เลือดต้องล้างด้วยกฎหมาย

กลิ่นน้ำยาฟอร์มาลีนเจือจางในห้องพิจารณาคดีจำลองยามวิกาล ไม่ได้ฉุนกึกเท่ากับกลิ่นคาวเลือดที่รินรดาสูดดมมาตลอดชีวิตการทำงานในฐานะแพทย์นิติเวชหญิง แต่มันคือกลิ่นอายแห่งความตายที่ถูกชำระล้างด้วยอำนาจและกฎหมาย—หรือพูดให้ถูกคือ ถูกบิดเบือนให้สะอาดเอี่ยมด้วยมือของผู้มีอำนาจ "คุณกำลังเล่นกับไฟที่ใหญ่เกินกว่าจะควบคุมนะคะ, คุณรินรดา" เสียงทุ้มต่ำของกวินทร์ดังขึ้นในความสลัวของห้องโถงกว้าง แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องกระทบใบหน้าด้านข้างของเขา เส้นเงาคมกริบราวกับรูปสลักหินอ่อนที่ซ่อนรอยร้าวแห่งความเย่อหยิ่งไว้ภายใน ชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดเนี๊ยบกริบก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานไม้สักที่เต็มไปด้วยแฟ้มคดีฆาตกรรมอำพราง แววตาของเขาคู่นั้น... มันมีความห่วงใยที่เจือด้วยความเหยียดหยันอย่างแนบเนียน เป็นความซับซ้อนที่ทำให้รินรดาเกลียดชังและหลงใหลไปพร้อมกันในคราวเดียว รินรดาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองคู่สนทนา นิ้วเรียวยาวภายใต้ถุงมือยางสีขาวยังคงคีบแผ่นฟิล์มเอ็กซ์เรย์ขึ้นส่องกับแสงไฟอย่างใจเย็น "ไฟเหรอคะ, คุณกวินทร์?" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เย็นเยียบและไร้ซึ่งความอบอุ่นใดๆ "ฉันนึกว่าสิ่งที่คุณกับตระกูลของคุณกำลังเล่นอยู่ คือกองเพลิงที่พร้อมจะเผาทำลายทุกชีวิตเพื่อปกปิดความเน่าเฟะของพวกคุณเสียอีก... แม่ของฉันไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุ และคุณก็รู้ดีแก่ใจ" กวินทร์ชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากของเขายังคงอยู่ แต่กล้ามเนื้อบนใบหน้ากลับตึงเกร็งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขาก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะ มือหนาวางลงบนขอบไม้สักแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว "กฎหมายไม่ได้ทำงานด้วยความโกรธแค้น, รินรดา" กวินทร์โน้มตัวลงมา กระซิบด้วยน้ำเสียงที่กดต่ำจนแทบเป็นเสียงคำราม "มันทำงานด้วยหลักฐาน และที่สำคัญที่สุด... มันทำงานด้วยช่องโหว่ที่คุณไม่มีทางเอาชนะผมได้ ต่อให้คุณจะขุดคุ้ยศพขึ้นมาอีกสักกี่รอบ ศพก็พูดไม่ได้หรอกนะ" รินรดาวางแผ่นฟิล์มลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาสีเข้มของเผ่านิ่งสนิทไร้คลื่นอารมณ์ ราวกับผิวน้ำในบึงลึกที่ซ่อนซากศพไว้เบื้องล่าง ความเยือกเย็นของเธอคือเกราะป้องกันที่แข็งแกร่งที่สุด "ศพอาจจะพูดไม่ได้..." รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดผ่าตัดที่กรีดลงบนเนื้อเยื่อ "แต่รอยร้าวบนกระดูกชิ้นที่สาม... รอยแผลเป็นระดับไมครอนที่เกิดจากมีดผ่าตัดรุ่นพิเศษ ซึ่งมีเพียงแพทย์ประจำตระกูลของคุณเท่านั้นที่ครอบครอง... มันตะโกนเสียงดังลั่นห้องชันสูตรแล้วค่ะ" เธอหยิบแฟ้มเอกสารลับอีกฉบับขึ้นมาโยนลงตรงหน้าเขา เอกสารทางนิติวิทยาศาสตร์ที่ผ่านการวิเคราะห์ด้วยเทคโนโลยีระดับสูงและตรรกะอันไร้ช่องโหว่ มันคือหลักฐานชิ้นเอกที่ถูกซ่อนไว้ในจุดที่ไม่มีใครคาดคิด—ในแฟ้มประวัติการรักษาของเหยื่อรายแรกที่ถูกปิดตายเมื่อยี่สิบปีก่อน กวินทร์ก้มมองเอกสารนั้น สีหน้าที่เคยสุขุมและมั่นอกมั่นใจค่อยๆ ถอดสีทีละน้อย ดวงตาคมกวาดมองตัวเลขและผลชันสูตรที่ชี้ชัดถึงสารเคมีหายากชนิดเดียวกันกับที่พบในร่างของมารดารินรดา ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ ราวกับอากาศรอบตัวถูกสูบออกจนหมดสิ้น "คุณ... ไปได้มันมาจากไหน?" กวินทร์ถามเสียงแหบพร่า รอยยิ้มเย่อหยิ่งหายวับไปจากใบหน้า เหลือเพียงความตระหนกที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้สัญชาตญาณของการเอาตัวรอด "ความจริงก็เหมือนซากศพค่ะ, คุณกวินทร์" รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง โน้มตัวเข้าไปใกล้เขาจนได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นอายความเครียดที่แผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่ม "ต่อให้คุณจะฝังมันลึกแค่ไหน กาลเวลาและอุณหภูมิความเน่าเฟะก็จะดันมันกลับขึ้นมาให้โลกเห็นอยู่ดี... และวันนี้ เลือดต้องล้างด้วยกฎหมาย ไม่ใช่ด้วยอำนาจเงินมืดของคุณอีกต่อไป" กวินทร์นิ่งอึ้ง เขาจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งโกรธเกรี้ยว หวาดกลัว และ... ยอมจำนนต่อเสน่ห์อันตรายของความฉลาดเฉลียวที่ฉายชัดในแววตานั้น แต่ก่อนที่เขาจะได้เอื้อ่มเอ่ยคำแก้ตัวใดๆ ออกมาเพื่อพลิกเกม เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องพิจารณาคดี พร้อมกับแสงไฟฉายสว่างวาบที่ส่องทะลุกระจกฝ้าเข้ามา ร่างของบุคคลในเครื่องแบบตำรวจระดับสูงปรากฏขึ้น พร้อมหมายจับในมือที่สั่นระริกเล็กน้อยจากแรงกดดันเบื้องบน และก่อนที่รินรดาจะได้หันไปมองผู้มาใหม่ เสียงกระซิบพร่าข้างหูจากกวินทร์ที่โน้มตัวลงมาในวินาทีสุดท้าย ก็ทำให้เลือดในกายของเธอกลายเป็นน้ำแข็ง "คุณคิดว่าฉันคือคนเดียวที่ฆ่าแม่คุณเหรอ... รินรดา? หันไปดูคนที่ยืนอยู่ข้างหลังคุณสิ ว่าใครคือคนเซ็นอนุมัติแฟ้มนั้นตัวจริง" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดเปลี่ยนอันมืดมนนี้กับรินรดานะคะ — เงาจันทราลี้ลับ