บาดแผลที่มองไม่เห็น

กลิ่นฟอร์มาลีนจาง ๆ ไม่เคยจางหายไปจากปลายจมูกของรินรดา เช่นเดียวกับความรู้สึกสงสัยที่เกาะกินอยู่ก้นบึ้งของหัวใจ เธอยืนนิ่งอยู่หน้าตู้กระจกนิรภัยในห้องทำงานส่วนตัว แสงไฟนีออนสีขาวนวลสะท้อนลงบนแฟ้มคดีเก่าสีซีด หน้ากระดาษทุกแผ่นที่เธอพลิกอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ได้บอกเล่าเพียงแค่ร่องรอยการตาย แต่กำลังกักขังวิญญาณของอดีตเอาไว้ เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ดังขึ้นบนพื้นไม้ปาร์เกต์เก่า ๆ ทำให้เธอไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร... กวินทร์ ทนายความหนุ่มผู้มีรอยยิ้มประดับบนใบหน้าเสมอ แต่รอยยิ้มนั้นไม่เคยไปถึงดวงตาคู่คมที่มักจะซ่อนคมมีดไว้ภายใต้ความสุภาพ นัยน์ตาของเขากวาดมองโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยชิ้นเนื้อเยื่อและผลตรวจชันสูตร ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างเพรียวบางของแพทย์นิติเวชสาว "คุณยังไม่กลับอีกหรือคะ, คุณรินรดา?" น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันที่กดดันในห้อง "ความตายไม่เคยหนีคุณไปไหนหรอกค่ะ มันรอคุณอยู่เสมอ... แต่ชีวิตของคุณต่างหาก ที่กำลังถูกมันกัดกินไปทีละน้อย" รินรดาค่อย ๆ วางปากกาสแตนเลสลงบนโต๊ะ ช้า ๆ อย่างควบคุมอารมณ์ เธอหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา แววตาของแพทย์สาวเย็นชาจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง "ความตายมักจะพูดความจริงเสมอค่ะ, คุณกวินทร์... ต่างจากคนที่ยังมีลมหายใจ ที่มักจะซ่อนคำโกหกไว้เบื้องหลังรอยยิ้มและสูทราคาแพงอย่างที่คุณกำลังทำอยู่" กวินทร์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเจือความเย้ยหยันที่ไม่อาจปกปิด เขาเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้น ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิร่างกายที่แตกต่าง "คุณกำลังมองหาความยุติธรรมให้แม่ของคุณ หรือคุณแค่กลัวว่าความจริงจะพิสูจน์ว่า... คุณไม่เคยรู้จักคนที่คุณเรียกว่าแม่เลยต่างหากล่ะคะ?" คำพูดนั้นบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของรินรดาเหมือนคมมีดผ่าตัดที่กรีดลงบนเนื้อสด ๆ เธอนิ่งงันไปชั่วขณะ มือเรียวที่กำแฟ้มเอกสารไว้แน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด หัวใจเต้นกระหน่ำด้วยความโกรธที่พยายามสะกดกลั้นไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความนิ่งเฉย "คุณรู้อะไรมา?" รินรดาถามเสียงเย็น เฉียบขาด และเต็มไปด้วยอำนาจของคนที่คุ้นเคยกับการควบคุมสถานการณ์ กวินทร์ไม่ได้ตอบในทันที เขาสบตากับเธอ นัยน์ตาคู่สีเข้มคู่นั้นไหววูบไปชั่วขณะ ราวกับกำแพงน้ำแข็งที่เขาสร้างขึ้นมาตลอดชีวิตกำลังมีรอยร้าว ชายหนุ่มเบนสายตาไปมองกรอบรูปบนชั้นหนังสือ—รูปถ่ายครอบครัวที่ถูกคว่ำหน้าไว้ครึ่งหนึ่ง เป็นสัญญะชัดเจนถึงความสัมพันธ์ที่พังทลาย "ผมรู้ว่าความรู้สึกของการถูกหักหลังโดยคนที่คุณรักที่สุดมันเป็นอย่างไรค่ะ" กวินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป ไร้ซึ่งความเย้ยหยัน เหลือเพียงความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้นมาเนิ่นนาน "คุณคิดว่าคุณโดดเดี่ยวในห้องผ่าตัดนี้ที่มีแต่ศพไร้เสียง... แต่คุณไม่เคยรู้เลยว่า คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคุณคนนี้ ก็ตายทั้งเป็นมาตั้งแต่เด็กแล้วเช่นกัน" บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความตึงเครียดเชิงวิชาชีพถูกแทนที่ด้วยแรงดึงดูดทางจิตวิทยาที่อันตราย รินรดาลอบมองใบหน้าด้านข้างของกวินทร์ ภายใต้กรอบแว่นและท่าทีสุขุม เธอสัมผัสได้ถึงรอยแผลเป็นในจิตใจที่เขาพยายามปิด The mask ที่เขาใส่มาตลอดไม่ใช่แค่เพื่อความอยู่รอดในเกมอำนาจของตระกูล แต่เป็นเกราะป้องกันไม่ให้ใครเข้าถึงความอ่อนแอที่แท้จริง "คุณกำลังพยายามจะบอกอะไรฉันกันแน่คะ, กวินทร์?" รินรดาผ่อนลมหายใจออกมาช้า ๆ ลดกำแพงลงเพียงนิด เพื่อเปิดช่องว่างให้บทสนทนาดำเนินต่อไป กวินทร์หันกลับมามองเธอ ดวงตาของเขาสะท้อนเงาของแสงไฟสลัว "ผมจะบอกว่า... คดีของแม่คุณ ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ และคนที่สั่งฆ่าท่าน ก็ไม่ใช่คนแปลกหน้าสำหรับตระกูลผมเช่นกันค่ะ" คำสารภาพนั้นทิ้งน้ำหนักลงบนห้องทำงานราวกับค้อนเหล็ก รินรดานิ่งค้างไป สมองของเธอกำลังประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่สวนทางกับหลักฐานทางนิติเวชที่เธอถือครองอยู่ "หมายความว่าอย่างไรคะ?" เธอถามเสียงสั่นเล็กน้อย เป็นครั้งแรกที่ความเย็นชาของแพทย์นิติเวชสาวสั่นคลอน ก่อนที่กวินทร์จะทันได้เอ่ยคำตอบ เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะของรินรดาก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ หน้าจอแสดงสายเรียกเข้าจากห้องเก็บศพชั้นใต้ดิน—ปลายสายคือเจ้าหน้าที่เวรยามที่เสียงสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "คุณรินรดาครับ! รีบลงมาที่ห้องชันสูตรด่วนเลยครับ! ศพของ... ศพของพยานปากเอกที่เราเพิ่งรับมาเมื่อเย็นนี้... กำลังมีปฏิกิริยาบางอย่างที่ไม่อาจเป็นไปได้ในทางการแพทย์ครับ!" รินรดาลุกขึ้นยืนทันที นัยน์ตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะหันไปสบตากับกวินทร์ที่ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า ซึ่งในเวลานี้... รอยยิ้มปริศนาได้กลับมาประดับบนมุมปากของเขาอีกครั้งแล้ว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาลุ้นระทึกกับปมปริศนานี้ด้วยกันนะคะ — เงาจันทราลี้ลับ