พันธมิตรที่ไม่คาดคิด

“ถ้าพวกคุณคิดจะเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่ต่อหน้าผม ก็เชิญก้าวเข้ามาได้เลยครับ” น้ำเสียงเรียบเฉยทว่าเย็นยะเยือกจนบาดลึกถึงขั้วหัวใจดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของซากปรักหักพังในเขตภัยพิบัติระดับ A รินยืนไขว่ห้างอยู่บนแท่นคอนกรีตสูง ดวงตาคมกริบกวาดมองกลุ่มฮันเตอร์อิสระนับสิบชีวิตที่กำลังยืนล้อมรอบเขาด้วยท่าทีตื่นตระหนก อาวุธในมือของเหล่าฮันเตอร์สั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเผชิญหน้ากับแรงกดดันมหาศาลที่ถูกปลดปล่อยออกมาจากร่างของเด็กหนุ่มผู้ถูกตราหน้าว่าเป็นฮันเตอร์คลาสขยะมาตลอดชีวิต เอลาร่ายืนพิงเสาปูนอยู่ไม่ไกล ดวงตาสีฟ้าครามคู่นั้นทอดมองเหตุการณ์เบื้องหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย อดีตฮันเตอร์ระดับ S อย่างเธอย่อมรู้ดีว่าการที่กลุ่มฮันเตอร์อิสระระดับกลางเหล่านี้บุกเข้ามาในเขตอาณาเขตของดันเจี้ยนปิดตาย ไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน พวกเขากำลังจนตรอก และความจนตรอกนี่เองคือสิ่งที่อันตรายที่สุด “อย่าเพิ่งใจร้อนไปเลยครับ คุณริน” ชายวัยกลางคนสวมชุดเกราะหนังเก่าคร่ำคร่า ซึ่งเป็นหัวหน้ากลุ่มฮันเตอร์อิสระนามว่า ‘กอร์ดอน’ ยกมือขึ้นเป็นเชิงยอมจำนน เหงื่อกาฬไหลซึมตามขมับ “พวกเราไม่ได้มาที่นี่เพื่อเป็นศัตรูกับคุณ... ในทางตรงกันข้าม เรามาเพื่อขอความช่วยเหลือ” รินหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างรวดเร็วจนแทบสังเกตไม่เห็น “ความช่วยเหลือ? จากคนที่เพิ่งลอบดักซุ่มโจมตีผมเมื่อสามชั่วโมงก่อนเนี่ยนะ กอร์ดอน คุณคิดว่าผมมีความจำสั้นขนาดนั้นเลยหรือครับ” กอร์ดอนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สถานการณ์ตรงหน้าบีบคั้นให้เขาต้องเลือกทางเดินที่เดิมพันด้วยชีวิต ข่าวลือเรื่องที่รินสามารถพลิกสถานการณ์และกวาดล้างมอนสเตอร์ระดับบอสด้วยตัวคนเดียวแพร่สะพัดไปทั่ววงการฮันเตอร์แล้ว และในตอนนี้ เมื่อพวกเขาหมดหนทางรอดจากฝูงอสูรเงาที่กำลังคืบคลานเข้ามา การพึ่งพาปีศาจตนนี้คือหนทางเดียว “สถานการณ์มันเปลี่ยนไปแล้วครับคุณริน” กอร์ดอนกัดฟันกรวด “กิลด์ ‘อิมพีเรียล’ หักหลังพวกเรา พวกมันใช้พวกเราเป็นเหยื่อล่อเพื่อให้คุณติดกับ และตอนนี้ทางหนีทีไล่ทั้งหมดถูกตัดขาด ถ้าคุณไม่ช่วย... พวกเราทุกคนต้องตายอยู่ที่นี่ รวมถึงความลับเกี่ยวกับเบื้องหลังการตายของครอบครัวคุณด้วย” คำว่า ‘การตายของครอบครัว’ กระตุกต่อมความรู้สึกของรินในทันที บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนอุณหภูมิแทบติดลบ ไอสังหารสีดำจางๆ แผ่พุ่งออกมาจากร่างของเขาจนเหล่าฮันเตอร์อิสระถึงกับผอยถอยหลังไปคนละก้าว เอลาร่าขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นเล็กน้อย มือเรียวแตะที่แขนของรินเบาๆ เป็นสัญญาณเตือนให้เขารักษาความเยือกเย็น “พูดให้ชัดเจน กอร์ดอน” รินก้าวลงจากแท่นคอนกรีต ฝีเท้าก้าวเดินเข้าไปหาหัวหน้ากลุ่มฮันเตอร์อิสระทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่ละย่างก้าวสร้างแรงกดดันราวกับค้อนยักษ์ที่ทุบลงบนอกของทุกคนในที่นั้น “ใครคือคนสั่งการเบื้องหลังการตายของครอบครัวผมเมื่อห้าปีก่อน ถ้าคุณโกหกแม้แต่คำเดียว หัวของคุณจะหลุดจากบ่าก่อนที่ลูกน้องของคุณจะทันได้ชักดาบขึ้นมาเสียอีก” กอร์ดอนตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว เขาตระหนักแล้วว่าข่าวลือไม่ได้กล่าวเกินจริงเลยแม้แต่น้อย รินในตอนนี้ไม่ใช่เด็กหนุ่มอ่อนแอที่ยอมให้ใครรังแกอีกต่อไปแล้ว แต่คือผู้ควบคุมเกมที่แท้จริง “มัน... มันคือรองหัวหน้ากิลด์อิมพีเรียล... คาร์ลอส” กอร์ดอนรีบละล่ำละลักพูดออกมา “มันเป็นคนวางแผนจัดฉากให้ดันเจี้ยนแตก เพื่อกำจัดฮันเตอร์ที่รู้ความลับเรื่องการลักลอบค้าหินมานาเถื่อน และครอบครัวของคุณ... พวกเขาบังเอิญเข้าไปเห็นในวันที่กำลังขนย้ายพอดี” ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมพัดหวีดหวิวผ่านซากตึก รินยืนนิ่งสนิท ดวงตาจ้องมองตรงไปเบื้องหน้าอย่างไร้แววตา ความทรงจำในอดีตที่เคยเจ็บปวดไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวราวกับภาพสלอว์โมชัน ความแค้นที่สะสมมานานนับปีได้รับการยืนยันตัวตนที่ชัดเจนแล้วในตอนนี้ เอลาร่ามองเสี้ยวหน้าของรินด้วยความเห็นอกเห็นใจ เธอรู้ดีว่ารินแบกรับความรู้สึกนี้มาหนักหนาสักเพียงใด “รินคะ... เอ๊ย... รินครับ ตั้งสติไว้ก่อน” เธอรีบแก้คำพูดอย่างรวดเร็วตามความคุ้นเคยก่อนจะเปลี่ยนกลับมาใช้น้ำเสียงจริงจัง “ตอนนี้เราได้เบาะแสสำคัญแล้ว แต่การจะจัดการกับกิลด์ระดับใหญ่อย่างอิมพีเรียลลำพังมันอันตรายเกินไป” รินสูดลมหายใจเข้าลึก 3 วินาทีเพื่อดึงสติกลับมา แววตาที่เคยว่างเปล่ากลับมาคมกริบและเต็มไปด้วยแผนการอันล้ำลึกอีกครั้ง เขายกยิ้มมุมปาก คราวนี้รอยยิ้มนั้นไม่ได้เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่เป็นรอยยิ้มของนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม “ในเมื่อพวกคุณอยากรอด และผมก็ต้องการล้างแค้น...” รินหันไปมองกอร์ดอนและลูกน้องที่กำลังรอฟังคำพิพากษาด้วยความลุ้นระทึก “ข้อเสนอคืออะไรครับ กอร์ดอน?” “พวกเราขอสวามิภักดิ์ครับ!” กอร์ดอนคุกเข่าลงข้างหนึ่งทันทีโดยไม่ลังเล ลูกน้องคนอื่นๆ เห็นดังนั้นจึงรีบทำตามอย่างพร้อมเพรียงกัน “พวกเราจะยอมเป็นกองกำลังใต้บังคับบัญชาของคุณ ช่วยเหลือคุณกวาดล้างกิลด์อิมพีเรียล แลกกับการที่เราจะได้มีชีวิตรอดออกไปจากที่นี่!” รินมองภาพกลุ่มฮันเตอร์ระดับกลางที่ยอมคุกเข่าต่อหน้าเขาด้วยความสมเพชและพึงพอใจในเวลาเดียวกัน นี่คือพลังของระบบย้อนกระแสโลกาวินาศ และนี่คือจุดเริ่มต้นของการยึดอำนาจในวงการฮันเตอร์ทั้งหมด “ดีมากครับ ถือว่าเป็นการตัดสินใจที่ฉลาดที่สุดในชีวิตของพวกคุณแล้ว” รินเอ่ยขึ้นพร้อมกับสะบัดมือเบาๆ หน้าต่างระบบสีฟ้าใสปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา “ระบบ ทำการผูกพันธะสัญญาทาสสงครามกับกลุ่มฮันเตอร์อิสระทั้งหมดทันที” [ติ๊ง! ทำการผูกพันธะสัญญาเรียบร้อยแล้ว หากมีการทรยศเกิดขึ้น ระบบจะทำการปลิดชีพเป้าหมายทันที] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัว พร้อมกับแสงสีทองจางๆ ที่วาบผ่านร่างของฮันเตอร์ทุกคน กอร์ดอนสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจเมื่อรู้สึกได้ถึงพันธนาการลึกลับที่เชื่อมโยงวิญญาณของตนไว้กับเด็กหนุ่มตรงหน้า “เอาล่ะ ในเมื่อเราเป็นพวกเดียวกันแล้ว...” รินหันหลังกลับไปมองเส้นขอบฟ้าที่เริ่มมืดครึ้ม พร้อมกับกลุ่มก้อนอสูรเงาจำนวนมหาศาลที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ “เตรียมตัวให้พร้อม เพราะผมจะพาพวกคุณไปถล่มแนวหน้าของกิลด์อิมพีเรียลในอีกสิบนาทีข้างหน้า” ทว่า ในจังหวะที่ทุกคนกำลังเตรียมตัวออกเดินทางอยู่นั้น เสียงแจ้งเตือนฉุกเฉินระดับวิกฤตจากระบบของเอลาร่าก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานดีดตัวขึ้นกลางอากาศพร้อมกับภาพสตรีปริศนาในชุดสูทสีดำสนิทที่ยืนอยู่บนยอดตึกสูงในเขตปลอดภัยที่อยู่ห่างออกไปเพียงสามกิโลเมตร รินหรี่ตามองภาพนั้นด้วยความประหลาดใจเป็นครั้งแรก เนื่องจากระบบไม่ได้ตรวจจับการมีอยู่ของเธอล่วงหน้าเลยแม้แต่นิดเดียว หญิงสาวปริศนาคนนั้นยกอุปกรณ์สื่อสารขึ้นแนบหู ก่อนที่รินจะได้ยินเสียงหวานใสแต่ทรงอำนาจดังลอดเข้ามาในคลื่นวิทยุของเขาโดยตรง “ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็นทางการค่ะ คุณริน... ฉันรอนานแล้วนะ กว่าคุณจะจัดการพวกเศษสวะพวกนี้เสร็จ สนใจมาคุยเรื่องการร่วมมือกันทำลายล้างสมาคมฮันเตอร์ระดับโลกสักหน่อยไหมคะ?” — ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนที่ 23 นี้มาด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — โอเวอร์ลอร์ดซีโร่