รอยร้าวที่ยากจะประสาน

กลิ่นอายความอับชื้นของกระดาษคดีเก่าในห้องแฟ้มคดีลับชั้นใต้ดินของสำนักงานทนายความ ไม่ได้ทำให้รินรดารู้สึกอึดอัดเท่ากับรอยหมึกบนหน้ากระดาษแผ่นสุดท้ายที่เพิ่งร่วงหล่นลงมาจากแฟ้มเอกสารของคดีอุบัติเหตุเมื่อสามปีก่อน "คุณกำลังบอกฉันว่า บันทึกการผ่าศพของแม่ฉันในสำนวนคดีฉบับนี้ มีลายเซ็นของอัยการพิเศษที่ยังไม่ได้รับแต่งตั้งในเวลานั้น... อย่างนั้นสินะคะ, คุณกวินทร์" น้ำเสียงของรินรดาเรียบสนทนาราวกับพื้นผิวน้ำในคืนไร้จันทร์ แต่มันกลับคมกริบพอจะบาดลึกถึงขั้วหัวใจของผู้ฟัง กวินทร์ที่กำลังยืนพิงชั้นวางเอกสารเหล็กสีทึบชะงักไปชั่วขณะ เปลือกตาของชายหนุ่มกะพริบถี่ขึ้นเล็กน้อย—เป็นปฏิกิริยาทางจิตวิทยาเพียงเสี้ยววินาทีที่นักนิติเวชผู้ผ่านศพมานับร้อยรายอย่างเธอไม่มีทางมองข้าม กวินทร์ย่นหัวคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะคลี่ยิ้มบางเบาที่มักใช้กลบเกลื่อนความลับอันดำมืด แววตาคมกราบคู่นั้นไหววูบเพียงครู่ก่อนจะกลับมานิ่งสนิทตามวิสัยทัศน์ของทนายความผู้กุมชะตากรรมคนใหญ่คนโต "โลกของกฎหมายไม่ได้ขาวสะอาดและตรงไปตรงมาเหมือนบันทึกการชันสูตรของคุณหรอกนะรินรดา บางครั้ง... การที่เราจะดึงความจริงขึ้นมาจากโคลนตม เราจำเป็นต้องยอมเปื้อนโคลนเสียก่อน" กวินทร์ตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม แต่แฝงไว้ด้วยความระแวดระวัง "ความจริง หรือความอยู่รอดของตระกูลคุณกันแน่คะ?" รินรดาก้าวเท้าเข้าประชิด ร่างเพรียวบางภายใต้เสื้อสูทสีเข้มยืนหยัดเผชิญหน้ากับความสูงของเขาอย่างไม่เกรงกลัว ดวงตาสีดำสนิทสะท้อนภาพใบหน้าคมคายที่เธอเคยคิดว่าพึ่งพาได้ แต่ในวินาทีนี้ มันกลับเต็มไปด้วยรอยร้าวของความไว้ใจที่แตกสลาย "คุณบอกฉันว่าเอกสารชุดนี้คือหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่จะกระชากหน้ากากฆาตกรที่ฆ่าแม่ของฉัน... แต่สิ่งที่คุณทำ กลับเป็นการปกป้องชื่อเสียงของคนที่อยู่เบื้องหลังคำสั่งปลอมแปลงพวกนี้ตั้งแต่แรก" ห้องทำงานกว้างขวางกลับเงียบงันลงทันที เสียงเครื่องปรับอากาศตัวเก่าส่งเสียงครางหึ่งๆ ราวกับพยายามกลบเกลื่อนความอึดอัดที่ก่อตัวขึ้นระหว่างคนทั้งสอง ความสัมพันธ์แบบคู่ขนานที่เคยขับเคลื่อนด้วยผลประโยชน์ร่วมกันและความดึงดูดทางจิตวิญญาณ กำลังถูกทดสอบด้วยรอยร้าวที่ยากจะประสานเข้าด้วยกันเสียแล้ว กวินทร์ถอนหายใจยาว แววตาที่มองเธอมันเจือไปด้วยความเจ็บปวดที่เขาพยายามซ่อนเร้นมาตลอด "คุณไม่เข้าใจหรอก ริน... ถ้าผมไม่ทำแบบนี้ ทั้งคุณและผมต่างก็ไม่มีชีวิตรอดไปถึงวันที่ความจริงปรากฏหรอก" "อย่ามาใช้คำว่า 'เพื่อฉัน' เป็นข้ออ้างในการปกปิดความเน่าเฟะของคุณเลยค่ะ" รินรดาตัดบท น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความโกรธที่อัดแน่นอยู่ในอก "ฉันไม่ต้องการผู้ปกป้องที่โกหกฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า สิ่งเดียวที่ฉันต้องการคือความยุติธรรมให้แม่ของฉัน... ไม่ใช่เกมการเมืองสกปรกที่คุณกำลังเล่นอยู่" เธอยกแฟ้มเอกสารในมือขึ้น กวาดสายตามองตัวเลขและชื่อบุคคลที่ถูกปลอมแปลงด้วยความรู้สึกชาหนึบไปทั่วปลายนิ้ว หลักฐานชิ้นนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อเปิดโปงความจริง แต่มันคือเครื่องมือต่อรองที่กวินทร์จงใจซ่อนไว้เพื่อใช้ประโยชน์จากเธอมาโดยตลอด ความรู้สึกโดดเดี่ยวและไร้ที่พึ่งที่เธอแบก รับมาตั้งแต่เด็กหวนกลับมาทุบ1ทำลายความเชื่อมั่นของเธออีกครั้ง เธอมองไม่เห็นความแตกต่างระหว่างกวินทร์กับพวกฆาตกรที่เธอตามล่าเลยสักนิด—ต่างกันแค่คนพวกนั้นใช้มีด ส่วนเขากใช้กฎหมายและคำโกหก กวินทร์ขยับตัวเข้าหา หมายจะเอื้อมมือมาแตะไหล่เธอเพื่อปลอบประโลมตามสัญชาตญาณ แต่รินรดาเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว ราวกับรังเกียจสัมผัสจากคนตรงหน้า "ถอยไปค่ะ" เธอกล่าวเสียงแข็ง พร้อมกับถอยหลังไปหนึ่งก้าว ระยะห่างระหว่างพวกเขากลับมาเท่าเดิม แต่ความสัมพันธ์ได้พังทลายลงจนไม่เหลือชิ้นดีแล้ว "นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป อย่ามาคาดหวังความร่วมมืออะไรจากฉันอีก" รินรดากำลังจะหันหลังและเดินออกจากห้องใต้ดินแห่งนี้ ทว่าเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังสะท้อนก้องมาจากบันไดด้านนอกกลับหยุดเธอไว้ เสียงนั้นไม่ได้ดังมาจากทางออกปกติ แต่เป็นเสียงฝีเท้าของใครหลายคนที่กำลังเดินตรงมายังห้องนี้ด้วยจังหวะเร่งรีบและไร้ความเกรงกลัว กวินทร์หน้าถอดสีทันที รอยยิ้มสุขุมเยือกเย็นหายวับไปจากใบหน้า ดวงตาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจอย่างแท้จริงเป็นครั้งแรก ก่อนที่รินรดาจะทันได้เอ่ยปากถาม ประตูเหล็กบานหนาของห้องแฟ้มคดีก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้ความปรานี ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก และในมือของชายแปลกหน้าคนนั้น... คือแฟ้มคดีตัวจริงของแม่เธอที่ควรจะอยู่ในการคุ้มครองของตำรวจ "ดูเหมือนว่าเราจะมาขัดจังหวะการสนทนาอันแสนหวานของพวกคุณสินะครับ... ทนายกวินทร์ และคุณหมอรินรดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น พร้อมกับเสียงกุญแจมือที่กระทบกันดังแกร๊กในความมืดมิดของห้องใต้ดิน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาลุ้นระทึกกับปมปริศนานี้ด้วยกันนะคะ — เงาจันทราลี้ลับ