สวนกลับด้วยกลยุทธ์

“แกคิดว่าความระยำที่ทำไว้กับฉันเมื่อสามปีก่อน จะจบลงด้วยการที่แกยืนหัวเราะอยู่เหนือศพฉันงั้นรึ?” เสียงของรินราบเรียบ ทว่าทุกพยางค์ที่เปล่งออกมากลับแฝงไว้ด้วยแรงกดดันที่ทำให้อากาศรอบข้างหนักอึ้งราวกับถูกสูบออกไปจนหมด กิลด์มาสเตอร์แห่ง ‘อัคนีทมิฬ’ อย่าง ‘คาร์ล’ ชะงักกึก มือที่กำลังง้างดาบอาบยาพิษค้างกลางอากาศ สายตาของมันสั่นไหวเมื่อพบว่า รินไม่ได้แสดงความหวาดกลัวอย่างที่ควรจะเป็น “หุบปาก! แกมันก็แค่ฮันเตอร์คลาสขยะที่มีดีแค่การกะร่อนไปวันๆ!” คาร์ลคำรามลั่น พุ่งตัวเข้าใส่ด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ หมายจะปลิดชีพเหยื่อให้จบสิ้นในดาบเดียว รินไม่ขยับหนี เขายืนนิ่งราวกับรูปปั้นสลักหิน สายตาคมกริบกวาดมองมิติด้านหลังของคาร์ลที่เริ่มบิดเบี้ยว รอยแยกมิติสีม่วงเข้มกำลังขยายตัวอย่างเงียบเชียบ ราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังตื่นจากภวังค์ “เอลาร่า ถอยไป” รินสั่งเสียงต่ำ เอลาร่าที่ยืนอยู่เคียงข้างขยับกายถอยหลังอย่างรู้ใจ แววตาของอดีตฮันเตอร์ระดับ S ผู้นี้ไม่ได้มีความกังวลแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เธอกลับยกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า “จัดการมันให้สาสมนะริน อย่าให้เหลือซากที่น่าสมเพชนั่นไว้” ในจังหวะที่ดาบของคาร์ลห่างจากคอของรินเพียงไม่กี่นิ้ว รินก็ดีดนิ้วเสียงดัง ‘เปาะ’ พลัน! แรงดึงดูดมหาศาลจากรอยแยกมิติที่รินเตรียมไว้ก็ระเบิดออก แทนที่คาร์ลจะฟันถูกริน ร่างกายของเขากลับถูกกระชากด้วยแรงมหาศาลเข้าไปหาประตูมิติที่เขามองไม่เห็น มอนสเตอร์ระดับบอสที่รินล่อลวงมาด้วย ‘กลิ่นหอมของผลึกมานา’ ตั้งแต่ชั่วโมงก่อน พุ่งตัวออกมาจากรอยแยกด้วยความบ้าคลั่ง *โฮก!!!* เสียงคำรามสนั่นหวั่นไหวทำเอาพื้นที่โดยรอบสั่นสะเทือน คาร์ลเบิกตากว้าง ความมั่นใจมลายหายไปในพริบตา เมื่อคมเขี้ยวของ ‘ราชันย์หมาป่ามิติมืด’ ฝังลงที่ไหล่ของเขาแทนที่จะเป็นเป้าหมายที่เขาต้องการ “นี่แก... แกวางแผนไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่!” คาร์ลกรีดร้อง ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่างขณะที่ถูกมอนสเตอร์เหวี่ยงไปมากระแทกกับกำแพงถ้ำ รินก้าวเดินเข้าไปหาคาร์ลอย่างเชื่องช้า เขาย่อตัวลงใช้มือกดปลายดาบที่ตกอยู่บนพื้นไว้ด้วยรองเท้าบูทหนังอย่างใจเย็น “ตั้งแต่ก้าวแรกที่แกเหยียบเข้ามาในเขตล่าของฉัน แกก็เป็นเพียงเบี้ยในกระดานที่ฉันเป็นคนเดินหมากแล้วล่ะคาร์ล คนอย่างแกไม่คู่ควรแม้แต่จะตายด้วยมือของฉัน” “แกไม่มีวันหนีพ้น! กิลด์ของฉันจะตามล่าแกจนสุดขอบโลก!” คาร์ลพ่นเลือดออกมาพลางขู่คำราม รินแค่นยิ้ม ดวงตาของเขาฉายแววเย็นชาไร้ความปราณี “อ้อเหรอ? แต่ฉันเกรงว่า... กิลด์ของแกคงไม่มีวันได้กลับไปเห็นแสงตะวันอีกแล้ว” รินหยิบอุปกรณ์สื่อสารขึ้นมา หน้าจอโฮโลแกรมปรากฏเลขหลักล้านที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วจากการทำธุรกรรมลับ เขาไม่ได้เป็นแค่ฮันเตอร์ แต่เขาคือผู้ที่ควบคุมเศรษฐกิจในตลาดมืดของดันเจี้ยนแห่งนี้โดยสมบูรณ์ “เอลาร่า เริ่มแผนการขั้นสุดท้ายได้” รินสั่งจบ ประตูมิติทุกบานรอบบริเวณก็เริ่มปิดตัวลงพร้อมกับเสียงระเบิดกัมปนาทที่ดังมาจากฐานทัพของกิลด์อัคนีทมิฬที่อยู่อีกฝั่งของดันเจี้ยน ฝุ่นควันฟุ้งกระจาย แต่สิ่งที่ปรากฏชัดในสายตาของทุกคนคือชายชุดดำปริศนาที่เดินออกมาจากความมืด พร้อมกับบัตรเครดิตโลหะสีดำสนิทในมือที่ถือสิทธิ์ขาดเหนือชีวิตของทุกคนในที่แห่งนี้ คนผู้นั้นวางบัตรลงบนโต๊ะของระบบควบคุมดันเจี้ยน เสียงเครื่องรูดบัตรดังขึ้นอย่างมั่นคง... ‘ติ๊ด!’ สถานะของดันเจี้ยนถูกเปลี่ยนเป็น ‘กรรมสิทธิ์ส่วนบุคคลของริน’ อย่างถาวร คาร์ลที่นอนจมกองเลือดถึงกับช็อกค้าง ดวงตาที่เบิกโพลงนั้นเต็มไปด้วยความสิ้นหวังสุดขีดเมื่อรู้ว่านับแต่นี้ไป ชีวิตของเขาและลูกน้องทุกคน จะเป็นหรือตาย ขึ้นอยู่กับคำสั่งของคนที่เขาเคยดูถูกว่าไร้ค่าคนนี้เพียงผู้เดียว ทว่าในวินาทีที่ทุกอย่างกำลังเข้าที่ เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ไม่มีใครคาดคิดก็ดังขึ้นในหัวของริน... [คำเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงจาก ‘เบื้องบน’ – ตัวตนที่แท้จริงของรินถูกเปิดเผยต่อ ‘ผู้คุมกฎแห่งนิรันดร์’ แล้ว] รินขมวดคิ้วแน่น เมื่อเงาร่างสีทองอร่ามเริ่มปรากฏขึ้นเหนือซากปรักหักพัง บรรยากาศรอบตัวหยุดนิ่งราวกับเวลาถูกแช่แข็ง และเสียงกระซิบที่เย็นเยียบจากท้องฟ้าก็ดังขึ้น “พบตัวแล้ว... ผู้ที่กล้าท้าทายกระแสแห่งโชคชะตา” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ — โอเวอร์ลอร์ดซีโร่