การฝึกฝนในห้วงเวลา

ความกดดันระดับสิบมากิบาทที่บดขยี้ลงบนร่าง ทำให้กระดูกข้อต่อทั่วสรรพางค์ของรินส่งเสียงลั่นกรอบราวกับมันกำลังจะแตกละเอียดเป็นผุยผง กลิ่นอายของห้วงเวลามืดมิดที่ไร้จุดสิ้นสุดโอบล้อมรอบตัวเขาไว้ราวกับกรงขังอันไร้ปรานี แต่นัยน์ตาคู่คมกริบของชายหนุ่มกลับไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความเยือกเย็นและความทะเยอทะยานที่ลุกโชนดั่งเปลวเพลิงสีคราม "อดทนไว้นะริน..." เสียงหวานปนความกังวลของเอลาร่าดังสะท้อนก้องอยู่ในจิตสำนึกของเขา ผ่านทางการเชื่อมต่อจิตวิญญาณที่นางเฝ้าประคับประคองอยู่เบื้องนอกมิติเวลา แม้ร่างจริงของอดีตฮันเตอร์ระดับ S จะยืนอยู่ห่างออกไปหลายร้อยโยชน์ แต่นางก็รับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดอันแสนสาหัสที่ชายหนุ่มกำลังเผชิญ หยาดเหงื่อกาฬไหลรินอาบแก้วลากผ่านโครงหน้าคมคายของริน ขณะที่เขากัดฟันแน่นจนเลือดสีแดงสดซึมไหลผ่านมุมปาก รินแค่นเสียงหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน ท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่เวลาหยุดนิ่งและบิดเบี้ยว "ระดับนี้... ยังน้อยเกินไปที่จะหยุดยั้งผม" ระบบย้อนกระแสโลกาวินาศในจิตวิญญาณของเขาแผ่เสียงคำรามก้อง หน้าจอสีฟ้าใสโปร่งแสงสว่างวาบขึ้นด้วยตัวอักษรสีทองอร่าม แจ้งเตือนการดูดซับพลังงานแห่งห้วงเวลาที่กำลังทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดอย่างไร้ขีดจำกัด นี่คือ "ห้วงเวลานิรันดร์" ดันเจี้ยนส่วนตัวที่ถูกปลดล็อกด้วยแต้มสะสมมหาศาล ที่ซึ่งหนึ่งวันภายนอกเท่ากับหนึ่งปีภายใน สถานที่แห่งนี้คือโรงหลอมเหล็กที่จะเปลี่ยนฮันเตอร์คลาสขยะอย่างเขาให้กลายเป็นอสูรกายที่แม้แต่มหาอำนาจโลกก็ต้องสั่นสะเทือนเมื่อแรกพบ เอลาร่าที่ยืนเฝ้าระวังอยู่เบื้องนอก ขบริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด สายตาจับจ้องไปยังรอยแยกมิติสีม่วงเข้มที่สั่นระริกราวกับแผ่นดินไหว นางรู้ดีว่าการเข้าไปในห้วงเวลาแห่งนี้นั้นอันตรายเพียงใด หากจิตใจไม่แข็งแกร่งพอ ร่างกายและจิตวิญญาณจะถูกฉีกกระชากออกเป็นเสี่ยงๆ และกลายเป็นส่วนหนึ่งของกาลเวลาไปชั่วนิรันดร์ แต่ริน... ชายผู้สูญเสียทุกสิ่งจากเหตุการณ์โศกนาฏกรรมในอดีต ไม่มีวันยอมจำนนต่อโชคชะตาที่ถูกกำหนดไว้แล้วอย่างแน่นอน "คุณต้องรอดกลับมานะ..." เอลาร่าพึมพำกับตัวเอง มือเรียวบางกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้า ภายในห้วงเวลา รินกำลังเผชิญหน้ากับภาพหลอนของอดีต เงาร่างของสัตว์อสูรระดับภัยพิบัติและเหล่าศัตรูที่เคยเหยียบย่ำเขาและครอบครัวในอดีตปรากฏตัวขึ้นรายล้อม ทุกย่างก้าวที่เขาเดินไปข้างหน้าคือการต่อสู้กับความเจ็บปวดทางจิตใจและร่างกายที่หนักหน่วงเป็นทวีคูณ แต่นี่แหละคือวิถีของโอเวอร์ลอร์ด