เงื้อมมือมืด

"เอาหัวมันมาให้ได้... ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยกี่ชีวิตก็ตาม" เสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลกดังก้องอยู่ในห้องประชุมปิดตายที่เต็มไปด้วยกลุ่มควันบุหรี่จางๆ ชายวัยกลางคนในชุดสูทสั่งตัดพิเศษหยิบแฟ้มเอกสารที่มีรูปถ่ายของ 'ริน' โยนลงบนโต๊ะไม้โอ๊กราคาแพง ใบหน้าของรินในภาพถูกขีดฆ่าด้วยหมึกสีแดงฉาน "แต่หัวหน้าครับ... หมอนั่นเป็นแค่ฮันเตอร์คลาสขยะ มันจะเอาปัญญาที่ไหนไปจัดการกับดันเจี้ยนระดับ B ได้ด้วยตัวคนเดียว?" หนึ่งในสมุนตั้งคำถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ปัง! ฝ่ามือหนากระแทกลงบนโต๊ะจนแก้ววิสกี้สั่นสะเทือน "คลาสขยะ? แกดูผลประกอบการของสมาคมในรอบสัปดาห์นี้สิ! หุ้นร่วงดิ่งเพราะไอ้เด็กนั่นคนเดียว! มันแย่งชิงทรัพยากรที่ควรจะเป็นของเราไป และที่สำคัญ... มันเริ่มรู้ความลับเรื่อง 'โครงการทดลอง' ในโซนที่ 7 แล้ว ถ้ามันยังอยู่... พวกเราทุกคนในที่นี้จะได้ไปนอนก้นทะเลกันหมด!" ในขณะที่พายุแห่งความแค้นกำลังก่อตัวขึ้นที่สมาคม รินกำลังนั่งอยู่ในห้องเช่าซอมซ่อ แสงไฟสลัวจากหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าสะท้อนให้เห็นแววตาที่ไร้ความปรานี "พวกมันเริ่มขยับแล้วสินะ" รินเอ่ยขึ้นเบาๆ พลางใช้นิ้วเคาะโต๊ะเป็นจังหวะ เอลาร่าที่ยืนกอดอกพิงกำแพงอยู่ข้างๆ ขยับตัวเข้ามาใกล้ เธอปัดปอยผมที่ปรกหน้าออก เผยให้เห็นสายตาที่คมกริบ "ริน สมาคมไม่ได้ส่งแค่ฮันเตอร์ปลายแถวมาหรอก พวกมันส่ง 'หน่วยล้างบาง' มา... พลังระดับ A ของพวกมันสามคนรวมกัน ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าจะรับมือได้ง่ายๆ โดยเฉพาะในสภาพที่มานาของเจ้ายังไม่เสถียรแบบนี้" รินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นชาจนคนฟังยังต้องขนลุก "เอลาร่า... เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าระบบของข้าทำงานยังไง? ยิ่งพวกมันส่งคนมากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งเป็น 'แต้มสะสม' ให้ข้าได้ยกระดับพลังได้เร็วขึ้นเท่านั้น ความผิดพลาดที่ใหญ่หลวงที่สุดของสมาคม ไม่ใช่การพยายามฆ่าข้า... แต่คือการส่งคนมาให้ข้า 'ฟาร์ม' พลังถึงที่" เขาลุกขึ้นยืน หยิบเสื้อโค้ทสีดำตัวเก่งขึ้นมาสวม แววตาของเขาเปลี่ยนไปเป็นนักล่าที่เหนือชั้น "บอกให้พวกมันรู้ว่าข้าไม่ได้ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด... แต่ข้าคือเจ้าของเงามืดนั้นทั้งหมด" ทว่า ก่อนที่รินจะก้าวเท้าออกจากห้อง เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นในหัว... [คำเตือน: ตรวจพบคลื่นพลังงานแปลกปลอมในรัศมี 50 เมตร — ตรวจพบ 'นักฆ่าเงา' ระดับ S จำนวน 1 นาย