คืนแห่งการทรยศ

กลิ่นไอของฟอร์มาลินและสนิมเหล็กตีรวนขึ้นมาจนแสบจมูก ทว่ามันยังเจือจางกว่าความตึงเครียดที่กำลังบีบอัดอากาศภายในห้องชันสูตรศพยามวิกาลแห่งนี้จนแทบหายใจไม่ออก รินรดายืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะสเตนเลสว่างเปล่า ปลายนิ้วสวมถุงมือยางสีขาวยังคงกดลงบนแฟ้มเอกสารคดีลับของมารดาที่บัดนี้... หน้ากระดาษสำคัญถูกฉีกหายไปอย่างไร้ร่องรอย ความเงียบงันรอบตัวไม่ได้แปลว่าปลอดภัย แต่เป็นสัญญาณเตือนภัยที่ดังที่สุด "คุณประเมินความโลภของคนใกล้ตัวต่ำเกินไป รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากมุมมืด กวินทร์ก้าวออกมาจากเงาสลัวของเสาปูนเปลือย ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาไม่ได้ฉายแววสุขุมนุ่มลึกอย่างเคย หากแต่เต็มไปด้วยร่องรอยความเหนื่อยล้าและคราบเลือดแห้งกรังที่ปกคُلเสื้อเชิ้ตสีอ่อนของเขา รินรดาลดมือลงช้าๆ หันไปเผชิญหน้ากับทนายความหนุ่มผู้เป็นทั้งคู่คิดและหมากตัวสำคัญในเกมอันตรายนี้ แววตาของเธอยังคงความเยชาชาและนิ่งสนิท ราวกับผิวน้ำในคืนเดือนมืดที่ซ่อนกระแสน้ำวนใต้ลึก "ฉันไม่ได้ประเมินความโลภค่ะกวินทร์... ฉันแค่ประเมิน 'ความไร้ยางอาย' ของคุณผิดไปต่างหาก" รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าทุกคำที่หลุดจากริมฝีปากกลับคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัด "แผนที่เราวางไว้เพื่อล่อให้พวกมันเปิดเผยรายชื่อผู้มีส่วนพ่วงในคดีของแม่ ถูกส่งตรงถึงมืออัยการฝ่ายตรงข้ามก่อนที่ฉันจะทันได้เปิดอ่านเสียอีก... มีเพียงคุณคนเดียวที่รู้รหัสผ่านตู้เซฟนี้" กวินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความสมเพชตัวเอง เขาเสยผมที่เปียกชื้นเหงื่อขึ้นลวกๆ ก่อนจะสาวเท้าเข้ามาใกล้จนระยะห่างลดลงเหลือเพียงก้าวเดียว กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นอายความตายแผ่ออกจากตัวเขา "คุณคิดว่าผมเป็นคนขายข้อมูลนั้นงั้นเหรอ?" กวินทร์ย้อนถาม สายตาคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอราวกับต้องการค้นหาเศษเสี้ยวความเชื่อใจที่เคยมี "ตื่นจากฝันเสียที รินรดา เกมนี้ไม่มีใครเล่นตามกฎตั้งแต่แรกแล้ว... ตระกูลของคุณ ตระกูลของผม พวกมันถูกร้อยเข้าด้วยกันด้วยเส้นด้ายเน่าๆ ของผลประโยชน์มานานก่อนที่เราจะเกิดเสียอีก เอกสารที่คุณตามหา มันไม่ได้ถูกขโมยไปเพื่อทำลายหลักฐาน แต่มมันถูกใช้เป็น 'ตั๋วแลกชีวิต' ของผมต่างหาก!" รินรดาสะดุ้งเล็กน้อย หัวใจกระตุกวูบแต่ภายนอกยังคงนิ่งสนิท เธอก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่างทางวิชาชีพและจิตวิทยา "คุณกำลังบอกว่า... คุณยอมจำนนแล้ว?" "ผมไม่ได้ยอมจำนน