การบุกถล่มฐานทัพลับ

กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ที่ลอยอวลอยู่ในห้องรับรองชั้นใต้ดินของสมาคมเงาพยัคฆ์ ไม่ได้ทำให้รินรู้สึกสะท้านสะเทือนแม้แต่น้อย ปลายรองเท้าหนังขัดเงาของเขาเหยียบย่ำลงบนเศษซากกระจกที่แตกกระจาย เสียงดังกรอบแกรบสะท้อนก้องในความเงียบงัน ท่ามกลางร่างของเหล่าฮันเตอร์ระดับสูงนับสิบที่นอนหมดสติและไร้ลมหายใจระเนระนาดอยู่เบื้องล่าง เบื้องหน้าของเขาคือหญิงสาวในชุดราตรีสีดำสนิท ผู้มีรอยยิ้มเย้ายวนแต่งแต้มอยู่บนริมฝีปากอิ่ม เธอกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ราคาแพง มือเรียวถือแก้วคริสตัลบรรจุไวน์สีแดงฉาน แกว่งไปมาอย่างเชื่องช้าขณะที่ดวงตาสีอำพันคู่นั้นกวาดมองรินด้วยความสนใจใคร่รู้ "ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็นทางการค่ะ คุณริน... ฉันรอนานแล้วนะ กว่าคุณจะจัดการพวกเศษสวะพวกนี้เสร็จ สนใจมาคุยเรื่องการร่วมมือกันทำลายล้างสมาคมฮันเตอร์ระดับโลกสักหน่อยไหมคะ?" คำถามนั้นทิ้งค้างอยู่ในอากาศ พร้อมกับเสียงหัวเราะเบา ๆ ที่แฝงไว้ด้วยความเจ้าเล่ห์ของหญิงสาว รินปรายตามองเธอด้วยแววตาเรียաբเฉย เย็นชา ราวกับเธอนั้นเป็นเพียงฝุ่นละอองที่ติดอยู่บนปลายรองเท้า เขาไม่ได้ตอบรับคำเชิญชวนทันที แต่กลับเลือกที่จะเดินเข้าไปใกล้โซฟาตัวนั้นทีละก้าวอย่างมั่นคง เสียงฝีเท้าของเขาเปรียบเสมือนเสียงนาฬิกามรณะที่กำลังนับถอยหลังให้กับชีวิตของคนในห้องนี้ "ข้อเสนอฟังดูน่าสนใจดี... แต่อุ้งมือสกปรกของเธอมันไม่คู่ควรกับการยื่นมาจับมือกับฉันหรอกนะ" น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยออกมาอย่างสุภาพ แต่ทุกถ้อยคำกลับคมกริบราวกับใบมีดโกนที่กรีดลึกลงไปในความมั่นใจของหญิงสาว รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอชะงักค้างไปชั่วขณะ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยประกายตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ "ปากกล้าไม่เบานี่คะ... ระวังตัวหน่อยเถอะ ริน โลกใบนี้มันกว้างใหญ่เกินกว่าที่ฮันเตอร์คลาสขยะอย่างคุณจะจินตนาการถึง" เธอลุกขึ้นยืนช้า ๆ ปลดปล่อยแรงกดดันระดับคลาส S ออกมาจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว รัศมีสีดำทมิฬแผ่ขยายออกราวกับเงาของอสูรกาย ทว่า รินกลับไม่มีท่าทีสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เขายกมือขึ้นปัดเสื้อสูทอย่างไร้ความกังวล ก่อนจะหันไปมองประตูทางเข้าห้องที่ถูกปิดตาย และที่ด้านหลังของเขา เอลาร่า อดีตฮันเตอร์ระดับ S ที่สูญเสียพลังกำลังยืนกอดอกพิงผนึกประตูด้วยท่าทีผ่อนคลาย ดวงตาคู่สวยของเธอจ้องมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยรอยยิ้มเยาะ "เธอคิดว่าคนของเธอข้างนอกจะเข้ามาช่วยได้ทันอย่างนั้นเหรอ?" รินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พลา0กดยิ้มมุมปากเล็กน้อย "ลองเช็กสถานะการ์ดสื่อสารในกระเป๋าดูสิ ว่าตอนนี้มันยังใช้งานได้อยู่หรือเปล่า" หญิงสาวขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสังหรณ์ใจที่ไม่สู้ดี เธอรีบหยิบอุปกรณ์สื่อสารขึ้นมาดู พบว่าหน้าจอดับสนิทและขึ้นสัญลักษณ์เตือนสีแดงฉาน ระบบป้องกันทั้งหมดของฐานทัพลับแห่งนี้ถูกตัดขาดจากภายนอกโดยสมบูรณ์ด้วยระบบ AI