อาวุธระดับตำนาน

เสียงโลหะหนักหน่วงกระทบพื้นหินปูน ดังสะท้อนก้องกังวานไปทั่วโถงวิหารใต้ดิน ชั้นที่เจ็ดสิบสองของดันเจี้ยนระดับภัยพิบัติ—*โบสถ์แห่งการพิพากษา* กลิ่นอายของสนิมเหล็ก คาวเลือด และผงธุลีโบราณคละคลุ้งจนแสบจมูก ทว่าสำหรับรินแล้ว กลิ่นเหล่านี้คือกลิ่นอายแห่งชัยชนะที่เขารอคอยมานานนับปี ร่างโปร่งในชุดคลุมฮันเตอร์สีดำสนิทก้าวเดินอย่างมั่นคงรองรับน้ำหนักด้วยสติที่เยือกเย็นดั่งน้ำแข็ง เบื้องหน้าของเขาคือแท่นบูชาหินอัคนีสีดำสนิท ซึ่งมีศาตราวุธเล่มหนึ่งปักตรึงอยู่ ท่ามกลางม่านพลังงานสีม่วงเข้มที่แผ่รังสีคุกคามจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว "ริน... ระวังตัวด้วยครับ แรงกดดันระดับนี้ ต่อให้เป็นฮันเตอร์ระดับ A สามคนมารวมกัน ก็อาจจะถูกบดขยี้จนกระดูกแหลกละเอียดได้ในพริบตา" เสียงทุ้มต่ำของเอลาร่าดังขึ้นจากด้านหลัง หญิงสาวในชุดเกราะหนังสีเงินรat-worn เธอใช้มือข้างหนึ่งกุมด้ามดาบสั้นที่เอวโดยสัญชาตญาณ ดวงตาคู่สวยคมกริบกวาดมองไปรอบห้องโถงเพื่อระวังภัย แม้พลังของเธอจะยังไม่ฟื้นคืนกลับมาเต็มร้อย แต่สัญชาตญาณการต่อสู้ในฐานะอดีตฮันเตอร์ระดับ S ยังคงเฉียบคมไม่เสื่อมคลาย รินไม่ได้หันกลับไปมอง แต่ริมฝีปากหยักกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจจนน่าหมั่นไส้สำหรับศัตรู แต่กลับสร้างความอุ่นใจอย่างประหลาดให้กับเอลาร่า "ไม่ต้องห่วงไปหรอกครับเอลาร่า... ดาบเล่มนั้นไม่ได้กำลังรอคอยผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด แต่มันกำลังรอคอย *'ผู้ที่ถูกต้องที่สุด'* ต่างหาก" สิ้นคำพูดของริน ระบบแจ้งเตือนสีฟ้าใสก็สว่างวาบขึ้นในห้วงความคิดของเขา [ติ๊ง! ตรวจพบเงื่อนไขลับ: ผู้ครองระบบย้อนกระแสโลกาวินาศ เข้าใกล้ 'ดาบศักดิ์สิทธิ์แห่งพันธสัญญา: ดิ바인 เอ็กซ์ลิเบอร์ (Divine Excalibur - ฉบับดัดแปลงระดับจักรวาล)' ระยะ 3 เมตร] [กระบวนการซิงโครไนซ์พลังงานวิญญาณเริ่มต้นขึ้น: 10%... 40%... 80%...] ความเจ็บปวดราศีแผ่ซ่านแล่นพล่านไปทั่วเส้นประสาท รินขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็น The Muscle นัยน์ตาสีดำสนิทสะท้อนประกายแสงสีทองอร่ามที่แผ่ออกมาจากดาบบนแท่นบูชา ความทรงจำอันเจ็บปวดในอดีตชาติ—ภาพของเพื่อนร่วมทีมที่หักหลัง ภาพของโลกที่พังทลายในชั่วพริบตา และเสียงกรีดร้องของผู้คนที่ไร้พลัง ไหลทะลักเข้ามาในสมองราวกับเขื่อนแตก แต่มันไม่ได้ทำให้เขากลัว... มันกลับยิ่งเติมเชื้อเพลิงให้กับความทะเยอทะยานที่ลุกโชนอยู่ในอก "แกอยากได้ฉันเป็นนายงั้นเหรอ?" รินพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาแหบพร่าแต่ทรงพลังพอที่จะสะกดบรรยากาศรอบข้างให้เงียบงัน "ถ้าอย่างนั้น ก็จงก้มหัวให้ความแค้นและเจตจำนงของฉันซะ!" ตูมมม! คลื่นกระแทกสีทองคำผสมผสานกับออร่าสีดำทมิฬระเบิดออก1วงกว้าง แรงระเบิดทางจิตวิญญาณรุนแรงจนเอลาร่าต้องยกแขนขึ้นบังใบหน้าและถอยหลังไปสามก้าว ร่างของรินถูกห่อหุ้มด้วยเปลวเพลิงแห่งพันธสัญญา ดาบศักดิ์สิทธิ์ที่เคยถูกผนึกไว้ด้วยโซ่ตรวนแห่งกาลเวลาค่อยๆ สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ก่อนที่มันจะหลุดลอยขึ้นจากแท่นหินด้วยพลังจิตอันไร้ขีดจำกัดของระบบ แสงสว่างเจิดจ้าบาดตาจนห้องโถงมืดทึบสว่างวาบราวกับกลางวัน เมื่อแสงจ้าสงบลง รินยืนนิ่งสนิท มือขวาของเขากุมด้ามดาบยาวที่ดีไซน์อย่างประณีต ตัวดาบเรืองแสงสีฟ้าครามสลับทองคำ ลวดลายอักษรรูนโบราณสลักอยู่บนคมดาบที่บางเฉียบแต่แฝงด้วยความคมกริบที่สามารถตัดผ่านมิติเวลาได้ [ยินดีด้วย! ท่านได้รับ 'ดาบศักดิ์สิทธิ์: เทพศาสตราแห่งการย้อนกาลเวลา' (ระดับ: ตำนานไร้ขีดจำกัด)] [คุณสมบัติพิเศษ: เพิ่มพลังโจมตีทางเวทมนตร์และกายภาพ 500%, เพิกเฉยต่อพลังป้องกันทุกรูปแบบของเป้าหมาย, และสามารถใช้สกิล 'ย้อนเวลาเสี้ยววินาที' เพื่อหลบหลีกการโจมตีถึงตายได้วันละ 3 ครั้ง] รินก้มมองดาบในมือ แววตาของเขาฉายประกายความพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด นี่คืออาวุธที่จะเปลี่ยนสมรภูมิของมวลมนุษยชาติในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า นี่คือเครื่องมือที่จะใช้ตบหน้าพวกสภาฮันเตอร์ที่เคยขับไล่เขาให้กลายเป็นฮันเตอร์คลาสขยะอย่างไร้เยื่อใย "ยอดเยี่ยม... สมกับที่ผมลงทุนลงแรงไป" รินกล่าวเบาๆ ก่อนจะตวัดดาบในมือเพียงครั้งเดียว เกิดเป็นคลื่นดาบสุญญากาศผ่าผืนผนังหินแกรนิตหนาห้าเมตรด้านหลังขาดเป็นสองท่อนอย่างง่ายดายราวกับตัดเต้าหู้ เอลาร่ามองภาพนั้นด้วยความทึ่ง แม้เธอจะเคยเห็นฮันเตอร์ระดับ S มามากมาย แต่ไม่มีใครเลยสักคนที่สามารถครอบครองอาวุธระดับตำนานที่มีจิตวิญญาณดื้อรั้นเช่นนี้ได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่สัมผัส รินไม่ได้เป็นแค่เด็กหนุ่มที่มีโชคช่วยอีกต่อไปแล้ว... เขากำลังก้าวขึ้นเป็นจุดสูงสุดที่โลกใบนี้ต้องสั่นสะเทือน ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบสงบกำลังปกคลุมห้องโถง เสียงฝีเท้าจำนวนมากพร้อมกับออร่าพลังเวทมนตร์อันคุ้นเคยและน่าสะอิดสะเอียน ก็ดังแว่วมาจากอุโมงค์ทางเข้าเบื้องบน ตึก... ตึก... ตึก... "ฮ่าๆๆๆ! ไม่นึกเลยว่าเจ้าฮันเตอร์สวะอย่างแก