ผู้พิชิตหน้าใหม่

เสียงตบโต๊ะประชุมไม้ฮอกกานีราคาแพงดังสนั่นหวั่นไหว สะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุมใหญ่ของสมาคมฮันเตอร์แห่งมหานคร เอกสารรายงานความเสียหายระดับ S-Class ปลิวว่อนกลางอากาศ ก่อนจะร่วงหล่นลงแทบเท้าของชายหนุ่มผู้หนึ่งซึ่งนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีสบายอารมณ์ "แกเสียสติไปแล้วหรือไง ริน! ดันเจี้ยนระดับ S แตกทะลักที่เขตเหนือ... หน่วยจู่โจมแนวหน้าตายเรียบ ไม่มีใครรอดชีวิตแม้แต่คนเดียว! แล้วแก... ฮันเตอร์คลาส F ไร้ค่าอย่างแกเนี่ยนะ จะอาสาเข้าไปเคลียร์พื้นที่โซนศูนย์ด้วยตัวคนเดียว?" เสียงตะคอกด้วยความเกรี้ยวกราดและดูแคลนดังมาจาก 'กิตติ' ผู้อำนวยการเขตผู้เย่อหยิ่ง ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองชายหนุ่มราวกับกำลังมองดูตัวตลกที่กำลังเดินขึ้นไปบนลานประหาร ภายในห้องประชุมที่เต็มไปด้วยฮันเตอร์ระดับสูงและเหล่าข้าราชการผู้มีอำนาจ เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังระงมขึ้นทันที สายตานับสิบคู่มองมาที่รินด้วยความสมเพชเวทนา บางคนถึงกับส่ายหัวให้กับความไร้เดียงสาที่คิดจะเอาชีวิตไปทิ้ง แต่รินหาได้สะท้านสะเทือนไม่ เขากลับยกถ้วยกาแฟเซรามิกสีขาวขึ้นจิบอย่างใจเย็น กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟอาราบิก้าชั้นดีลอยอวลในบรรยากาศที่ตึงเครียด รินปรายตามองกิตติเพียงเล็กน้อย แววตาคู่คมสีดำสนิทนั้นเรียบเฉย เยพันและลึกซึ้งราวมหาสมุทรที่ไม่มีวันหยั่งถึง ซึ่งความนิ่งสงบนี้เองที่กลับสร้างความหวาดหวั่นให้ผู้พบเห็นได้อย่างประหลาด "ตายเรียบงั้นหรือครับ..." รินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่นุ่มนวลและสุภาพอย่างยิ่ง "นั่นก็เพราะพวกเขามัวแต่พึ่งพาพลังที่กลวงเปล่า และยึดติดกับตัวเลขคลาสในระบบที่พวกคุณสร้างขึ้นมาหลอกตัวเองไม่ใช่หรือครับ ผู้อำนวยการกิตติ" คำพูดนั้นราวกับมีคมมีดซ่อนอยู่ กิตติหน้าถอดสี ขากรรไกรขบเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "ปากดีนักนะ! ถ้าแกออกจากประตูนั้นไปแล้วตายหมาไม่เห่าขึ้นมา อย่าหาว่าฉันไม่เตือน!" กิตติคำรามลอดไรฟัน รินไม่ได้ต่อความยาวสาวความยืด เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดปกเสื้อสูทสีดำสนิทของตนเองให้เรียบร้อย ก่อนจะหันไปสบตากับเอลาร่าที่ยืนกอดอกรออยู่มุมห้อง เอลาร่าส่งรอยยิ้มบางเบาที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและไว้ใจให้เขา อดีตฮันเตอร์ระดับ S ผู้สูญเสียพลังคนนี้ เป็นเพียงคนเดียวในโลกที่รู้ดีว่า ภายใต้หน้ากากของฮันเตอร์คลาส F มีสัตว์ประหลาดที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าดันเจี้ยนระดับ S หลับใหลอยู่ "ไปกันเถอะครับ เอลาร่า" รินเอ่ยเสียงนุ่ม "ค่ะ... อ้ะ!" เอลาร่าชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเผลอใช้คำติดปาก แต่รินเพียงแค่ยิ้มมุมปากอย่างอ่อนโยน ไม่ได้ถือสาหาความใดๆ ทั้งสิ้น เมื่อประตูเหล็กกล้าของห้องประชุมเปิดออก รินก้าวเดินออกไปสู่เบื้องหน้า ท่ามกลางเสียงซุบซิบนินทาและเสียงหัวเราะเยาะที่ไล่หลังมา แต่ในวินาทีนั้นเอง หน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าครามซึ่งมีเพียงรินเท่านั้นที่มองเห็น ก็เด้งขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนของระบบที่ดังกระหึ่มในหัว *[ ตรวจพบเป้าหมาย: ดันเจี้ยนเขตศูนย์ (ระดับ SSS) ]* *[ เงื่อนไขการปลดล็อก: เผยแพร่ชื่อเสียง "ฮันเตอร์ปริศนา" สู่สาธารณชนระดับโลก ]* *[ กำลังดาวน์โหลดพลังงานย้อนกระแส... 100% ]* *[ ได้รับฉายาพิเศษ: "ผู้พิชิตเหนือมิติ" ]* รินก้าวเท้าพ้นอาคารสมาคมฮันเตอร์ออกสู่ท้องถนนยามค่ำคืน ทันใดนั้น ท้องนภาทั่วทั้งเมืองก็เกิดความเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลัน เมฆสีดำทะมึนก่อตัวหมุนวนเป็นเกลียวพายุขนาดยักษ์ แสงสีม่วงเข้มสาดส่องลงมาจากรอยแยกบนท้องฟ้า แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วทั้งทวีป จนฮันเตอร์นับแสนชีวิตต้องคุกเข่าลงด้วยความหวาดกลัว ร่างของรินถูกห่อหุ้มด้วยเกราะออร่าสีดำสนิทลวดลายมังกรโบราณ ดาบคาตานะในฝักสีนิลปรากฏขึ้นที่ข้างเอว ดวงตาของเขากลายเป็นสีทองประกายเจิดจ้า รินลอยตัวขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยพลังจิตอันไร้ขีดจำกัด ท่ามกลางภาพถ่ายและวิดีโอจากดาวเทียมทั่วโลกที่กำลังถ่ายทอดสดเหตุการณ์นี้ไปยังหน้าจอโทรทัศน์ทุกมุมโลก ชื่อของ "ฮันเตอร์ปริศนา" ที่เคยเป็นเพียงแค่ข่าวลือในกลุ่มใต้ดิน บัดนี้ ได้อุบัติขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว และมันกำลังจะสั่นคลอนรากฐานของโลกฮันเตอร์ทั้งใบให้พังทลายลงในชั่วพริบตา ในขณะที่ทั่วโลกกำลังตื่นตะลึงจนแทบหยุดหายใจ หน้าจอสมาร์ตโฟนราคาแพงในมือของกิตติที่กำลังดูการถ่ายทอดสดก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากระบบธนาคารกลางที่เด้งขึ้นมาตรงหน้า *[ แจ้งเตือน: บัญชีลับของคุณถูกอายัดโดยบุคคลนิรนาม: "R.OVERLORD" ]* *[ ยอดเงินคงเหลือทั้งหมดถูกโอนย้ายไปยัง: ศูนย์บัญชาการฮันเตอร์ปริศนา ]* *[ ยอดเงินคงเหลือปัจจุบันของคุณ: 0.00 บาท ]* กิตติเบิกตาโพลง หน้าซีดเผือดราวกับศพไร้ญาติ เข่าทรุดฮวบลงกระแทกพื้นห้องประชุมท่ามกลางความตกใจของทุกคน พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนครั้งสุดท้ายที่ดังขึ้นในโสตประสาทของคนทั้งโลกผ่านสัญญาณภาพถ่าย "ยินดีต้อนรับสู่ยุคสมัยของผมนะครับ... ทุกท่าน" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ — โอเวอร์ลอร์ดซีโร่