ผู้ซึ่งไม่เคยร้องขอความเห็นใจจากสวรรค์ มีแต่จะใช้กำปั้นของตนเองทุบทำลายกำแพงแห่งโชคชะตาให้พังทลายลงมา "แกมันก็แค่ขยะ... ไม่มีวันเปลี่ยนแปลกหรอก!" เสียงเยาะเย้ยของอดีตหัวหน้ากิลด์ผู้ทรยศดังขึ้นในห้วงความคิด หลอกหลอนและกัดกินความมั่นใจ รินหยุดเดิน ดวงตาสีดำสนิทกวาดมองเงาร่างเหล่านั้นด้วยความนิ่งสงบอย่างน่าประหลาด เขาไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยวหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความเข้าใจอันลึกซึ้งถึงสัจธรรมของโลกใบนี้ ความแข็งแกร่งเท่านั้นคือความจริง สิ่งอื่นล้วนเป็นภาพลวงตา ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก [ติ๊ง! ตรวจพบความกดดันถึงขีดจำกัด ปลดล็อกขีดจำกัดขั้นที่สามของระบบย้อนกระแสโลกาวินาศสำเร็จ!] [กำลังหลอมรวมแก่นแท้แห่งกาลเวลาเข้ากับ "เนตรย้อนอดีต"...] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นพร้อมกับระเบิดคลื่นพลังงานสีทองอร่ามที่พวยพุ่งทะลักออกจากร่างของรินอย่างไร้ความปราณี แรงระเบิดนั้นรุนแรงเสียจนรอยแยกมิติภายนอกสั่นสะเทือน เอลาร่าถึงกับต้องถอยหลังไปสามก้าวด้วยความตกตะลึง นางเบิกกว้างด้วยความทึ่งเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายพลังที่เหนือล้ำยิ่งกว่าฮันเตอร์ระดับ S คนใดที่นางเคยรู้จัก รินลืมตาขึ้น ชั่วพริบตานั้น นัยน์ตาสีดำสนิทได้แปรเปลี่ยนเป็นประกายสีทองเจิดจ้า ราวกับดวงตาของเทพเจ้าผู้มองเห็นจุดจบและจุดเริ่มต้นของสรรพสิ่งในคราเดียวกัน ร่างกายที่เคยสะביินสะบอมกลับเต็มเปี่ยมไปด้วยพละกำลังอันมหาศาลที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกสิ่งให้แหลกเป็นจุล เวลาสามร้อยหกสิบห้าวันภายในมิติผ่านไปในชั่วพริบตาแห่งการตื่นรู้ รินก้าวเดินออกจากรอยแยกมิติด้วยฝ่าเท้าที่มั่นคงและหนักแน่น ไหล่กว้างสง่างาม กลิ่นอายกดดันระดับราชาแผ่ซ่านออกมารอบตัวจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว เอลาร่ามองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ทั้งโล่งอก ทั้งทึ่ง และหัวใจที่เต้นระรัว นางรู้ทันทีว่า... โลกภายนอกที่เคยเหยียบย่ำพวกเขาเตรียมตัวรับมือกับพายุลูกใหญ่ที่จะพัดถล่มจนไม่เหลือซากได้เลย ทว่า ในวินาทีที่รินก้าวเท้าออกมาพ้นเขตแดนแห่งกาลเวลา รอยยิ้มเย็นเยียบก็ปรากฏขึ้นบนมุมปากของเขาเมื่อสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่ไม่ชอบมาพากลผ่านเรดาร์พลังจิตที่ถูกอัปเกรดใหม่ มิติอากาศด้านหลังเอลาร่าเกิดการบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของเงวาร่างปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทที่ถือเคียวเล่มมหึมาพุ่งเข้าจู่โจมจุดตายของหญิงสาวโดยไม่มีสัญญาณเตือน! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ — โอเวอร์ลอร์ดซีโร่