รอยร้าวของสมาคม

"อย่ามาทำเป็นไขสือ, ริน! แกคิดจริง ๆ หรือว่าแค่เศษข้อมูลขยะที่แกขุดคุ้ยขึ้นมาจากซากเดนดันเจี้ยนระดับ E จะสั่นคลอนบัลลังก์ของพวกเราได้?" เสียงตบโต๊ะประชุมไม้ฮอกกานีราคาแพงดังสนั่นหวั่นไหว แรงกระแทกนั้นมากพอจะทำให้ถ้วยชาพอร์ซเลนสั่นระริกจนของเหลวสีอำพันกระฉอกเปื้อนขอบโต๊ะ แบร์นฮาร์ด ผู้อำนวยการอาวุโสแห่งสมาคมฮันเตอร์ภาคพื้นมหานคร ยืนค้ำโต๊ะด้วยสองมือ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดกลัวที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากแห่งอำนาจ ดวงตาของเขาแดงก่ำจ้องมองตรงไปยังชายหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างไม่เกรงกลัว รินไม่แม้แต่จะชายตามองถ้วยชาที่กระฉอก เขาเพียงแค่ยกปลายนิ้วขึ้นเคาะเบา ๆ บนพนักเก้าอี้ จังหวะสม่ำเสมอนั้นรา과ดั่งเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่ความพินาศของคนตรงหน้า รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก—รอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้เอลาร่า ซึ่งยืนสงบนิ่งอยู่เคียงข้างในฐานะผู้ติดตาม รู้สึกได้ถึงกระแสความสะใจที่แผ่ออกมาจากตัวเขา "เศษข้อมูลขยะอย่างนั้นหรือครับ, ท่านผู้อำนวยการแบร์นฮาร์ด?" รินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น ทว่าทรงพลังจนกดดันให้บรรยากาศในห้องประชุมใหญ่เย็นเยียบลงถนัดตา "ถ้ามันเป็นแค่ขยะ ไฉนท่านถึงต้องส่งมือสังหารเงามาดักเก็บผมถึงสามครั้งในรอบสัปดาห์นี้ด้วยล่ะครับ?" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมชั่วขณะ แบร์นฮาร์ดกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ หน้าของเขาซีดเผือดลงไปถนัดตาเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายถือไพ่เหนือกว่า ห้องประชุมลับชั้น 50 ของสมาคมฮันเตอร์แห่งนี้ ถูกออกแบบมาเพื่อการตัดสินชะตากรรมของมนุษยชาติ ทว่าในยามนี้ มันกลับกลายเป็นเวทีประลองอำนาจที่ไร้ซึ่งเสียงกรีดร้อง แต่กลับนองเลือดด้วยความจริงที่ถูกเปิดโปง เอลาร่ากวาดสายตามองเอกสารนับร้อยหน้าที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น มันคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่รินใช้เวลาวางแผนแลกมาด้วยหยาดเหงื่อและเลือด เอกสารที่บันทึกเส้นทางการเงินนอกระบบ สัญญาว่าจ้างมือสังหาร และที่สำคัญที่สุด... รายชื่อของฮันเตอร์ระดับสูงตระกูลดังที่ยอมขายวิญญาณให้แก่มอนสเตอร์ระดับภัยพิบัติ เพื่อแลกกับพลังอำนาจและความเป็นอมตะ "คุณกำลังทำลายสมาคมนะริน!" เสียงแหบพร่าของผู้ทรงอิทธิพลอีกคนหนึ่งดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง นายพลเดวิส อดีตฮันเตอร์ระดับ S ที่ผันตัวมาเป็นบอร์ดบริหาร พยายามใช้สายตากดดัน "รู้ไหมว่าถ้าข่าวนี้รั่วไหลออกไป ประชาชนจะตื่นตระหนกแค่ไหน? แนวป้องกันแนวหน้าจะล่มสลาย! ความวุ่นวายที่จะเกิดขึ้น แกรับผิดชอบไหวหรือ?" รินหันไปมองนายพลเดวิส ชายชราผู้มีรอยแผลเป็นพาดผ่านใบหน้า ดวงตาคู่นั้นเคยผ่านสมรภูมิมาโชกโชน แต่ในยามนี้กลับสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว "ความวุ่นวายงั้นหรือครับ?" รินหัวเราะในลำคอเบา ๆ เป็นเสียงที่แห้งแล้งและเย็นชา "พวกท่านปล่อยให้มอนสเตอร์ลักลอบเข้ามาในเขตปลอดภัยเพื่อกวาดล้างฮันเตอร์อิสระที่ขวางหูขวางตา พวกท่านใช้ชีวิตของประชาชนนับล้านเป็นเดิมพันในการทดลองบ้า ๆ เพื่อสร้างกองทัพฮันเตอร์ไร้เทียมทาน... แล้วตอนนี้ 10 ปีผ่านไป หลังจากที่ครอบครัวของผมต้องสังเวยให้กับความเน่าเฟะของพวกท่าน ท่านยังกล้าใช้คำว่า 'ความรับผิดชอบ' มาอ้างกับผมอีกอย่างนั้นหรือครับ?" ภาพเหตุการณ์ในอดีตแวบเข้ามาในหัวของริน... วันที่ดันเจี้ยนแตกทะลวง วันที่พ่อแม่และน้องสาวต้องจบชีวิตลงเบื้องล่างซากปรักหักพัง ไม่ใช่เพราะความอ่อนแอของพวกเขา แต่เป็นเพราะคำสั่ง 'สละทิ้งพื้นที่' ของสมาคม เพื่อปกป้องผลประโยชน์ของตระกูลใหญ่ ความเจ็บปวดนั้นฝังรากลึกกลายเป็นความแค้นที่รอวันชำระ และวันนี้... เวลาแห่งการทวงคืนก็มาถึงแล้ว "ผมให้โอกาสพวกท่านเลือกครับ..." รินเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ประสานมือไว้ใต้คาง สายตากวาดมองเหล่าผู้นำสูงสุดของโลกฮันเตอร์ทีละคน "หนึ่ง—เซ็นใบลาออกจากตำแหน่งทั้งหมดและยอมรับสารภาพต่อหน้าสาธารณชน หรือสอง—ให้ระบบของผมจัดการเปิดเผย 'ความลับดำมืด' ทุกบรรทัดสู่เครือข่ายโลกาวินาศในอีกสามวินาทีข้างหน้า" "แกไม่มีทางทำแบบนั้นหรอก! ระบบของแกมันก็แค่...!" แบร์นฮาร์ดแผדเสียงคำรามด้วยความจนตรอก เขายกปืนพกสั้นเคลือบมานาขึ้นเล็งตรงมาที่ศีรษะของรินอย่างรวดเร็ว เกินกว่าที่มนุษย์ทั่วไปจะตอบสนองทัน ทว่า... ไม่มีเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจ เอลาร่าขยับตัวเพียงเล็กน้อย ร่างอดีตฮันเตอร์ระดับ S ที่สูญเสียพลังไปแล้ว กลับเคลื่อนไหวเร็วดั่งภาพติดตา ปลายนิ้วเรียวยาวดีดเข้าที่ข้อมือของแบร์นฮาร์ดอย่างแม่นยำ ปืนพกราคาแพงหลุดจากมือร่วงหล่นกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น ก่อนที่เธอจะกดร่างของผู้อำนวยการจอมโฉดลงแนบกับโต๊ะประชุมด้วยล็อกแขนอันเชี่ยวชาญ "อย่าริอ่านชักปืนต่อหน้านายท่านของฉัน ถ้าไม่อยากให้แขนข้างนั้นหลุดออกจากร่าง" เอลาร่ากระซิบด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก แววตาของเธอดุดันราวกับนักล่าที่กำลังจ้องเหยื่อ รินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาจัดเสื้อสูทสีดำสนิทของตนเองให้เรียบร้อย เดินเข้าไปใกล้แบร์นฮาร์ดที่กำลังดิ้นรนหายใจไม่ออก รินก้มตัวลงกระซิบข้างหูของอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่ดังพอให้ได้ยินกันทั้งห้อง "สาม... สอง..." "หยุด! หยุดโว้ย! ฉันยอมแล้ว!" แบร์นฮาร์ดตะโกนสุดเสียง น้ำตาไหลพรากด้วยความอัปยศอดสูและหวาดกลัว "แกต้องการอะไร! อำนาจ เงินทอง หรือชื่อเสียง! ฉันยกให้แกหมดเลย!" รินเหยียดยิ้ม เขาถอยหลังกลับมายืนเคียงข้างเอลาร่า พร้อมกับยกข้อมือซ้ายขึ้น หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าใสปรากฏขึ้นกลางอากาศ นิ้วเรียวกดสัมผัสไปที่ปุ่มสีแดงเพลิงบนอินเทอร์เฟซของระบบ "ผมไม่ได้ต้องการเงินของพวกท่านหรอกครับ..." รินกล่าวเสียงเรียบ ขณะที่หน้าจอแสดงสถานะการอัปโหลดข้อมูลพุ่งทะยานสู่ 99% "สิ่งที่ผมต้องการ คือการล้างบางความเน่าเฟะทั้งหมดนี้ เพื่อสร้างสมาคมขึ้นมาใหม่ด้วยมือของผมเอง" เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นไปทั่วตึกระฟ้าของสมาคมฮันเตอร์ หน้าจอโทรทัศน์ยักษ์ทุกมุมเมืองทั่วโลกเริ่มตัดภาพกระพริบเป็นสีแดงฉาน พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนฉุกเฉินที่แฮกเข้าระบบหลักอย่างไร้ร่องรอยการป้องกัน ในวินาทีที่นิ้วของรินกำลังจะกดปุ่มยืนยันครั้งสุดท้ายเพื่อปล่อยคลิปหลักฐานการทุจริตช็อกโลกออกสู่สายตาประชาชนนับพันล้านคนทั่วโลกนั้นเอง... จู่ ๆ หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดก็ดับวูบลงอย่างไร้สาเหตุ ประตูเหล็กกล้าหนาเตอะของห้องประชุมลับถูกระเบิดกระเด็นเข้ามาด้วยแรงระเบิดมหาศาล ควันสีขาวพวยพุ่งตลบอบอวล พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักแน่นนับสิบคู่ที่ก้าวเข้ามาล้อมรอบพวกเขาไว้ ร่างเงาในชุดเกราะฮันเตอร์สีดำสนิทลวดลายประหลาดก้าวเท้าออกมาจากกลุ่มควัน ใบหน้าของเขาถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากโลหะที่ไม่มีแม้แต่ช่องมอง ทว่าออร่าพลังมานาที่แผ่ออกมาจากตัวเขานั้นกดทับจนอากาศในห้องแทบจะกลายเป็นของแข็ง "เล่นสนุกพอหรือยัง... เด็กน้อย" เสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกดังลอดออกมาจากหน้ากากโลหะ "แกคิดจริง ๆ หรือว่า ร่องรอยที่แกขุดคุ้ยขึ้นมานี้... ไม่ได้ถูกอนุญาตให้แกค้นพบตั้งแต่แรก?" หัวใจของรินกระตุกวูบเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี... — ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ — โอเวอร์ลอร์ดซีโร่