ความสามารถที่ไม่เป็นธรรม

เศษซากของประตูศิลาโบราณที่หนาเตอะนับเมตรระเบิดกระจายกลายเป็นฝุ่นผง คลื่นกระแทกสีทองคำขาวสะบัดเส้นผมสีเงินยวงของเอลาร่าให้ปลิวไสว ดวงตากลมโตของอดีตฮันเตอร์ระดับ S เบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงระคนหวาดหวั่น นางไม่คาดคิดว่าเสียงระเบิดเมื่อครู่จะรุนแรงถึงเพียงนี้ และยิ่งไม่คาดคิดว่า... เสียงฝีเท้าที่ก้าวผ่านกลุ่มควันจางๆ เข้ามา จะเป็นของเด็กหนุ่มที่นางเพิ่งผลักให้ถอยห่างเพื่อรับความตายแทน "ริน...?" เสียงของเอลาร่าสั่นพร่า ร่างเพรียวบางทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นถ้ำที่เย็นเฉียบ หยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้พังทลายลงมาอาบแก้ม นางมองดูร่างของรินที่ก้าวพ้นม่านควันออกมาอย่างมั่นคง ไร้ซึ่งร่องรอยบาดแผลใดๆ เสื้อผ้าที่เคยขาดวิ่นกลับสะอาดสะอ้าน ราวกับเขาไม่ได้เพิ่งเดินออกมาจากห้องทดสอบมรณะระดับ F ที่เต็มไปด้วยมอนสเตอร์กลายพันธุ์ แต่มันเหมือนกับเขาเพิ่งก้าวเดินออกมาจากห้องรับรองของโรงแรมหรู รินกวาดสายตาคมกริบมองรอบกาย บรรยากาศรอบตัวของเด็กหนุ่มเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง กลิ่นอายกดดันอันทรงพลังแผ่ซ่านออกมาจากร่างเพรียวบางจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว ระบบที่เคยหลับใหลอยู่ในห้วงสำนึกส่งเสียงแจ้งเตือนรัวระรัวในหัวของเขา [ติ๊ง! ยืนยันการเคลียร์ดันเจี้ยนลับ: ซากปรักหักพังแห่งผู้ลืมเลือน] [สถานะ: สมบูรณ์แบบ (100%)] [รางวัลพิเศษ: ปลดล็อกเนตรแห่งบรรพกาล เลเวล 1 / แต้มวิวัฒนาการ +5,000 แต้ม] [ตรวจพบเจตంట่อสู้รอบข้าง: เตรียมพร้อมใช้งานฟังก์ชัน 'ย้อนกระแสโลกาวินาศ'] "รอด... พวกเรา... รอดแล้วจริงๆ หรือนี่?" เอลาร่าพึมพำ นางใช้มือเรียวบางยันพื้นดินไว้เพื่อไม่ให้ล้มพับลงไป ความเจ็บปวดจากการบาดเจ็บก่อนหน้าแผดเผาไปทั่วร่าง แต่ความตกตะลึงในสิ่งที่เห็นกลับมีมากกว่า รินก้าวเข้าไปใกล้ร่างที่สั่นเทาของหญิงสาว ก่อนจะย่อตัวลง นัยน์ตาสสีดำสนิทคู่นั้นสะท้อนภาพใบหน้าอันงดงามที่เปื้อนคราบเขม่าและหยาดน้ำตา รินยื่นมือออกไปสัมผัสแก้มเนียนแผ่วเบา ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาทำให้เอลาร่าสะดุ้งเล็กน้อย นางเงยหน้าขึ้นสบตาบอยหนุ่ม หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ สายตาคู่นั้นของริน... มันไม่ใช่สายตาของเด็กหนุ่มคลาสขยะที่เคยยอมก้มหัวให้ใครอีกต่อไปแล้ว แต่มันคือสายตาของพญาอินทรีที่มองลงมายังพื้นเบื้องล่างด้วยความเยือกเย็นและเด็ดขาด "ผมบอกแล้วอย่างไรครับ ว่าผมจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาพรากอะไรไปจากผมอีกเป็นครั้งที่สอง" น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอื้อiนเอ่ยอย่างราบเรียบ แต่มันกลับทรงพลังจนสั่นสะเทือนถึงก้นบึ้งหัวใจของอดีตฮันเตอร์สาว เอลาร่าเม้มริมฝีปากแน่น นางสัมผัสได้ถึงพลังงานอุ่นซ่านที่ไหลทะลักเข้าสู่ร่างกายผ่านปลายนิ้วของริน ความเจ็บปวดแสนสาหัสที่เคยกัดกินกล้ามเนื้อและเส้นลมปราณค่อยๆ เลือนหายไปอย่างอัศจรรย์ พลังเวทที่เคยเหือดแห้งกลับคืนสู่จุดอิ่มตัวในเวลาเพียงชั่วพริบตา นี่มันเวทมนตร์รักษาอันใดกัน? แม้แต่นักบวชระดับสูงแห่งวิหารศักดิ์สิทธิ์ก็ยังไม่สามารถรักษาอาการบาดเจ็บของนางได้รวดเร็วถึงเพียงนี้! "ริน... เจ้า... ไปได้พลังนี้มาจากไหน? รอยแตกสีทองเมื่อครู่... มันไม่ใช่เวทมนตร์ของฮันเตอร์ทั่วไปแน่ๆ" เอลาร่าถามด้วยความกังวล แม้จะดีใจที่รอดชีวิต แต่นางรู้ดีว่าโลกใบนี้โหดร้ายเพียงใด หากความลับนี้รั่วไหลออกไป รินจะต้องกลายเป็นเป้าหมายของกิลด์ใหญ่และสมาคมฮันเตอร์อย่างแน่นอน รินแย้มยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความลับและความมั่นใจที่ล้นปรี่ เขาค่อยๆ พยุงร่างระหงของเอลาร่าให้ลุกขึ้นยืนอย่างทะนุถนอม "เก็บความสงสัยนั้นไว้ก่อนเถอะครับเอลาร่า ตอนนี้... เรามีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมารออยู่ด้านนอกแล้ว" สิ้นเสียงของริน พื้นดินใต้ฝ่าเท้าก็สั่นสะเทือนขึ้นอีกครั้ง เสียงคำรามต่ำๆ ของฝูงมอนสเตอร์ระดับต่ำอย่าง 'กอบลินคลั่ง' และ 'สุนัขป่าเงาโลหิต' ดังสะท้อนก้องมาจากโถงทางเดินด้านนอก พวกมันถูกดึงดูดด้วยกลิ่นอายพลังงานมหาศาลที่ระเบิดออกมาจากการพังทลายของประตูศิลา เอลาร่าหน้าถอดสีทันที นางรีบดึงดาบสั้นที่เหน็บอยู่ที่เอวออกมา แม้พลังจะฟื้นฟูแล้ว แต่การต้องเผชิญหน้ากับฝูงมอนสเตอร์นับร้อยในสภาพที่เพิ่งผ่านศึกหนักมานั้นไม่ใช่เรื่องฉลาดเลย "ระวังตัวด้วยริน! พวกมันมีจำนวนมากเกินไป!" ทว่า รินกลับไม่ขยับเขยื้อน เขายืนนิ่งสงบราวกับรูปปั้นหิน ชายหนุ่มเพียงแค่กวาดสายตามองฝูงมอนสเตอร์ที่กำลังวิ่งกรูเข้ามาด้วยความกระหายเลือด นัยน์ตาข้างขวาของรินเปล่งประกายแสงสีทองเรืองรองขึ้นวูบหนึ่ง—เนตรแห่งบรรพกาลทำงาน! [ติ๊ง! วิเคราะห์เป้าหมาย: กอบลินคลั่ง (ระดับ F) จำนวน 42 ตัว, สุนัขป่าเงาโลหิต (ระดับ E) จำนวน 15 ตัว] [จุดอ่อนของเป้าหมายถูกเปิดเผย: จุดศูนย์กลางกระแสมานาบริเวณหน้าอก] [เปิดใช้งานคำสั่งพิเศษ: 'พิพากษาเอกเทศ'] รินยกมือขึ้นช้าๆ นิ้วเรียวยาวดีดนิ้วดัง 'เป๊าะ' เบาๆ กลางอากาศ *เปรี้ยงงงงง!* สายฟ้าสีทองอร่ามเส้นยักษ์ผ่าทะลุเพดานถ้ำลงมาอย่างไร้ที่ติ ราวกับหอกเพลิงของทวยเทพที่ถูกปักลงมาจากสรวงสวรรค์ คลื่นกระแทกอันรุนแรงกวาดล้างร่างของฝูงมอนสเตอร์นับสิบให้แหลกสลายกลายเป็นเถ้าธุลีในพริบตาเดียว ไม่มีเสียงกรีดร้อง ไม่มีแม้แต่โอกาสให้พวกมันได้ดิ้นรน กลิ่นคาวเลือดถูกแทนที่ด้วยกลิ่นอายบริสุทธิ์ของมานาที่แตกสลาย เอลาร่าอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างจนแทบถลันออกมาจากเบ้า