเงินจำนวน 10,000,000,000 บาท สำหรับการซื้อกิจการทั้งหมดของตระกูลคีย์เรียบร้อยแล้วค่ะ!* ขอบพระคุณคุณรี้ดทุกท่านที่แวะมาดื่มด่ำความสะใจในตอนนี้มากๆ เลยนะคะ!