คำเตือนจากอนาคต

หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานสาดแสงวาบลงบนใบหน้าด้านซ้ายของริน ราวกับรอยเลือดที่ถูกป้ายทับความเงียบงันในห้องทำงานส่วน "ตรวจพบความผิดปกติระดับเก้า... เส้นเวลาหลักกำลังถูกบิดเบือน อัตราการสูญพันธุ์ของมนุษยชาติพุ่งทะยานสู่ร้อยเปอร์เซ็นต์ภายในเจ็ดสิบสองชั่วโมงข้างหน้า" เสียงแจ้งเตือนจากระบบจักรวาลดังขึ้นเป็นจังหวะกระชั้นชิด บ่งบอกถึงภาวะวิกฤตที่อยู่นอกเหนือการควบคุม ม่านตาสีดำสนิทของรินหรี่ลงเล็กน้อย เขายังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ราคาแพง โดยมีแฟ้มเอกสารลับกองโตวางอยู่เบื้องหน้า แต่สมาธิทั้งหมดไม่ได้อยู่ที่ตัวอักษรเหล่านั้น มันถูกดึงดูดด้วยเส้นกราฟสีส้มที่กำลังดิ่งพสุธาลงสู่ห้วงเหวแห่งความหายนะ เอลาร่าก้าวเข้ามาในห้องอย่างเงียบเชียบ เธอวางแก้วกาแฟอุ่นลงบนโต๊ะ กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดพันธุ์คั่วบดช่วยเจือจางบรรยากาศอันตึงเครียดภายในห้องลงได้บ้าง สายตาของอดีตฮันเตอร์ระดับ S กวาดมองหน้าจอสีแดงเดือดนั้นด้วยความคุ้นเคยที่เจ็บปวด เธอนั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้าม ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะเบาๆ ลงบนที่วางแขนเพื่อเรียกสติ "คุณเห็นมันแล้วสินะ" เอลาร่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไว้ด้วยความหนักอึ้ง "พวกสมาคมฮันเตอร์สายหลักกำลังเร่งเปิดประตูมิติระดับ S ก่อนกำหนด... พวกมันคิดว่าตัวเองคุมสถานการณ์ได้ แต่ความจริงคือพวกมันกำลังเปิดทางให้ 'สิ่งนั้น' เข้ามา" รินหยิบแก้วกาแฟขึ้นจิบช้าๆ รสชาติขมเข้มไหลผ่านลำคอ ก่อนที่เขาจะวางมันลงกระทบกับจานรองด้วยเสียงกังวานกังสดาล เขาเงยหน้าขึ้นสบตาเอลาร่า แววตาคู่นั้นเยือกเย็นราวกับน้ำแข็งขั้วโลก แต่ลึก "พวกมันไม่ได้แค่โง่เขลา เอลาร่า... แต่มีความโลภบังตาจนมองไม่เห็นหลุมศพที่ตัวเองขุดขึ้นมา" รินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่นิ่งสนิท "ระบบกำลังเตือนเราว่าอนาคตที่ฉันเคยแก้ไขไปครึ่งหนึ่ง กำลังถูกดีดีดกลับด้วยฝีมือของพวกสภาสูงที่อยากได้ศิลามาครอบครอง" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงพัดลมระบายอากาศของคอมพิวเตอร์แม่ข่ายที่ส่งเสียงฮัมเบาๆ สะท้อนความกดดันที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น ย้อนกลับไปเมื่อชาติภพก่อน รินเคยเป็นเพียงฮันเตอร์คลาสขยะที่ต้องดิ้นรนต่อfสู้ท่ามกลางซากปรักหักพัง ครอบครัวของเขาถูกสังเวยให้กับความไร้ความสามารถของสมาคมฮันเตอร์ที่ปิดข่าวเรื่องดันเจี้ยนแตก ความเจ็บปวดและความแค้นฝังรากลึกอยู่ในกระดูกดำ จนกระทั่งระบบย้อนกระแสโลกาวินาศตื่นขึ้น พร้อมกับโอกาสครั้งที่สองที่เขาปฏิเสธไม่ได้ที่จะคว้ามันไว้ แต่การเปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์ย่อมมีแรงเหวี่ยง... ยิ่งเขาขัดขวางหายนะมากเท่าไหร่ ระบบป้องกันความสมดุลของจักรวาลก็ยิ่งพยายามผลักดันเหตุการณ์ให้กลับเข้าสู่ลูปเดิมรุนแรงขึ้นเท่านั้น "แล้วแผนของเราคืออะไร?" เอลาร่าถามต่อ น้ำเสียงของเธอไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความเชื่อมั่นที่ถูกหล่อหลอมผ่านความเป็นตายร่วมกันมาหลายครั้ง เธอย้ายข้างมาอยู่กับริน ไม่ใช่เพราะผลประโยชน์ แต่เพราะเธอรู้ดีว่ามีเพียงผู้ชายคนนี้เท่านั้นที่มองเห็นคุณค่าของมนุษย์มากกว่าตัวเลขผลกำไร รินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายที่ถูกเสริมแกร่งด้วยแก่นพลังงานระดับสูงเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วและสง่างาม เขาเดินไปที่กระจกใสบานใหญ่ มองออกไปAยยังทัศนียภาพของเมืองหลวงยามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยแสงไฟระยิบระยับ ผู้คนนับล้านยังคงใช้ชีวิตอย่างประมาทโดยไม่รู้เลยว่า มัจจุราชกำลังลับคมเคียวอยู่เบื้องหลังม่านหมอก "ปล่อยให้พวกมันเปิดประตูมิติ" รินกล่าวเรียบๆ แต่แฝงด้วยความเฉียบขาด เอลาร่าขมวดคิ้วเล็กน้อย "คุณหมายความว่าอย่างไร? ถ้ารอให้ประตูนั้นเปิด... เมืองนี้จะกลายเป็นทะเลเพลิงในพริบตา" "ฉันไม่ได้บอกว่าจะปล่อยให้มันพังทลาย" รินหันกลับมา มุมปากหยักยกยดขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทรงพลังจนน่าขนลุก "ในเมื่อพวกมันอยากเล่นเกมใหญ่ ฉันก็จะจัดเวทีให้... แต่คนที่จะถือไพ่เหนือกว่าทั้งหมด ไม่ใช่สภาสูงหรือสมาคมฮันเตอร์ แต่เป็นเรา" รินยื่นมือไปแตะหน้าจอโฮโลแกรม ปลายนิ้วกดลงบนคำสั่งอนุมัติขั้นสูงสุด หน้าจอสีแดงฉานแปรเปลี่ยนเป็นสีฟ้าครามในพริบตา ข้อมูลการเงินมหาศาล กำลังพลเงา และเครือข่ายฐานทัพลับทั่วโลกถูกปลดล็อกพร้อมกันในเสี้ยววินาที ระบบส่งเสียงเตือนครั้งสุดท้ายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ: "ยืนยันคำสั่ง 'ล้างบางโครงสร้างเก่า' กระบวนการจะเริ่มขึ้นในสาม... สอง..." ทว่า ก่อนที่เลขศูนย์จะปรากฏบนหน้าจอ เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินจากภายนอกอาคารก็ดังสนั่นหวั่นไหว แสงไฟสีส้มกะพริบวับวาบสาดส่องเข้ามาทางหน้ากระจกใส แรงสั่นสะเทือนระดับแผ่นดินไหวทำให้แก้วกาแฟบนโต๊ะล้มคว่ำ กาแฟสีดำไหลนองลงบนพรมราคาแพง เอลาร่าลุกขึ้นยืนทันที สัญชาตญาณนักอดีตฮันเตอร์ระดับ S ตื่นตัวเต็มที่ มือของเธอเอื้อมไปแตะด้ามจับอาวุธข้างเอว "มีบางอย่างกำลังเคลื่อนตัวมา... และมันไม่ใช่สัตว์ประหลาดจากดันเจี้ยนทั่วไป" รินไม่ได้แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย เขายังคงยืนนิ่งสงบราวกับภูเขาหิน สายตาคมกริบมองทะลุกระจกออกไปเบื้องล่าง บนท้องฟ้ายามค่ำคืนที่ควรจะเงียบสงบ บัดนี้กลับปรากฏรอยแยกสีดำสนิทขนาดมหึมาฉีกกระชากชั้นบรรยากาศออกเป็นสองท่อน และจากรอยแยกนั้นเอง เงาร่างของสิ่งมีชีวิตสวมเกราะสีดำทมิฬนับร้อยตัวกำลังร่อนลงมาสู่พื้นดิน พร้อมกับเสียงคำรามที่สั่นประสาทผู้คนทั้งเมือง—แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้รินหรี่ตาลง สิ่งที่ยืนอยู่แถวหน้าสุดของกองทัพเงาทมิฬนั้น คือร่างของฮันเตอร์ระดับ S อันดับหนึ่งของประเทศ ผู้ที่ควรจะอยู่ที่ศูนย์บัญชาการหลักในเวลานี้ ทว่าใบหน้าของเขากลับว่างเปล่า ดวงตากลายเป็นสีดำสนิทไร้แววตา และที่สำคัญที่สุด... บนหน้าอกของชายคนนั้น มีสัญลักษณ์ตราประทับของ "องค์กรนิรนาม" ที่รินเคยคิดว่ากวาดล้างไปหมดแล้วตั้งแต่ชาติภพก่อน เอลาร่าสูดหายใจเข้าลึกว่าเมื่อเห็นภาพนั้น "นั่นมัน... เป็นไปไม่ได้ เขาควรจะอยู่ใต้การคุ้มครองของสภาสูงสิ!" รินแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันต่อโชคชะตา เขายกมือขึ้นปัดหน้าจอโฮโลแกรมให้หายไป ก่อนจะหยิบสมาร์ทโฟนสีดำสนิทขึ้นมาปลดล็อกด้วยระบบสแกน่านม่านตา "ดูเหมือนว่า... มีหนอนตัวใหญ่กว่าที่คิดฝังรากอยู่ในสวนของเรานะ" รินเอ่ยเสียงเรียบ ขณะที่นิ้วเรียวกดโทรออกไปยังเบอร์ติดต่อด่วนเพียงหมายเลขเดียว สายถูกเชื่อมต่ออย่างรวดเร็วโดยไม่มีเสียงรอสาย ปลายสายส่งเสียงทุ้มต่ำและภักดีดังขึ้นทันที "ท่านริน... กองกำลังรบพิเศษพร้อมปฏิบัติการแล้วครับ รอเพียงคำสั่ง" รินกวาดสายตามองกองทัพเงาทมิฬที่กำลังพังทลายประตูตึกเข้ามาทีละชั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงกำลังมุ่งตรงมายังชั้นบนสุด ที่ซึ่งเขากับเอลาร่ายืนอยู่ "กวาดล้างพวกมันให้หมด... ไม่เว้นแม้แต่ตัวเดียว" รินออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด ก่อนที่เขาจะกดตัดสาย แล้วหันไปสบตากับเอลาร่าที่ชักอาวุธออกมาเตรียมพร้อมรับมือ "ได้เวลาส่งจดหมายเตือนกลับไปหาพวกมันแล้วล่ะครับ ว่าใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของเกมนี้ตัวจริง" ---------------------------------------- ขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเผชิญหน้ากับความระทึกขวัญนี้ไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ - โอเวอร์ลอร์ดซีโร่ -