การตื่นขึ้นของมอนสเตอร์ระดับราชันย์

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอายความตายไม่ได้ลอยมาตามสายลม แต่มันพวยพุ่งขึ้นมาจากรอยแยกสีม่วงคล้ำที่ฉีกกระชากท้องฟ้าเหนือมหานครนีโอ-โตเกียวราวกับกระดาษเปียกน้ำ แรงกดดันจากมิติเบื้องบนแผ่ซ่านลงมากดทับบ่าของเหล่าฮันเตอร์นับร้อยที่ยืนอัดแน่นอยู่บนดาดฟ้าตึกสูง จนหลายคนเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น คลื่นพลังงานระดับภัยพิบัติคลาส SSS กำลังคำรามก้องอยู่ในโสตประสาทของทุกคนอย่างไร้ความปรานี "บัดซบ... นี่มันไม่ใช่เกทระดับที่รัฐบาลประเมินไว้!" เสียงสบถของหัวหน้ากิลด์มังกรเพลิงดังขึ้นด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าของเขาซีดเผือดไร้สีเลือด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้า ขณะที่ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีดเมื่อมองเห็นเงาสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์ที่กำลังแหวกว่ายอยู่หลังม่านพลังงานสีม่วงนั้น รินยืนนิ่งสงบอยู่ริมขอบดาดฟ้า สายลมกรรโชกแรงพัดเส้นผมสีดำสนิทของเขาให้ปลิวไสว แต่แว่นตากรอบทองกลับสะท้อนแสงวาบจากรอยแยกมิตินั้นอย่างเย็นชา มือขวาของเขาสอดไว้ในกระเป๋าเสื้อโค้ทสีดำสนิท ท่าทีผ่อนคลายของเขาตัดกับความโกลาหลรอบตัวอย่างสิ้นเชิง ราวกับว่ามหันตภัยตรงหน้าเป็นเพียงแค่ภาพยนตร์ฉายซ้ำที่เขาเคยดูมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน "ริน... แรงกดดันนี่มันรุนแรงเกินไป ฮันเตอร์ระดับ A แถวนี้เริ่มหมดสติกันทีละคนแล้วนะ" เอลาร่าก้าวเข้ามาเคียงข้าง แววตาของอดีตฮันเตอร์ระดับ S ฉายแววเคร่งเครียด มือเรียวบางเอื้อมมากำชายเสื้อของเขาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว แม้พลังของเธอจะหายไปแล้ว แต่สัญชาตญาณนักรบยังคงกรีดร้องเตือนภัยว่า สิ่งที่กำลังจะก้าวข้ามรอยแยกออกมานั้นไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่มนุษยชาติจะต่อกรได้ รินหันไปมองหญิงสาว แววตาที่เยือกเย็นพลันอ่อนลงชั่วพริบตา เขายกมือขึ้นตบหลังมือเรียวเบาๆ เป็นเชิงปลอบประโยค "ไม่ต้องห่วงครับเอลาร่า... พวกมันก็แค่มดปลวกที่ตื่นขึ้นมาผิดเวลาเท่านั้นเอง" น้ำเสียงของเขานุ่มนวลแต่หนักแน่นราวกับภูผา ทำให้หัวใจที่เต้นระรัวของเอลาร่าสงบลงได้อย่างน่าประหลาด ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ท้องฟ้าเบื้องบนก็ระเบิดออก เสียงคำรามดังกึกก้องสะเทือนไปถึงใจกลางโลก แรงระเบิดทางจิตวิญญาณซัดเอาตึกสูงรอบด้านกระจกแตกละเอียดเป็นผุยผง รอยแยกมิติขยายตัวกว้างขึ้นจนกลืนกินแสงอาทิตย์จนหมดสิ้น โลกทั้งใบตกอยู่ในความมืดมิดที่มีเพียงแสงสีม่วงเรืองรองสาดส่องลงมาอาบไล้ร่างของอสูรกายตัวแรกที่ก้าวเท้าเหยียบลงบนพื้นโลก มันคือ 'ราชันย์อัคคีทมิฬ' มอนสเตอร์ระดับหายนะที่ควรจะหลับใหลอยู่ก้นบึ้งของดันเจี้ยนชั้นที่ 100 แต่ตอนนี้มันกลับมายืนอยู่ใจกลางเมืองหลวง พร้อมกับบริวารระดับ S อีกนับสิบตัวที่แผ่รังสีอำมหิตออกมาพร้อมกัน ฮันเตอร์นับร้อยต่างพากันถอยร่นด้วยความสิ้นหวัง บางคนถึงกับทิ้งอาวุธและร้องไห้ออกมาด้วยความหวาดกลัว ความตายอยู่ห่างออกไปเพียงแค่เอื้อมมือ รินค่อยๆ ดึงมือออกจากกระเป๋าเสื้อ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก นิ้วเรียหายขยับกลางอากาศเบาๆ หน้าต่างระบบสีฟ้าใสที่ไม่มีใครมองเห็นนอกจากเขา ดีดตัวขึ้นมาพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังรัวระรัวในหัว [ติ๊ง! ตรวจพบมอนสเตอร์ระดับราชันย์ปรากฏตัว] [เงื่อนไขพิเศษปลดล็อก: เปิดใช้งาน 'ระบบย้อนกระแสโลกาวินาศ' ขั้นสูงสุด] [ต้องการใช้แต้มแต้มความสะใจ 1,000,000 แต้ม เพื่อเรียกคืนพลังระดับพระเจ้าและอาวุธในตำนานหรือไม่?] รินไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขากดปุ่มยืนยันในใจทันที ดวงตาของรินเปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามประกายแสงเจิดจ้า ออร่าสีดำสนิทผสมผสานกับประกายสายฟ้าสีทองพวยพุ่งระเบิดออกจากร่างของเขาจนพื้นดาดฟ้าแตกร้าวเป็นใยแมงมุม แรงกดดันระดับเทพเจ้าแผ่ขยายออกไปครอบคลุมพื้นที่รัศมีสิบกิโลเมตรในพริบตา กดทับราชันย์อัคคีทมิฬและบริวารของมันจนต้องคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว ฮันเตอร์ทุกคนที่กำลังสิ้นหวังต่างอ้าปากค้างด้วยความช็อกตาค้าง พวกเขาหันมามองชายหนุ่มที่เคยถูกตราหน้าว่าเป็น 'ฮันเตอร์คลาสขยะ' ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดผวาและไม่อยากจะเชื่อ รินก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ เสียงรองเท้ากระทบพื้นดาดฟ้าดังสะท้อนก้องท่ามกลางความเงียบงันที่ถูกความตกใจเข้าครอบงำ เขายื่นมือขวาออกไปเบื้องหน้า ดาบยาวสีดำสนิทที่สลักลวดลายอักษรโบราณเรืองแสงสีทองก็ปรากฏขึ้นในมือจากความว่างเปล่า "ในเมื่อพวกแกอยากลงมาทักทายโลกมนุษย์นัก..." รินกวาดสายตาดุจพญาอินทรีมองไปยังราชันย์อัคคีทมิฬที่กำลังตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่เยือกเย็นเสียดกระดูก "...งั้นฉันจะส่งพวกแกกลับนรกด้วยมือของฉันเอง" ดาบในมือถูกเงื้อขึ้น และในวินาทีที่แสงสีทองสว่างวาบทั่วท้องฟ้า ร่างของราชันย์อัคคีทมิฬก็ถูกผ่าครึ่งกลางอากาศโดยที่มันยังไม่ทันได้ส่งเสียงร้องออกมาด้วยซ้ำ! — ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ — โอเวอร์ลอร์ดซีโร่