กำลังเคลื่อนที่เข้าหาเป้าหมายด้วยความเร็วสูง] รินชะงักฝีเท้าทันที เขาสบตากับเอลาร่าเพียงเสี้ยววินาที ทั้งสองรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่หน่วยล้างบางธรรมดา แต่มันคือการประกาศสงครามเต็มรูปแบบ เสียงประตูห้องเช่าพังทลายลงด้วยแรงกระแทกมหาศาล เศษไม้กระจัดกระจายไปทั่วห้อง ฝุ่นควันฟุ้งกระจายจนมองไม่เห็นร่างของผู้บุกรุก แต่รินไม่ได้แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย เขายืนนิ่งราวกับรูปปั้น โดยมีเพียงรอยยิ้มที่มุมปาก "ข้าบอกแล้วไง... ว่าอย่าได้ริอาจก้าวเท้าเข้ามาในเขตล่าของข้า" รินกล่าวพร้อมกับคว้าด้ามดาบที่ดูธรรมดา แต่กลับแผ่รังสีแห่งความตายออกมาอย่างรุนแรง ทว่า ก่อนที่คมดาบของรินจะถูกชักออกมาจากฝัก ร่างในชุดคลุมสีดำสนิทก็ปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศราวกับภูตผี ปลายมีดสั้นที่อาบด้วยยาพิษสีม่วงเรืองแสงจ่อเข้าที่ลำคอของเอลาร่าในจังหวะที่ไม่มีใครคาดคิด เสียงกระซิบที่เย็นเฉียบกว่าน้ำแข็งพุ่งเข้ากระทบโสตประสาทของริน "วางอาวุธลง... ฮันเตอร์คลาสขยะ หรือเจ้าอยากจะเห็น 'ของเล่น' ชิ้นสำคัญของเจ้ากลายเป็นศพในวินาทีนี้?" รินหยุดชะงัก มือที่กำลังจะชักดาบแข็งค้าง ดวงตาของเขาหรี่ลงจนเหลือเพียงเส้นเดียว เขาไม่เคยหวาดกลัวต่อความตาย แต่สถานการณ์ตรงหน้ากลับกดดันเสียจนหัวใจเต้นผิดจังหวะ นี่ไม่ใช่เกมที่เขาสามารถพลิกแพลงได้ด้วยระบบเพียงอย่างเดียว แต่มันคือความเป็นความตายของคนที่เขาสัญญาว่าจะปกป้อง เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะปล่อยให้ดาบตกลงสู่พื้นดิน เสียงโลหะกระทบพื้นดังสนั่นไปทั่วห้องที่เงียบงัน... และในวินาทีที่รินก้มลงเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง สายตาของเขาไม่ได้สั่นไหว แต่กลับกลายเป็นความดุร้ายที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจมืดบางอย่างที่เขาไม่เคยเผยออกมา "เจ้าคิดว่าคนอย่างข้า... จะยอมจำนนเพราะความไร้เดียงสาของคนอย่างพวกเจ้าหรือ?" รินกดนิ้วลงบนหน้าจอโฮโลแกรมที่ข้อมืออย่างรวดเร็ว เสียงเครื่องยนต์ไอพ่นดังกระหึ่มขึ้นจากท้องฟ้าด้านนอก หน้าต่างห้องเช่าแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ เมื่อบางสิ่งที่ทรงพลังบินเข้ามาหยุดนิ่งกลางห้อง รินหันไปมองนักฆ่าคนนั้นด้วยสายตาเหยียดหยาม พร้อมกับเสียงรูดบัตรเครดิตดำไม่จำกัดวงเงินที่เขาถืออยู่ในมือดัง 'ติ๊ด' ผ่านระบบการโอนเงินเข้าสู่การควบคุมดาวเทียมทำลายล้างของสมาคมที่เขาทะลุผ่านระบบเข้ามา "ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อหนี... ข้ามาที่นี่เพื่อปิดฉากพวกเจ้าทุกคน" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ — โอเวอร์ลอร์ดซีโร่