ที่เหนือล้ำกว่าเทคโนโลยีปัจจุบันนับร้อยปี ซึ่งเป็นผลงานจากการปลดล็อกระบบย้อนกระแสโลกาวินาศของรินนั่นเอง "แก... ทำอะไรลงไป?" น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ ความมั่นอกมั่นใจเมื่อครู่มลายหายไปสิ้นเมื่อตระหนักได้ว่า ตนเองต่างหากที่เดินเข้ามาติดกับดักของฮันเตอร์ที่ผู้คนเคยตราหน้าว่าเป็น 'ขยะ' "ฉันแค่มาทวงคืนความยุติธรรม... ในสิ่งที่พวกแกเคยทำไว้กับครอบครัวของฉันเมื่อสี่ปีก่อน" รินก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอในพริบตา ความเร็วนั้นเหนือกว่ามนุษย์ทั่วไปจนเธอไม่ทันแม้แต่จะยกมือขึ้นป้องกัน ฝ่ามือหนาคว้าเข้าที่ลำคอระหงของเธออย่างแม่นยำและมั่นคง แรงบีบที่พอเหมาะทำให้เธอหายใจไม่ออก ใบหน้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความตื่นตระหนก "อึก... ป... ปล่อย..." "ก่อนจะร้องขอชีวิต ช่วยตอบคำถามฉันมาก่อนสิว่า... ใครเป็นคนสั่งการเบื้องหลังการกวาดล้างกิลด์ตระกูลหลินในคืนนั้น?" รินก้มลงกระซิบข้างใบหูของเธอ น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกริบสะท้อนภาพความหวาดกลัวที่ฉายชัดอยู่ในแววตาของหญิงสาว เอลาร่าเดินเข้ามาใกล้ สัมผัสที่ไหล่ของรินเบา ๆ เพื่อส่งสัญญาณเตือนบางอย่างผ่านสายตา "ริน... ข้างนอกมีปฏิกิริยาพลังงานปริมาณมหาศาลกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้แล้ว ดูเหมือนว่าตัวการใหญ่จะส่งหน่วยกวาดล้างฉุกเฉินมาที่นี่" รินเหลือบตามองนาฬิกาดิจิทัลที่ข้อมือ มุมปากยกยิ้มขึ้นอย่างเยือกเย็นกว่าเดิม "มาเร็วกว่าที่คิด... แต่ก็ดีเหมือนกัน ฉันจะได้สะสางบัญชีแค้นนี้ให้จบทีเดียวเลย" เขาสบัดมือปล่อยร่างของหญิงสาวลงไปกองกับพื้นอย่างไร้เยื่อใย เธอสำลักอากาศเข้าปอดอย่างรุนแรง ใบหน้าเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและความหวาดกลัวสุดขีด รินหันหลังให้กับเธอ เดินตรงไปยังกลางห้องรับรอง พร้อมกับแบมือขวาออกเบื้องหน้า อากาศเหนือฝ่ามือของเขาบิดเบี้ยว เกิดเป็นหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าครามสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืด [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบกองกำลังระดับภัยพิบัติ 30 นาย กำลังปิดล้อมพื้นที่รัศมี 100 เมตร] [ท่านต้องการใช้สิทธิ์ 'ปลดล็อกอำนาจวงเงินมหาศาล' เพื่อซื้อสิทธิ์ขาดอาวุธทำลายล้างสูงหรือไม่?] [ค่าใช้จ่าย: 1,000,000,000 เครดิต] รินไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว นิ้วเรียวกดปุ่มยืนยันบนหน้าจอโฮโลแกรมทันที ท่ามกลางเสียงระบบแจ้งเตือนการหักเงินที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องในโสตประสาท *ติ๊ด! ยืนยันการทำธุรกรรมสำเร็จ... การชำระเงินผ่านบัตรเครดิตดำไร้ขีดจำกัดผ่านฉลุย* ทันใดนั้น พื้นห้องด้านล่างก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น เสียงเครื่องยนต์เจ็ตขนาดมหึมาคำรามก้องทะลุชั้นดินลงมา เฮลิคอปเตอร์รบไร้คนขับล้ำยุคจำนวนสิบลำพังทะลุเพดานคอนกรีตเสริมเหล็กเข้ามาจอดนิ่งสนิทอยู่กลางห้องรับรอง พร้อมกับกระบอกปืนใหญ่พลังงานพลาสมาที่หันปากกระบอกออกสู่ด้านนอกอย่างไร้ความปรานี ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของโอเวอร์ลอร์ดซีโร่เสมอนะครับ