นางหันมามองแผ่นหลังของเด็กหนุ่มสลับกับกองขี้เถ้าสีทองบนพื้น สมองของนางขาวโพลนไปชั่วขณะ นี่คือการกำจัดมอนสเตอร์ระดับต่ำอย่างนั้นหรือ? นี่มันเป็นการล้างบางด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียวต่างหาก! "เจ้า... ริน..." เอลาร่าพูดไม่ออก นางรู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังยืนอยู่เบื้องหน้าสิ่งมีชีวิตที่อยู่สูงส่งเกินกว่าจะเอื้อมถึง รินหันกลับมาส่งยิ้มอ่อนโยนให้หญิงสาว แววตาที่ดุดันเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความอบอุ่นที่มอบให้แก่คนสำคัญเพียงคนเดียว "ผมบอกแล้วไงครับว่าไม่ต้องห่วง" ชายหนุ่มก้าวเข้าไปใกล้เอลาร่าอีกก้าว จนกระทั่งลมหายใจของทั้งสองสัมผัสกันได้ เอลาร่าใจเต้นระรัว แก้มเนียนแดงก่ำขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายความตาย แต่ก่อนที่เอลาร่าจะได้เอื้อiนเอ่ยคำใดออกมา เสียงฝีเท้าหนักหน่วงชุดใหม่ก็ดังขึ้นจากปากทางเข้าดันเจี้ยน พร้อมกับเสียงหัวeาะเยาะเย้ยที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี "ฮ่าๆๆๆ! ดูกลุ่มค่านั่นสิ! ข้าบอกแล้วว่าเจ้าสวะนั่นไม่มีทางรอด—เอ๊ะ?" เงาร่างของชายหนุ่มในชุดเกราะหรูหราสลักลายตรากิลด์ 'พยัคฆ์เพลิง' ก้าวเข้ามาพร้อมกับลูกน้องอีกสามคน แต่เมื่อพวกเขาเห็นภาพเบื้องหน้า—ซากประตูที่พังยับเยิน กองเถ้าธุลีสีทอง และเด็กหนุ่มคลาสขยะกับอดีตฮันเตอร์ระดับ S ที่ยืนอยู่อย่างไร้รอยแผล—รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าของหัวหน้าหน่วยสำรวจก็แข็งค้างทันที "เป็นไปไม่ได้..." ชายในชุดเกราะพึมพำด้วยความช็อกตาค้าง เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "พวกแก... รอดมาได้อย่างไร?!" รินปรายตามองผู้มาใหม่ด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบมุมปาก นัยน์ตาสีดำสนิทคู่นั้นฉายแววอำมหิตขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนที่เขาจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจของอีกฝ่าย "มาได้จังหวะพอดีเลยครับ... ผมกำลังเบื่อพอดีว่าใครจะเป็นรายต่อไปที่ต้องชดใช้" [CLIFFHANGER HOOK]: รินยกยิ้มมุมปากก่อนจะกดสมาร์ทโฟนในมือเพื่อโอนเงินเข้าบัญชีของกิลด์พยัคฆ์เพลิงด้วยยอดเงินหกหลัก และในวินาทีต่อมา หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานก็เด้งขึ้นมากลางอากาศ พร้อมกับประกาศิตจากระบบว่า: [ตรวจพบเป้าหมายในระยะประชิด: อนุญาตให้กวาดล้าง 'กิลด์พยัคฆ์เพลิง' ทั้งสาขาได้ทันทีตามสิทธิ์ของเจ้าของระบบระดับสูงสุด]... ท่ามกลางสีหน้าซีดเผือดไร้สีเลือดของหัวหน้ากิลด์ที่ทรุดฮวบลงคุกเข่าแทบเท้าของเขา! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของโอเวอร์ลอร์ดซีโร่เสมอนะครับ