ผมแค่กำลังพยายามรักษาลมหายใจของตัวเองในวันที่หมากทุกตัวบนกระดานถูกปัดตกน้ำหมดแล้ว" กวินทร์เอื้อมมือจะแตะข้อศอกเธอ แต่รินรดาเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว ความผิดหวังวาบผ่านแววตาของทนายความหนุ่มชั่วพริบตา ก่อนที่มันจะถูกแทนที่ด้วยความเด็ดเดี่ยว "ฟังผมนะรินรดา คืนนี้... แผนของเราพังทลายลงโดยสมบูรณ์แล้ว คนที่อยู่เบื้องหลังไม่ใช่แค่ระดับผู้บริหารกระทรวง แต่เป็นโครงสร้างอำนาจที่คุณไม่มีวันโค่นล้มได้ด้วยมีดผ่าตัดเล่มเดียวในมือ" "ถ้าไม่มีมีด ฉันก็จะใช้มือเปล่าควักหัวใจพวกมันออกมา" รินรดาเอ่ยเสียงลอดไรฟัน ความโกรธแค้นที่ถูกกดทับไว้ใต้ท่าทีเยือกเย็นมาตลอดหลายปีเริ่มปริร้าว "คุณกลัวเหรอคะกวินทร์? หรือจริงๆ แล้วคุณก็เป็นแค่สุนัขรับใช้ที่ซื่อสัตย์ของพวกมันมาตั้งแต่ต้น เพียงแต่กลัวว่าความลับเรื่องที่คุณช่วยฟอกเงินให้ตระกูลตัวเองจะถูกแฉออกมาด้วยกันแน่!" บรรยากาศในห้องชันสูตรระอุขึ้นด้วยแรงปะทะทางอารมณ์ บทสนทนาที่เคยลึกซึ้งและคานอำนาจกันอย่างสมดุล บัดนี้กลับพังทลายลงเหลือเพียงการสาดคำพูดเชือดเฉือนเพื่อป้องกันปมเปราะบางในจิตใจของกันและกัน กวินทร์นิ่งเงไปครู่ใหญ่ เขาไม่ได้โกรธท่าทีเยือกเย็นและคำพูดถากถางนั้น ตรงกันข้าม เขากลับระบายยิ้มขมขื่นออกมา "ถ้าคุณคิดแบบนั้น... ก็ตามใจรินรดา" เขากำลังจะหันหลังเดินจากไป ท่ามกลางเสียงฝนที่เริ่มสาดซัดกระทบกระจกหน้าต่างด้านนอกอย่างรุนแรง ทว่าในวินาทีนั้นเอง เสียงกริ่งเตือนภัยระบบรักษาความปลอดภัยของสถาบันนิติเวชก็ดังขึ้นลั่นห้อง พร้อมกับไฟฉุกเฉินสีแดงที่กะพริบวับวาบสาดส่องไปทั่วผนังปูนเปลือย *ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...* รินรดากวาดตามองหน้าจอคอมพิวเตอร์หลักที่ถูกแฮกโดยไม่ทราบที่มา ข้อความบนหน้าจอสีดำสนิทไม่ได้แสดงรหัสผ่านระบบอีกต่อไป แต่มันรันภาพจากกล้องวงจรปิดของชั้นใต้ดิน ซึ่งเป็นห้องเก็บศพนิรนามที่ควรจะว่างเปล่า บนหน้าจอนั้น... ร่างของศพเคสล่าสุดที่เพิ่งถูกส่งเข้ามาเมื่อช่วงหัวค่ำ กำลังลุกขึ้นนั่งช้าๆ ภายใต้แสงไฟสลัว และหันหน้าตรงมายังเลนส์กล้องวงจรปิด ราวกับกำลังส่งยิ้มให้ใครบางคนผ่านหน้าจอ และเสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่กำลังเร่งรีบวิ่งขึ้นมาจากบันไดหนีไฟ มุ่งตรงมายังห้องที่พวกเขาทั้งสองคนยืนอยู่ กวินทร์คว้าแขนรินรดาไว้แน่น แรงบีบนั้นหนักหน่วงจนเจ็บ "ล็อกประตู... พวกมันไม่ได้มาเพื่อจับเราสอบปากคำ" ทนายความหนุ่มกระซิบเสียงสั่นพร่าด้วยความตื่นตระหนก "พวกมันมาเก็บกวาดพยานปากสุดท้าย... รวมถึงคุณด้วย" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดเปลี่ยนอันมืดมนนี้กับรินรดานะคะ — เงาจันทราลี้ลับ