จะช่วยพวกเราเปิดทางเข้าห้องลับของดันเจี้ยนนี้ได้จริงๆ!" เสียงหัวเราะเยาะหยันที่เต็มไปด้วยความโลภและอำนาจดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างในชุดคลุมสีขาวทองสลับดำตราสัญลักษณ์ของ 'กิลด์รุ่งอรุณนิรันดร์' ผู้นำกลุ่มก้าวออกมาจากเงื้อมเงา พร้อมกับลิ่วล้อระดับ A อีกกว่าสิบชีวิตที่ถืออาวุธครบมือ รินหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มเย็นชาปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง ไม่ต้องเสียเวลาตามหาตัว... พวกมันดันเดินมาเสนอหัวให้ถึงที่เอง "ไงครับ... ท่านรองกิลด์มาสเตอร์คาร์ลอส ดูท่าทางคุณจะชอบเก็บขยะต่อจากผมสินะครับ" รินเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงสุภาพ แต่แฝงไปด้วยจิตสังหารที่ทำให้อุณหภูมิในห้องโถงลดฮวบลงจนติดลบ คาร์ลอสชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นดาบในมือของริน แววตาของมันฉายความโลภระVampire ออกมาอย่างชัดเจน ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม "ส่งดาบเล่มนั้นมาให้ฉันซะริน แล้วฉันจะเมตตาให้แกตายแบบไม่ทรมาน..." คาร์ลอสหัวเราะลั่น ยกไม้เท้าเวทมนตร์ขึ้นชี้หน้าเด็กหนุ่ม "แกคิดเหรอว่าเด็กกะโปโลอย่างแก จะมีปัญญาครอบครองสมบัติระดับนี้? เจียมตัวซะเถอะวะ!" รินถอนหายใจเบาๆ ราวกับกำลังเอือมระอากับความโง่เขลาของอีกฝ่าย เขาหันไปสบตากับเอลาร่าชั่วพริบตา ทั้งคู่ส่งยิ้มให้กันด้วยความรู้ใจ รินยกดาบศักดิ์สิทธิ์ขึ้นช้าๆ ปลายคมดาบชี้ตรงไปที่คาร์ลอส โดยไม่แม้แต่จะชายตามองลิ่วล้อคนอื่นๆ เลยสักนิด "ก่อนหน้านี้... ผมเคยบอกคุณไว้แล้วไม่ใช่เหรอครับ ว่าถ้าเจอหน้ากันอีกครั้ง..." รินเว้นจังหวะ ปล่อยให้ออร่าระดับตำนานแผ่ขยายออกไปกดทับร่างของพวกมันจนเข่าอ่อน "...คุณจะต้องคุกเข่าขอร้องชีวิต" ขณะที่คาร์ลอสกำลังจะระเบิดเสียงหัวเราะเยาะใส่คำพูดที่มันคิดว่าอวดดีนั้น จู่ๆ พื้นดินใต้เท้าของพวกมันก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นในโสตประสาทของริน—ไม่ใช่เสียงของระบบเดิม แต่เป็นเสียงแจ้งเตือนจากภายนอกดันเจี้ยน [เตือนภัยระดับวิกฤต: ตรวจพบกองกำลังปริมาณมหาศาลกำลังปิดล้อมทางออกดันเจี้ยนทั้งหมด และหนึ่งในนั้นคือ 'บุคคลจากอดีต' ที่ท่านคิดว่าตายไปแล้วกำลังมุ่งหน้ามายังชั้นนี้...] รินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีดำสนิทเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเป็นครั้งแรกในรอบวัน --- ขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